เเสงแดดสายทอประกายแผ่ไออุ่นลงสู่เบื้องล่างเข้มขึ้นทีละน้อย ส่งผลให้ผลึกหิมะขาวโพลนที่เกาะพราวอยู่ตามกิ่งไผ่และขอบหน้าต่างโรงหมอเริ่มละลาย กลายเป็หยาดน้ำใสหยดลงสู่พื้นดินส่งเสียง ‘ติ๋ง... ติ๋ง...’ เสนาะหู หลินเหยียนสะพายตะกร้าไม้ไผ่ที่มีห่อยาบำรุงปอดของมารดาไว้บนแผ่นหลัง ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูโรงหมอหลิวกลับลงมาสู่ตรอกดินเบื้องล่างอย่างมั่นคง
มือขวาของเขาเผลอยกขึ้นลูบหน้าอกเสื้อผ้าฝ้ายปะชุนเบา ๆ ััได้ถึงไออุ่นของตำราเล่มใหม่ที่ยังคงปลอดภัยดี ที่เอวพกมีดเดินป่าเล่มเล็กที่ช่างตงช่วยตีลับให้จนคมกริบ ส่วนถุงผ้าดิบใบเล็กที่บรรจุเหรียญทองแดงสิบกว่าเหรียญถูกเหน็บซ่อนไว้ในสาบเสื้ออย่างมิดชิด
หลินเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกพลางพ่นไอขาวจาง ๆ ออกมา พลันนึกถึงคำกำชับของมารดาว่าให้รีบไปซื้อเกลือและน้ำมันตะเกียงกลับบ้านทันที โดยห้ามแวะจับจ่ายสิ่งใดตามใจชอบ เด็กหนุ่มจึงกระชับสายตะกร้าบนแผ่นหลังแล้วก้าวเท้า มุ่งตรงไปยังร้านของชำทางฟากตะวันออกของตลาดอย่างรวดเร็ว
ยามสายเช่นนี้ ตลาดนัดริมลำธารชิงซีทวีความคึกคักพลุกพล่านกว่า่เช้าตรู่หลายเท่าตัว ผู้คนนับร้อยเดินสวนกันขวักไขว่จนทางเดินดินที่เคยถูกหิมะทับถมเริ่มละลายกลายเป็โคลนแฉะสีเข้ม ท่ามกลางเสียงะโเร่ขายของแว่วมาตามสายลม ยังมีเสียงมีดสับลงบนเขียงไม้ และเสียงล้อรถเข็นบดกระแทกกรวดหินดังประสานกันเป็ท่วงทำนองแห่งวิถีชาวบ้าน อากาศที่หนาวเหน็บอบอวลไปด้วยกลิ่นควันไฟจากโรงตีเหล็ก ไอความร้อนของน้ำแกงผักป่า และกลิ่นน้ำมันงาคั่วหอมฟุ้ง ขับไล่ความเยือกเย็นของหุบเขาให้เลือนหายไปในพริบตา
หลินเหยียนเดินเลาะตามขอบทางเพื่อเลี่ยงไม่ให้รองเท้าผ้าใบปะชุนคู่เก่าต้องเปรอะเปื้อนดินโคลน สายตาคอยสอดส่องมองดูวิถีชีวิตอันคุ้นตาของผู้คนในหมู่บ้านป่าเขา ทว่าเมื่อเดินมาถึง่หัวโค้งของตรอกดิน ทันใดนั้น เสียงอันหนักแน่นทรงพลังกลับดังก้องทะลวงผ่านความจอแจมาจากเบื้องหน้า
“ปัง!”
มันเป็เสียงไม้เล่านิทานตบลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนที่น้ำเสียงห้าวหาญฉะฉานของชายผู้หนึ่งจะดังแว่วตามลมมา ดึงดูดให้ผู้คนรอบบริเวณนั้นพลันชะงักงันด้วยความสนใจ
“...ฟ้าดินไร้ขอบเขต มรรคาเซียนสูงล้ำ! พวกท่านรู้หรือไม่ว่า ในนครหลวงอันใหญ่โตแห่งจงโจวนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรที่แท้จริงหาได้เดินย่ำดินโคลนเช่นพวกเราไม่! ยามพวกท่านมองขึ้นไปบนชั้นเมฆสีเงิน...”
หลินเหยียนหยุดฝีเท้าลงโดยสัญชาตญาณ ั์ตาของเด็กหนุ่มพลันส่องประกายระยับขึ้นมาด้วยความสนใจอันลึกซึ้ง เขารู้ดีว่าตนเองไม่ควรเถลไถลและต้องรีบไปซื้อของกลับบ้าน ทว่าเื่เล่าเกี่ยวกับโลกภายนอกหุบเขากลับเป็สิ่งที่ดึงดูดใจเขามาโดยตลอด สุดท้ายเท้าทั้งสองข้างราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่าง พลอยก้าวตามฝูงชนที่เริ่มหลั่งไหลมุ่งหน้าไปยังอาคารไม้เก่าหลังโตตรงหัวมุมตรอก
อาคารไม้สองชั้นหลังใหญ่ทว่าคร่ำคร่าตามกาลเวลาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหัวมุมตลาด ทำเลที่ตั้งของมันช่างประหลาดนัก เพราะเป็จุดที่ลำธารสายเล็กทั้งสามสายไหลหลั่งจากเทือกเขาสูงมากันจนเกิดเป็แอ่งน้ำสีครามขนาดย่อม ด้วยเหตุนี้ ป้ายไม้โบราณสีซีดที่แขวนอยู่หน้าประตูจึงมีอักษรจีนตัวลายมือหยาบกระด้างเขียนไว้ว่า “โรงเตี๊ยมสามลำธาร” เหนือประตูมีธงผ้าฝ้ายซีดจางสะบัดแกว่งไกวตามแรงลม จารึกคำว่า ‘สุรา’ ตัวโต ทว่าที่นี่หาได้ขายเพียงสุราข้าวหมักรสแรงเท่านั้น แต่ยังขายทั้งน้ำชา ข้าวต้ม น้ำแกง และที่สำคัญที่สุด... ที่แห่งนี้คือศูนย์รวมข่าวสาร ข่าวลือ และเื่เล่า ตำนาน จากดินแดนแสนห่างไกลที่พวกพรานป่า พ่อค้าเร่ และนักสัญจรนำมาทิ้งไว้
ภายในโรงเตี๊ยมสามลำธารยามนี้อัดแน่นไปด้วยผู้คนจนไอร้อนจากร่างกายและกองเตาฟืนด้านในแผ่ทะลักออกมาถึงภายนอก อากาศภายในอบอวลไปด้วยไอร้อนของชาป่ารสเข้ม กลิ่นฉุนบางเบาของสุราข้าวหมักลอยคลุ้งปะปนกับความหอมไหม้ของถั่วคั่วสดใหม่ ขณะเดียวกันก็แทรกด้วยไอชื้นจากอาภรณ์ผ้าฝ้ายที่เปียกละอองหิมะ เหล่าชาวบ้านบางส่วนนั่งเบียดเสียดกันบนม้านั่งยาว บางส่วนยืนเบียดเสียดกันตรงประตู ทว่าทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังแท่นไม้เตี้ยใจกลางร้านเป็จุดเดียว
บนแท่นไม้เตี้ยหลังโต๊ะสี่เหลี่ยม ชายพเนจรวัยค่อนคนผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ เส้นผมและหนวดเคราสีดอกเลาพะรุงพะรังทว่าั์ตากลับทอประกายแจ่มชัดดั่งผู้เจนโลก เสื้อคลุมยาวสีเทาเข้มของเขาเก่าคร่ำคร่าและมีรอยปะชุนขาดวิ่นตามชายแขนเสื้อ มือขวาถือพัดพับกระดาษสีเหลืองซีดเล่มเก่า ส่วนมือซ้ายถือแผ่นไม้เล่านิทานชิ้นย่อม
น้ำเสียงของเขาดังกังวานใสและมีพลังดึงดูดใจผู้ฟังได้อย่างอัศจรรย์ ยามขยับสะบัดแขนเสื้อ ท่วงท่านั้นดูโลดโผนเกินจริงตามประสาคนหาเลี้ยงชีพด้วยวาจา ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันลึกลับ แม้เขาจะหาใช่ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีตบะสูงส่ง แต่เื่เล่าจากปากกลับเปิดประตูบานใหญ่ให้แก่ชาวบ้านป่าผู้ไม่เคยย่างกรายออกจากหุบเขาชิงซีแห่งนี้
“...พวกท่านเอ๋ย ยามเมื่อเหล่ายอดคนผู้บำเพ็ญแห่งจงโจว้าเดินทาง พวกเขาหาได้จูงกระบือหรือควบตะบึงม้าศึกดั่งเช่นพวกเราไม่!” ชายพเนจรสะบัดพัดในมือดังกวับ “เพียงแค่พวกเขากระตุ้นพลังปราณชักกระบี่ออกจากฝัก กระบี่เหล็กกล้าเล่มเรียวก็จะลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ทรงตัวเหินบินข้ามผ่านขุนเขาสูงและแม่น้ำสายใหญ่ตระการตานับพันลี้ได้ในชั่วพริบตาเดียว! ส่วนบางคนที่มีตบะแก่กล้า ใช้ยันต์กระดาษเพียงแผ่นเดียวโยนขึ้นฟ้า ก็สามารถเรียกประกายสายฟ้าแปรปรวน สั่งฟ้าฝนให้หลั่งไหลลงมาหล่อเลี้ยงทุ่งนาที่แห้งแล้งได้ตามใจปรารถนา!”
ชาวบ้านรอบข้างต่างพากันอ้าปากค้าง สูดลมหายใจลึกด้วยความทึ่งระคนอัศจรรย์ใจ เสียงพึมพำพูดคุยระงมขึ้นเบา ๆ หลินเหยียนที่ยืนหลบอยู่หลังเสาไม้หน้าประตูโรงเตี๊ยมก็ฟังจนตาค้างเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นรัวโลดทะยานตามจังหวะถ้อยคำอันโลดโผนนั้น
นักเล่านิทานพเนจรเห็นผู้ฟังกำลังตกอยู่ในภวังค์ จึงยกไม้เล่านิทานขึ้นสูงแล้วตบลงบนโต๊ะอีกคราดังก้อง “ปัง!”
“หากพวกท่านคิดว่าการเหินกระบี่เป็เื่น่าอัศจรรย์แล้ว ข้าจะเล่าเื่ของ ‘เซียนกระบี่ที่แท้จริง’ ให้ฟัง!” นักเล่านิทานขยับก้าวขึ้นหน้า แววตาฉายประกายอันลึกล้ำทรงพลังขึ้นทันที “คราหนึ่ง มีเมืองใหญ่ชายแดนทิศประจิมถูกฝูงอสูรป่าร่างั์นับหมื่นตนโอบล้อมปิดกั้นประตูเมืองไว้ เสียงคำรามของพวกมันสั่นะเืเเผ่นดินจนกำแพงศิลาจวนจะพังทลาย เ้าเมืองและเหล่าทหารกล้าต่างตกอยู่ในความสิ้นหวัง ทำได้เพียงรอความตายอยู่หลังป้อมทหาร ทว่าในยามวิกาลอันมืดมิดนั้นเอง มีเซียนกระบี่ในอาภรณ์สีเขียวมรกตผู้หนึ่งเหินบินผ่านมาเหนือน่านฟ้า”
นักเล่านิทานทำท่าสะบัดแขนเสื้อขวาอย่างห้าวหาญ “ท่านเซียนผู้นั้นไม่ได้ลงมาจากชั้นฟ้า ไม่ได้เอ่ยถ้อยคำวาจาใด ๆ แม้แต่คำเดียว เขาเพียงแค่สะบัดชายแขนเสื้อเบา ๆ ทีหนึ่ง ทันใดนั้น กระบี่บินสีเงินจำนวนสามพันเล่มก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าดุจพายุฝนดาวตก! ประกายกระบี่แหลมคมกรีดผ่านความมืด สังหารฝูงอสูรร้ายจนสิ้นซากในชั่วเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป! ยามรุ่งอรุณมาเยือน ทั้งตัวเมืองกลับคืนสู่ความสงบ ส่วนท่านเซียนกระบี่ชุดเขียวผู้นั้นก็หายวับไปในหมู่เมฆอันไกลโพ้น ทิ้งไว้เพียงตำนานอันเลื่องชื่อ!”
เสียงชาวบ้านร้านตลาดพากันร้องอุทานด้วยความเลื่อมใสระคนตืื่นตระหนก หลินเหยียนฟังจนแผ่นหลังรู้สึกเย็นวาบ ภาพของพายุฝนกระบี่สามพันเล่มที่ร่วงหล่นจากฟ้าช่างเด่นชัดและทรงพลังยิ่งนักในสมองของเด็กหนุ่ม มือขวาของเขาเผลอยกขึ้นแตะสร้อยศิลาสีดำคล้ำใต้ร่มผ้าฝ้ายปะชุนโดยไม่รู้ตัว สร้อยเส้นนั้นยังคงนิ่งสงบ ไร้ซึ่งแสงประกาย ไร้ซึ่งพลังปราณหรือแรงสั่นะเืใด ๆ ทว่าในหัวใจของเด็กหนุ่มกลับเกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
นักเล่านิทานพเนจรยังคงร้อยเรียงถ้อยคำเปิดโลกกว้างต่อไป ท่วงทำนองเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความโอ่อ่าอลังการยิ่งขึ้น
“โลกภายนอกหุบเขาชิงซีแห่งนี้กว้างใหญ่จนเเม้เเต่พวกท่านก็จินตนาการไม่ถึงหรอก! ในเมืองหลวงแห่งจงโจว กำแพงศิลาและประตูเมืองตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้า สูงกว่าูเาหิมะหลังหมู่บ้านของพวกท่านเสียด้วยซ้ำ! ถนนสายหลักในเมืองกว้างขวางใหญ่โต ขนาดที่รถม้าศึกร้อยคันสามารถวิ่งเรียงหน้ากระดานเคียงคู่กันไปได้อย่างสบาย ๆ ตลาดหลวงในเมืองมีร้านรวงหรูหรานับพันนับหมื่น ตั้งวางขายทั้งโอสถทิพย์ ศิลาปราณ คัมภีร์โบราณ และสัตว์อสูรหายากที่ถูกกักขังอยู่ในกรงทองคำอันวิจิตรตระการตา!”
นักเล่านิทานพเนจรหมุนตัว ทอดสายตาไปทางทิศบูรพา ราวกับมองเห็นภาพเ่าั้อยู่ตรงหน้าจริง ๆ “และหากพวกท่านเดินทางไปจนสุดปลายแผ่นดินทางทิศตะวันออก ก็จะได้พบกับ ‘ทะเลดาราบูรพา’ มหาสมุทรอันกว้างใหญ่จนสุดสายตา ผืนน้ำสีครามเข้มทอดยาวไร้ขอบเขต แม้แต่เรือสำเภาหลวงที่มีขนาดใหญ่เท่ากับหมู่บ้านชิงซีทั้งหมู่บ้าน เมื่อแล่นอยู่ท่ามกลางคลื่นทะเล ก็ยังดูเล็กจ้อยราวเศษไม้ชิ้นหนึ่งเท่านั้น
ยามค่ำคืน ดวงดารานับล้านบนฟากฟ้าจะสะท้อนลงบนผืนน้ำ จนผู้คนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือท้องนภา สิ่งใดคือผืนสมุทร บางคราวคลื่นั์ม้วนตัวสูงเสียดฟ้า ประหนึ่งขุนเขาที่ลุกขึ้นจากใต้ทะเล
และยังมีคำเล่าขานสืบต่อกันมาอีกว่า ณ ส่วนลึกที่สุดของมหาสมุทรอันเร้นลับแห่งนั้น มีสิ่งมีชีวิตจากยุคากำลังหลับใหลอยู่ใต้ร่องน้ำลึก รอคอยวันที่จะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง...”
วาจาเ่าั้ดั่งกระแสน้ำหลากที่พุ่งเข้าปะทะความทรงจำของหลินเหยียน เขานึกถึงคำสั่งสอนของท่านหมอหลิวเมื่อครู่ที่ว่า ‘สิ่งที่มนุษย์ไม่เคยพบเห็นด้วยตา มิได้แปลว่าสิ่งนั้นไม่มีอยู่จริง’ ทว่าในขณะเดียวกัน คำเตือนสติของมารดาอย่างหลินหว่านชิงก็ผุดขึ้นมาคานน้ำหนักขัดแย้งในใจทันที... ‘โลกภายนอกกว้างใหญ่ มิได้แปลว่าจะอ่อนโยน งดงามปานใด ก็มิได้แปลว่าจะปลอดภัย’
ถ้อยคำอันสุขุมลุ่มลึกทั้งสองประโยคค่อย ๆ ตกตะกอนอยู่ในหัวใจของเด็กหนุ่มวัยสิบสามปี
ความฝันบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน มันไม่ใช่ความทะเยอทะยานที่จะเป็เซียนผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ความปรารถนาจะก้าวขึ้นไปยืนเหนือผู้คนทั้งใต้หล้า หากเป็เพียงความฝันเรียบง่ายของเด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
เขาอยากออกไปเห็นลำธารที่กว้างกว่าชิงซี อยากเห็นขุนเขาที่สูงกว่าเทือกเขาหลังหมู่บ้าน อยากเห็นทะเลดาราบูรพาด้วยดวงตาของตนเองสักครั้งหนึ่ง อยากรู้ว่าโลกภายนอกซึ่งผู้เฒ่าเล่าขานนั้น กว้างใหญ่เพียงใด
เมื่อนึกถึงวันหนึ่งที่ต้องออกเดินทาง หัวใจดวงน้อยก็พลันเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งตื่นเต้น ทั้งหวาดหวั่น แต่ไม่ว่าอย่างไร ความฝันเมล็ดเล็ก ๆ เมล็ดนั้น ก็ได้หยั่งรากลงในใจของเขาแล้ว
“ปัง!”
เสียงไม้เล่านิทานกระทบโต๊ะดังลั่นอีกครั้ง ราวกับค้อนหนักที่ทุบทำลายภาพฝันอันเลือนลอยให้แตกกระจาย
หลินเหยียนสะดุ้งเฮือก ก่อนจะกะพริบตาถี่ ๆ ราวกับเพิ่งตื่นจากห้วงภวังค์
ทะเลดาราบูรพา... สัตว์เทพา... และโลกกว้างอันไร้ขอบเขต
สิ่งเ่าั้ช่างห่างไกลเหลือเกิน
ทว่าภาระหน้าที่ในโลกความจริงเวลานี้ ในตะกร้าไม้ไผ่บนบ่าเพิ่งมีเพียงห่อยาบำรุงปอดของมารดา ยังขาดสิ่งของสองอย่างที่นางกำชับไว้ก่อนออกจากบ้าน
หากกลับไปโดยได้ของไม่ครบ เกรงว่ามารดาคงได้บ่นเขาจนหูชาเป็แน่
เมื่อคิดได้ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงรีบสลัดความฝันทั้งหลายออกจากศีรษะ ก่อนเบียดตัวถอยออกจากฝูงชนที่ยืนล้อมหน้าโรงเตี๊ยมสามลำธารอย่างแน่นขนัด
ผู้คนรอบข้างยังคงส่งเสียงฮือฮาเป็ระยะ บ้างวิพากษ์เื่สัตว์เทพในตำนาน บ้างถกเถียงว่าทะเลดาราบูรพามีอยู่จริงหรือไม่
ทว่าหลินเหยียนไม่ได้หยุดฟังอีกแล้ว
เขากระชับสายสะพายตะกร้าไม้ไผ่บนบ่า ก่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามถนนหินที่ปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ มุ่งตรงไปยังร้านของชำของเฒ่าฮวงซึ่งตั้งอยู่ถัดออกไปอีกสองตรอก
ไม่นานนัก ป้ายไม้เก่าแก่ที่เขียนอักษรด้วยหมึกสีดำซีดจางว่า "ร้านสารพัดฮวง" ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงลูกคิดกระทบกันดังแกร๊ก ๆ ลอดออกมาจากภายในร้านเป็จังหวะสม่ำเสมอ
ภายในร้านขายของชำอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนคาวของเกลือสมุทร แทรกซึมด้วยกลิ่นน้ำมันตะเกียงหยาบและเครื่องเทศแห้งนานาชนิด หลินเหยียนเดินเข้าไปค้อมตัวทักทายเฒ่าฮวงอย่างอ่อนน้อม ก่อนจะล้วงถุงผ้าดิบออกมานับเหรียญทองแดงในมืออย่างถี่ถ้วนรอบคอบ
“ท่านตาฮวง ข้าขอซื้อเกลือหยาบหนึ่งห่อเล็ก และน้ำมันตะเกียงขวดเล็กหนึ่งขวดขอรับ”
เฒ่าฮวงพยักหน้ารับ ก่อนใช้พลั่วไม้ตักเกลือหยาบสีขาวนวลใส่ใบตองแห้งแล้วห่ออย่างคล่องแคล่ว จากนั้นจึงหยิบขวดดินเผาใบเล็กมารินน้ำมันตะเกียงใส่จนเกือบเต็มส่งให้เด็กหนุ่ม
หลินเหยียนยื่นเหรียญทองแดงออกไปทีละเหรียญอย่างระมัดระวัง เมื่อรับเงินทอนกลับมา เขาก็ก้มลงนับอีกครั้งอย่างเคยชิน
...เหลืออยู่ห้าอีแปะ
เด็กหนุ่มชั่งน้ำหนักถุงผ้าดิบในมือเบา ๆ ก่อนเก็บมันกลับเข้าไปในอกเสื้อ ทว่ายามกำลังจะก้าวเดินออกจากร้าน สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นมุมแผงตำราเก่าของเฒ่าฮวงเข้าพอดี ความกระหายใคร่รู้พายเรือให้จิตใจส่วนลึกอยากจะเดินเข้าไปเปิดอ่านดูสักครา
หลินเหยียนหยุดยืนมองตำราเ่าั้อยู่ครู่หนึ่ง... ก่อนที่เขาจะละสายตากลับมา เพราะรู้ดีว่าเวลานี้ตนเองจำเป็ต้องอดออม
เด็กหนุ่มจัดวางห่อเกลือและขวดน้ำมันตะเกียงลงในตะกร้าไม้ไผ่เคียงข้างกับขนมงาตัดเเละห่อยาบำรุงปอดของมารดาอย่างประณีต ทุกสิ่งลุล่วงสมบูรณ์ตามความประสงค์แล้ว เขากระชับสายสะพายบนบ่า ขยับกายหมุนตัวเดินออกจากร้านสารพัดฮวงไปอย่างเงียบเชียบ
เด็กหนุ่มก้าวเดินออกจากร้านสารพัดฮวง แสงแดดยามสายสาดจับผืนหิมะขาวโพลนโดยรอบจนส่งประกายระยิบระยับพร่างตาราวเกล็ดเงิน เสียงของนักเล่านิทานพเนจรจากโรงเตี๊ยมสามลำธารที่ตั้งอยู่ห่างออกไปสองตรอกยังคงดังแว่วตามลมมาเบา ๆ ยามนี้ บุรุษพเนจรผู้นั้นกำลังเอ่ยประโยคทิ้งท้ายเื่เล่าด้วยน้ำเสียงกังวานลุ่มลึก
“...พวกท่านเอ๋ย ใต้หล้ามหาพิภพซานไห่นี้กว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด คนที่ไม่ยอมก้าวเท้าออกเดินทาง ย่อมไม่มีวันล่วงรู้ความจริงได้เลยชั่วนิรันดร์!”
หลินเหยียนหยุดฝีเท้าลงบนทางเดินดินอันชื้นแฉะ เขาเงยหน้าขึ้นทอดสายตามองผ่านแนวหลังคากระท่อมดินที่มีควันไฟลอยเอื่อย พลางเหม่อมองตรงไปยังทิศบูรพาอันไกลโพ้น ข้ามพ้นขุนเขาสลับซับซ้อนที่บดบังทัศนียภาพ ยามนั้น ประกายแดดอุ่นยามสายที่สาดส่องลงมา จึงช่วยเผยให้เห็นใบหน้าซูบผอมที่กำลังฉายแววความคิดอ่านอันนิ่งสงบเกินวัย
เด็กหนุ่มกุมสายตะกร้าไม้ไผ่บนบ่าให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเร่งฝีเท้า มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้านชิงซีตามทางเดินสายเดิม ยามนี้ในตะกร้าบนแผ่นหลังของเขามีเพียงเกลือหยาบ น้ำมันตะเกียงขวดเล็ก และห่อยาต้มของมารดา ทว่าส่วนลึกในอกของเด็กหนุ่มวัยสิบสามปีคนนี้ กลับมีภาพของผืนทะเลดาราบูรพาอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตที่ตนไม่เคยพบเห็น ค่อย ๆ ก่อตัวและหยั่งรากลึกลงไปในห้วงความฝันอย่างเงียบงัน
...
ฝากติดตามด้วยนะครับผม ( ╹▽╹ )
488
