มหาศึกแห่งจักรวาล

หลังจากกลับเข้าเมืองมาได้ นัทกับมาร์โกใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหาทางตั้งหลัก

พวกเขาไม่มีฐานที่มั่น ไม่มีงานประจำ และเงินที่เหลือติดตัวก็ไม่ได้มากพอจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจ

สิ่งแรกที่ทั้งสองทำจึงไม่ใช่การฝึก แต่เป็นการหาเงิน

ร้านรับซื้อวัตถุดิบแห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมถนนสายหลัก นัทเทของที่เก็บได้จากป่าลงบนโต๊ะ

ทั้งหนังสัตว์ เขี้ยว กระดูก และเศษแร่ต่าง ๆ พ่อค้าร่างท้วมตรวจของทีละชิ้น ก่อนจะเสนอราคาออกมา

นัทฟังตัวเลขแล้วหันไปมองมาร์โก

"พี่"

"อะไร?"

"เรารวยแล้ว"

มาร์โกมองเหรียญในมือเขา

"เงินแค่นี้ซื้ออาหารได้ประมาณสามวัน"

นัทนิ่งไป

"...งั้นยังจน"

"ถูกต้อง"

นัทถอนหายใจ

"โลกนี้ใจร้ายจริง"

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

อย่างน้อยพวกเขาก็มีเงินสำหรับใช้ชีวิตต่ออีกสองสามวัน และนั่นก็เพียงพอสำหรับการเริ่มต้นใหม่

หลังจากจัดการเรื่องเงิน ทั้งสองเดินสำรวจเมืองต่อ

พวกเขาแวะร้านตีเหล็ก ร้านขายอุปกรณ์ผจญภัย และตลาดกลางเมือง

ยิ่งเดินก็ยิ่งพบว่าสิ่งของในโลกนี้แตกต่างจากโลกเดิมมาก ดาบจำนวนมากมีผลึกฝังอยู่

เกราะบางชนิดมีอักขระสลักทั่วพื้นผิว ธนูบางคันสามารถกักเก็บพลังงานได้

แม้แต่เครื่องมือธรรมดาก็ยังมีพลังเวทหรือพลังปราณเป็นส่วนประกอบ

มาร์โกสนใจสิ่งเหล่านี้มากกว่านัทเสียอีก เขาหยุดหน้าร้านอาวุธแห่งหนึ่งนานกว่าปกติ

สายตามองดาบเล่มหนึ่งที่มีเส้นแสงไหลอยู่ตามใบดาบ

"มีอะไร?"

นัทถาม

มาร์โกส่ายหน้า

"กำลังคิดถึงดาบของฉัน"

เขาเอื้อมมือแตะด้ามดาบคู่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว ดาบทั้งสองเล่มเป็นอาวุธที่พวกเขาสร้างขึ้นในช่วงปลายภาคแรก

มันไม่ได้เป็นอาวุธระดับสูง ไม่ได้มีอักขระลึกลับหรึอมีความสามารถพิเศษซับซ้อน

เป็นเพียงดาบธรรมดาที่สร้างขึ้นด้วยมือของพวกเขาเอง

สิ่งเดียวที่แตกต่างคือการนำ คริสตัลไฟ มาใส่เข้าไป เมื่อกระตุ้นพลัง คริสตัลจะทำให้ใบดาบมีเปลวไฟห่อหุ้ม

แค่นั้น มาร์โกเคยคิดว่ามันก็เพียงพอแล้ว

แต่หลังจากเห็นอาวุธของโลกที่สอง เขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองยังไม่เข้าใจมันทั้งหมด

"ตอนสร้างดาบคู่นี้ ฉันคิดแค่ว่าเอาคริสตัลไฟใส่เข้าไปก็พอ"

มาร์โกพูด นัทมองดาบ

"มันก็ใช้ได้ดีนี่"

"ใช่"

มาร์โกยิ้ม

"แต่ดูของพวกเขาสิ"

เขาชี้ไปยังนักดาบคนหนึ่งที่กำลังทดสอบอาวุธอยู่ในลานฝึก ชายคนนั้นถือดาบธรรมดา

ไม่มีคริสตัลไฟ ไม่มีผลึกพิเศษ

แต่เมื่อเขาส่งปราณเข้าสู่ร่าง พลังกลับไหลผ่านแขนเข้าสู่ด้ามดาบ แล้วเคลือบไปทั่วใบดาบอย่างต่อเนื่อง

มาร์โกมองภาพนั้นอยู่นาน

"พวกเขาใช้ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของอาวุธ"

นัทขมวดคิ้ว เขาเองก็เริ่มสนใจขึ้นมาเช่นกัน

ทั้งสองเดินต่อไปจนถึงลานฝึก ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย นักดาบ นักธนู นักเวท นักสู้มือเปล่า

บางคนฝึกอาวุธ บางคนฝึกเวท บางคนเพียงนั่งหลับตา นัทมองชายคนหนึ่งที่กำลังฝึกอยู่เงียบ ๆ

เขาไม่ได้ถืออาวุธ เพียงยืนอยู่กับที่ หายใจเข้า หายใจออก ช้า ๆ สม่ำเสมอ ลมรอบตัวเริ่มหมุน

ฝุ่นบนพื้นเคลื่อนตัวตามกระแสพลัง นัทหรี่ตา

"กำลังฝึกปราณ?"

"น่าจะใช่"

มาร์โกตอบ นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

"ก็เหมือนที่เราทำ"

มาร์โกหันมามอง

"เหมือนตรงไหน?"

นัทกำหมัด

"หมัดปราณทลายศิลา ไง"

เขายกมือขึ้น

"เราก็ใช้ปราณเข้าสู้แขนเพื่อเพิ่มพลังหมัด"

จากนั้นจึงกล่าวต่อ

"แล้ว ปราณวายุย่ำปฐพี  ก็ใช้ปราณช่วยร่างกายเหมือนกัน"

มาร์โกไม่ได้เถียง

"ใช่"

นัทจึงยิ้ม

"งั้นเราก็ใช้ปราณเป็นอยู่แล้ว"

มาร์โกมองชายคนนั้นอีกครั้ง

"ลองดูดี ๆ"

ชายที่กำลังฝึกอยู่ค่อย ๆ ขยับตัว เขาเดินหนึ่งก้าว ปราณเคลื่อนตามร่าง

ก้าวที่สอง กระแสพลังเปลี่ยนตำแหน่ง ก้าวที่สาม ปราณไหลกลับเข้าสู่ลำตัวอย่างต่อเนื่อง

ไม่มีเสียงระบบ ไม่มีหน้าต่างสถานะ ไม่มีคำสั่ง

ทุกอย่างเกิดขึ้นจากการควบคุมของเขาเอง

นัทมองอย่างตั้งใจ เขาเริ่มรู้สึกถึงความแตกต่าง

จึงลองใช้ ปราณวายุย่ำปฐพี — ขั้นต้น

ระบบตอบสนองทันที พลังปราณถูกส่งไปตามรูปแบบที่กำหนด

ร่างกายของนัทเบาขึ้น การเคลื่อนไหวมั่นคงขึ้น ทุกอย่างทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ

"เห็นไหม?"

มาร์โกพยักหน้า

"เห็น"

"แล้ว?"

มาร์โกถามกลับ

"นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้ปราณไหลผ่านตรงไหนบ้างหนักเบาตรงไหน?"

นัทชะงัก

"ระบบคำนวณให้"

"แล้วรู้ไหมว่ามันใช้ปราณไปเท่าไร?"

"ระบบคำนวณให้"

"ถ้าอยากเปลี่ยนวิธีใช้ล่ะ?"

นัทเงียบ มาร์โกไม่ได้พูดอะไรอีก เพราะคำตอบชัดเจนแล้ว

นัทหลับตาลง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้สกิล เพราะเขารู้ว่าตัวเองสามารถควบคุมปราณได้อยู่แล้ว

เขาเคยทำมาตั้งแต่ภาคแรก ปราณไหลเข้าสู่แขน กล้ามเนื้อแข็งขึ้น

กำปั้นหนักขึ้น แต่เมื่อเขาพยายามควบคุมมันให้ละเอียดกว่าเดิม...

ปราณกลับกระจายออก บางส่วนไหลมากเกินไป บางส่วนสูญเสียไปโดยไม่เกิดประโยชน์

นัทลืมตา

"เข้าใจแล้ว"

มาร์โกหันมา

"อะไร?"

"เราใช้ปราณเป็น"

นัทมองมือของตัวเอง

"แต่เราไม่เคยเรียนรู้ว่ามันทำงานยังไงจริง ๆ"

มาร์โกพยักหน้า

"ระบบทำให้เราไม่จำเป็นต้องรู้"

คำพูดนั้นทำให้นัทนิ่งไป ระบบทำให้พวกเขาใช้พลังได้ง่าย

รวดเร็ว แม่นยำ แต่ในขณะเดียวกัน...

มันก็ทำให้พวกเขาเคยชินกับการไม่ต้องเข้าใจ

ตอนเย็น ทั้งสองกลับมายังโรงเตี๊ยม นัทเปิดประตูห้อง

ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม เขาหยุดมองขวานใหญ่ที่วางอยู่มุมห้อง

ขวานเล่มนั้นถูกทิ้งไว้ที่นี่ตั้งแต่คืนที่พวกเขาหนีผู้คุ้ม

มันเป็นหนึ่งในอาวุธที่นัทใช้มาตั้งแต่โลกที่หนึ่ง เขาเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา

"ยังอยู่"

มาร์โกมองขวาน

"ก็ดี"

นัทหมุนขวานในมือ

จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ

"นึกว่าจะโดนขโมยไปแล้ว"

มาร์โกไม่ได้หัวเราะตาม เขากำลังมองบางอย่างบนพื้น

"นัทนายเห็นรอยนี่ไหม?"

นัทหันกลับมา ตรงพื้นใกล้ประตูมีรอยบางอย่าง

ไม่ใช่รอยรองเท้าธรรมดา แต่เป็นรอยกดลึกของบางสิ่งที่หนักมาก

มาร์โกเดินไปตรวจ

"มีคนเข้ามา"

นัทนิ่ง

"เมื่อไร?"

"ไม่รู้"

มาร์โกมองกลอนประตู มันไม่ได้ถูกงัด

แต่มีรอยเล็ก ๆ บริเวณขอบ ทั้งสองสบตากัน

ความรู้สึกจากคืนก่อนย้อนกลับมาในทันที ผู้คุ้ม

นัทกำขวานแน่น

"เราไม่ควรอยู่ที่นี่แล้ว"

มาร์โกพยักหน้า

"ฉันก็คิดแบบนั้น"

ทั้งสองเริ่มเก็บของทันที เงิน เสบียง ปืน อุปกรณ์ ดาบคู่ของมาร์โก

ทุกอย่างถูกเก็บเข้ากระเป๋าระบบและกระเป๋าสะพาย นัทหยิบขวานขึ้นสะพาย

แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากห้อง—ตึง!

เสียงบางอย่างกระแทกกำแพงด้านนอกทั้งสองหยุด ตึง!

ครั้งที่สองดังขึ้น ผนังสั่นสะเทือน มาร์โกคว้าดาบออกจากฝัก

นัทกำขวานแน่น

"อย่าบอกนะ..."

ตูม! กำแพงด้านหนึ่งระเบิดออก เศษหินกระจายไปทั่วห้อง

ร่างหนึ่งพุ่งผ่านช่องกำแพงเข้ามา นัทเหวี่ยงขวานสวนทันที เคร้ง!

แรงปะทะมหาศาลส่งผ่านด้าม นัทถูกผลักถอยหลัง

รอยร้าวปรากฏขึ้นบนใบขวาน นัทเบิกตากว้าง

"บ้าเอ๊ย!"

ผู้คุ้มไม่หยุด การโจมตีครั้งต่อมาฟาดลงมา เปรี๊ยะ!

รอยแตกแผ่ไปทั่วใบขวาน ก่อนที่— เพล้ง! ขวานใหญ่แตกกระจาย

ใบขวานหักออกจากด้าม เศษโลหะกระเด็นไปทั่วพื้น

นัทนิ่งค้าง มือยังคงกำด้ามที่เหลืออยู่ อาวุธที่อยู่กับเขามาตลอด

อาวุธที่ผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน ถูกทำลายต่อหน้าต่อตา

มาร์โกคว้าแขนนัท

"ไป!"

นัทกัดฟัน

แต่ไม่ได้ฝืน เขารู้แล้วว่าไม่ใช่เวลาสู้ ทั้งสองพุ่งออกจากห้องทางหน้าต่างอีกด้าน

วิ่งลงไปยังตรอกด้านหลังโรงเตี๊ยม ไม่หันกลับไปมอง

เมื่อหนีออกมาได้ไกลพอ ทั้งสองหลบอยู่หลังอาคารแห่งหนึ่ง

นัทหอบหายใจ มือข้างหนึ่งยังถือด้ามขวานที่หักครึ่ง

เขามองมันเงียบ ๆ มาร์โกยืนอยู่ข้าง ๆ

ไม่ได้พูดปลอบ เพราะรู้ว่ามันไม่จำเป็น

นัทถอนหายใจ

"พังแล้ว"

"ใช่"

"เสียดาย"

"สร้างใหม่ได้"

นัทพยักหน้า

เขาทิ้งด้ามขวานที่เหลือลงบนพื้น ก่อนมองไปยังแสงไฟของเมือง

"แต่คืนนี้เราไม่กลับห้องเดิมแล้ว"

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

"ใครจะกลับ?"

นัทส่ายหน้า

"เมื่อวานเกือบโดนฆ่า วันนี้ยังกลับไปนอนห้องเดิมอีก ก็คงโง่เกินไปหน่อย"

มาร์โกมองถนนเบื้องหน้า

"พรุ่งนี้หาที่อยู่ใหม่"

"แล้วเปลี่ยนเส้นทางด้วย"

"เห็นด้วย"

นัทมองมือเปล่าของตัวเอง

จากนั้นมองปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวและดาบที่อยู่อีกข้าง

แล้วนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้ในวันนี้

ระบบ ปราณ อาวุธ โลกที่สอง

ทุกอย่างยังมีสิ่งที่เขาไม่เข้าใจอีกมาก แต่คืนนี้เขาเสียสิ่งหนึ่งไปแล้ว

ขวานใหญ่ และบางที...

การสูญเสียครั้งนี้อาจเป็นสิ่งที่บังคับให้เขาต้องหยุดพึ่งพาอาวุธเดิม

แล้วเริ่มสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาด้วยตัวเอง นัทเงยหน้ามองท้องฟ้า

"พรุ่งนี้..."

เขากำหมัด

"...เริ่มใหม่อีกครั้ง"