เมื่ออลิสาเริ่มเบื่อระหว่างนั่งไปในรถกับแอรอนเธอเริ่มมองตามข้างถนนและดูป้ายโฆษณาแปลกๆด้วยท่าทางตื่นเต้น
แอรอนเห็นอาการเ่าั้จากกระจกมองหลังโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
“คุณอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้ว”
“กว่าสิบปี”
“นานไม่ใช่เล่นมาทำอะไรบ้าง”
“เรียนและทำธุรกิจ”
รถรีบขับไปที่ลานจอดรถของโรงแรม แอรอนยื่นร่มให้อลิสา และหยิบกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ออกจากท้ายรถ
“ขอบคุณ” เมื่อเห็นเขาเดินไปที่โรงแรมพร้อมกับกระเป๋าเดินทางในมือข้างหนึ่งเธอรีบหยิบกระเป๋าใบเล็กอีกใบตามเขาไปอย่างรวดเร็ว
“ลิสาต้องใช้เอกสารอะไรบ้างสำหรับเช็กอิน?”
“ไม่จำเป็เดี๋ยวผมจะจัดการให้” แอรอนเดินนำไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ
...ช่างเป็คนดีเสียนี่กระไร
แอรอนหยิบบัตรส่องแสงสีทองแสดงความเป็บัตรวีไอพี
“ห้องคู่”
“ห้องคู่?”
แอรอนสังเกตเห็นหน้ายุ่งเหยิงของลิสาแล้ว
“ตอนนี้ไม่มีห้องเดี่ยวมีแต่ห้องคู่เท่านั้น คุณอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย?”
“ไม่มีปัญหา!”
แอรอนเหลือบมองเธออย่างเงียบๆ หันหลังและเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างว่างเปล่า
ทั้งสองหยุดที่ชั้น 5 และแอรอนก็พาอลิสาไปยังห้องที่จองไว้รูดบัตรของเขาเพื่อเปิดประตูและเปิดไฟ
อลิสาได้เห็นว่าสภาพห้องดีมากๆรู้สึกอบอุ่นและสะดวกสบาย มีเตียงขนาดใหญ่พิเศษ จึงเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่มาด้วยกันที่ยังคงแสดงอาการเคร่งขรึม ดูไม่แยแสช่างขัดกับบรรยากาศโรแมนติกของห้องพักในเวลานี้นัก
ขณะที่อลิสากำลังคิดเพลินจู่ๆแอรอนก็บอกว่า “ผมวางกระเป๋าไว้ที่นี่”
อลิสารีบยิ้มและกล่าวว่า“โอเคขอบคุณมากค่ะ”
แอรอนพูดต่ออย่างใจเย็น“คุณจะอยู่ที่นี่หนึ่งคืนไปก่อนแล้วผมจะกลับไปบอกอารัณย์ให้มารับคุณในวันพรุ่งนี้”
...
หลังจากคิดเกี่ยวกับมันแล้วอลิสายังคงรู้สึกว่าไม่จำเป็ต้องทำเช่นนั้น
เธอคาดหวังว่าเขาจะไปรับเธอที่สนามบินตามเวลาแต่เขาไม่มา และตอนนี้เธอไม่อยากเจอเขาอีก
เมื่อคิดถึงเื่นี้อลิสาก็พูดอย่างเร่งรีบ“ลิสาจะพักที่โรงแรมนี้ไม่กี่วันไปก่อนแล้วค่อยหาที่พักที่อื่นแทนที่นี่”
แม้ว่าเขาจะคาดหวังคำตอบไว้นานแล้วแต่ใบหน้าของแอรอนยังคงสงบและพูดเบา ๆ ว่า “แล้วคุณวางแผนที่จะพักที่โรงแรมนี้นานแค่ไหน”
อลิสาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า“ก็...ประมาณหนึ่งสัปดาห์”
แอรอนพยักหน้า “ตกลง ผมจะลงไปที่เคาน์เตอร์และจ่ายค่าที่พักให้คุณสามารถอยู่ที่นี่ได้หนึ่งสัปดาห์โดยไม่ต้องกังวลอะไรอีก”
อลิสารีบส่ายหัวและพูดว่า“ลิสาอยากจ่ายเงินเองวันนี้ก็รบกวนคุณมากแล้ว”
แอรอนพูดอย่างใจเย็น “อารัณย์ไม่ได้มารับคุณ เขาทำผิดผมจ่ายค่าโรงแรมให้ชดเชยความผิดให้เขา”
“ขอบคุณมากค่ะ” อลิสายิ้มอย่างมีความสุข
“ยินดีครับ” แอรอนมองดูใบหน้ายิ้มแย้มที่น่ารักของเธอ และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เธอโกรธเขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วยื่นนามบัตรให้เธอ “ถ้ามีปัญหาอะไรโทรติดต่อผมได้นะ”
“ตกลงค่ะ” อลิสารีบรับนามบัตรที่เขายื่นให้
แอรอนเห็นเธอโดนละอองฝนเปียกไปทั้งตัวดูน่าสงสารและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณโดนฝน ไปอาบน้ำสระผม และพักผ่อนได้แล้วไม่งั้นจะเป็หวัดได้”
เธอเห็นสายตาที่แสดงอารมณ์ค่อนข้างซับซ้อน
“คุณช่วยฉันได้มากฉันไม่รู้จะพูดอะไร ยังไงก็ตาม วันนี้ฉันขอบคุณมากจริงๆ”
“ยินดีครับ” แอรอนกระซิบ “คุณพักผ่อนได้ ราตรีสวัสดิ์”
“อืมลาก่อน ขับรถดีๆนะ”
แอรอนมองดูตัวเองจากกระจกมองหลังอย่างไร้ความรู้สึกอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เขารู้สึกว่าเหตุการณ์นี้... ดูเหมือนจะไม่จบง่ายๆ
โทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน เขาเปิดข้อความใหม่จากอลิสา
“แอรอน ขอบคุณมากสำหรับวันนี้ที่ช่วยฉันอีกสองสามวันเมื่อทุกอย่างลงตัวเรียบร้อยแล้ว ขอเลี้ยวข้าวเย็นนะดีใจที่ได้พบเพื่อนใหม่อย่างคุณ ^_^”
แอรอนอดไม่ได้ที่จะกุมขมับด้วยอาการปวดหัวเมื่อเทียบข้อความกับอารมณ์โกรธที่เจอจากผู้หญิงคนเดียวกัน
2K
