Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 170 “สะ...สะ...เสืองั้นเหรอคะ !!” ยูมิถามชายชาวต่างชาติเพื่อความแน่ใจว่าเธอได้ยินไม่ผิด “ใช่พวกเราเจอมันในป่าน่ะแต่ว่าโชคไม่ดีดันไปเจอเสือซะได้เพื่อนผมโดนมันตะปบเข้าให้เลือดท่วมเลยล่ะ” ชายชาวต่างชาติบอก “แบบนั้นไม่ดีแน่ค่ะแผลจากสัตว์แบบนี้มีโอกาสสูงมากที่จะติดเชื้อในกระแสเลือดแล้วยิ่งเป็นสัตว์ป่าด้วยแล้วต้องรีบรักษาโดยด่วนรีบพาเพื่อนคุณมาที่หมู่บ้านเถอะค่ะเผื่อฉันจะช่วยอะไรได้บ้าง” ยูมิพูด “โอ้...พามาไม่ได้หรอกทางมาที่นี่ลำบากมากหมอช่วยไปดูให้หน่อยได้มั้ยพวกเราอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนี่เท่าไหร่หรอก” ชายชาวต่างชาติพูด “จะให้ฉันไปดูให้เหรอคะ !!” ยูมิขมวดคิ้วพลางหันไปมองคุณป้าที่เป็นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้าน ซึ่งทางป้าแกนั้นกำลังทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจบทสนทนาของยูมิและชายชาวต่างชาติ “ใช่คุณหมอช่วยไปดูเพื่อนผมให้หน่อยนะถ้าไม่ไปดูล่ะก็เพื่อนผมตายแน่เลย” ชายชาวต่างชาติพูด เอาไงดีล่ะดนัยก็ไม่อยู่แถมเราก็ไม่ใช่แพทย์เฉพาะทางขนาดนั้นอย่างมากก็ทำได้แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นจากที่ฟังชายชาวต่างชาติคนนี้บอกเพื่อนเขาโดนเสือตะปบมาน่าจะเป็นแผลเพราะโดนกรงเล็บน่าจะเสียเลือดมากต้องรีบห้ามเลือดแล้วก็รีบส่งไปโรงพยาบาลให้ได้ไวที่สุดเพื่อฉีดยาปฎิชีวะนะ ยูมิคิดในใจ “ยังไงดีหมอสรุปจะช่วยไปดูให้หน่อยได้มั้ย” ชายชาวต่างชาติถามอีกครั้งหลังจากเห็นว่ายูมิไม่ตอบเขา “ดะ...ได้ค่ะเดี๋ยวจะดูให้แต่ขอเข้าไปดูในบ้านก่อนนะคะว่ามีเครื่องมือปฐมพยาบาลอะไรบ้าง !!” ยูมิที่โดนกดดันสุดท้ายก็พยักหน้าเธอหันไปหาป้าที่เป็นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้าน “เอ่อ...คือป้าคะขอยืมไฟฉายหน่อยได้มั้ยคะ” ยูมิถาม “พูดอะไรอีหนูป้าฟังไม่เข้าใจ” ป้าไม่เข้าใจว่ายูมิพูดอะไร ซึ่งพอยูมิเห็นดังนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าเธอลืมไปว่าเธอสื่อสารกับป้าแกไม่รู้เรื่องเธอจึงใช้มือชี้ไปที่ไฟฉายในมือป้าแก “อ๋อจะเอาไฟฉายสินะ” ป้าเห็นดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะส่งไฟฉายให้ยูมิ หมับ !! ยูมิคว้าไฟฉายมาและวิ่งเข้าไปในบ้านอีกครั้งท่ามกลางความสงสัยของทุกคนในหมู่บ้าน ยูมิกลับเข้าไปในบ้านเข้าไปหากล่องปฐมพยาบาลอยู่สักครู่สุดท้ายก็ได้กล่องปฐมพยาบาลออกมากล่องหนึ่ง “ไปกันเถอะค่ะฉันพร้อมแล้ว” ยูมิบอกชายชาวต่างชาติ “โอเคคุณหมอถ้าอย่างนั้นตามผมมาเลย” ชายชาวต่างชาติพยักหน้า “เดี๋ยวๆ...อีหนูนี่เอ็งจะไปไหนเนี่ย” ป้าภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านรีบรั้งแขนของยูมิเอาไว้เมื่อเห็นว่ายูมิกำลังจะไปกับชายชาวต่างชาติ “เอ่อคือว่า...” ยูมิไม่รู้จะสื่อสารกับป้าแกยังไงดี “ดูจากท่าทางแล้วคงจะมีเรื่องอะไรสักอย่างสินะอีหนูแล้วก็ที่ไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาคงมีคนบาดเจ็บสินะเอางี้เดี๋ยวป้ากับคนอื่นๆจะไปกับเอ็งด้วยรออยู่นี่ก่อนขอไปเอาปืนแปปเฮ้ยพวกเอ็งช่วยดูอีหนูนี่หน่อยนะอย่าพึ่งให้ไปไหนแล้วก็ยัยแจ่ม...ยัยเนียงเข้าไปเอาปืนมาเราจะไปเป็นเพื่อนยัยหนูนี่” ป้าภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านสั่งกับลูกบ้านคนอื่นๆที่มาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งชาวบ้านสองคนที่ชื่อแจ่มและชื่อเนียงเมื่อได้ยินภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านบอกให้ไปเอาปืนมาก็รีบเข้าไปเอาปืนในบ้านของสามีมาทันที ใช่แล้วชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นส่วนใหญ่ล้วนมีปืนติดบ้านเอาไว้เพื่อป้องกันโจรหรือป้องกันสัตว์ป่าเวลาออกไปหาของป่าซึ่งนั่นเป็นปืนที่ล้วนตกทอดมาตั้งแต่รุ่นก่อนๆ ส่วนทางด้านยูมิและชายชาวต่างชาติก็ถูกชาวบ้านคนอื่นรั้งตัวเอาไว้ระหว่างที่ป้าภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านและอีกสองคนไปเอาปืน จากนั้นไม่ถึงนาทีป้าภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านก็ออกมาพร้อมกับปืนลูกโม่ขนาด .38 ในมือ “ปะ...ปะ...ปืน !!” ยูมิร้องอุทานออกมาเมื่อเห็นปืนในมือของป้าแก ส่วนทางด้านชาวต่างชาติคนนั้นเมื่อเห็นปืนในมือของหญิงชาวบ้านก็ขมวดคิ้วเพราะนึกไม่ถึงว่าชาวบ้านที่อยู่ในป่าแบบนี้จะมีปืนกันด้วย “ยัยดาวฉันเอาปืนของผัวฉันมาแล้ว” ป้าเนียงเองก็ไปเอาปืนมาเรียบร้อยซึ่งปืนในมือของป้าแกนั้นเป็นปืนลูกซองสั้น “เออแล้วยัยแจ่มล่ะ” ป้าดาวถามหาเพื่อนอีกคนใช่แล้วป้าภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านนั้นเธอชื่อดาวนั่นเอง (ไรท์ : ตอนแรกก็ว่าจะไม่ตั้งชื่อให้ป้าแกแล้วล่ะนะแต่ดูเหมือนบทป้าแกจะเยอะเลยตั้งให้หน่อยละกัน) “ยัยแจ่มเหรอเดี๋ยวก็...อ๊ะมาโน่นแล้ว” ป้าเนียงหันไปมองทางบ้านป้าแจ่มก่อนจะเห็นป้าแจ่มแกวิ่งมาพร้อมปืนยาวลูกเลื่อนที่เป็นของตกทอดมาตั้งแต่สมัยสงครามโลก “ฉันมาแล้วพี่ดาว” ป้าแจ่มพูด “โอเคถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะเฮ้ยกูฝากพวกมึงดูแลในหมู่บ้านด้วยนะแล้วก็ถ้าเช้าแล้วกูยังไม่กลับมาฝากไปแจ้งเรื่องนี้ให้ผัวกู(หัวหน้าหมู่บ้าน)รู้ด้วยกูจะทำสัญลักษณ์เอาไว้ระหว่างทางผัวกูตามหากูได้อยู่แล้ว...ปะอีหนูพวกป้าพร้อมแล้ว” ป้าดาวหันไปบอกกำชับเหล่าชาวบ้านก่อนจะหันมาบอกยูมิ “เอ่อ...” ยูมิได้แต่ทำหน้าเป็นกังวลจนป้าดาวแกต้องบอกอีกรอบ “ไป...อีหนู...โก...โก” ป้าดาวพูด “คะ...ค่ะเข้าใจแล้ว” ยูมิพยักหน้าและหันไปบอกชายชาวต่างชาติ “โอเคถ้าอย่างนั้นรีบตามผมมา” ชายชาวต่างชาติพูดจากนั้นเขาก็พายูมิและพวกป้าๆทั้งสามคนเดินออกจากหมู่บ้านไป ยี่สิบนาทีต่อมา ชายชาวต่างชาติพายูมิและป้าทั้งสามคนเดินออกจากหมู่บ้านมาตามทางในป่าได้ประมาณห้าร้อยเมตร “นั่นมันแสงจากกองไฟนี่ !!” ยูมิอุทานออกมาหลังจากเห็นว่ามีแสงจากกองไฟอยู่ด้านหน้าและที่กองไฟนั่นก็มีกลุ่มชายสามคนนั่งล้อมรอบกองไฟกันอยู่ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นชายชาวต่างชาติส่วนอีกสองเป็นชายชาวเอเชียและไม่ไกลกันนั้นมีชายชาวต่างชาติอีกคนกำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น คนที่โดนเสือทำร้ายอยู่นั่นสินะ ยูมิคิดในใจ ทางด้านป้าดาว ป้าแจ่ม และป้าเนียงเมื่อเห็นแสงไฟก็เริ่มกระชับปืนในมือเผื่อจะได้ใช้มันในกรณีฉุกเฉิน “เฮ้...ฉันตามหมอมาแล้วโรเบิร์ต !!” ชายชาวต่างชาติส่งเสียงบอกเพื่อนที่ชื่อโรเบิร์ต “จอร์จนายตามหมอมาได้แล้วเหรอดีเลยมาเร็วเข้าไรอันอาการดูไม่ดีเลย” โรเบิร์ตรีบลุกขึ้นและหันมาตามเสียงของจอร์จ ซึ่งจอร์จนั้นคือชายชาวต่างชาติที่เข้าไปขอความช่วยเหลือในหมู่บ้านนั่นเอง จอร์จพายูมิและป้าทั้งสามคนเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนของตน “นี่หมอช่วยดูไรอันเพื่อนผมให้ทีมันนอนอยู่นั่นน่ะ” จอร์จหันมาบอกยูมิ “ได้ค่ะ” ยูมิพยักหน้า “นั่นหมอเหรอจอร์จดูเหมือนจะไม่ใช่พวกชาวบ้านนี่” โรเบิร์ตมองดูยูมิที่รีบวิ่งไปดูอาการเพื่อนของเขา “อืม...ดูเหมือนจะเป็นนักท่องเที่ยวน่ะ” จอร์จตอบ “งั้นเหรอแล้วนั่น...” โรเบิร์ดมองดูป้าดาว ป้าเนียง และป้าแจ่มที่ถือปืนอยู่ในมือคนละกระบอก “พวกชาวบ้านน่ะอย่าไปสนใจเลย” จอร์จบอก ส่วนทางด้านป้าดาวนั้นหลังจากเห็นชายชาวต่างชาติพายูมิพามาเจอเพื่อนของตนที่อยู่ในป่าก็ระวังตัวมากกว่าเดิมเธอหันไปส่งสายตาให้ป้าเนียงและป้าแจ่มว่าให้คอยดูท่าทีและระวังไว้ก่อนจะเดินไปหายูมิ “ที่แท้ไอ้พวกฝรั่งนี่ก็กำลังเดือดร้อนว่าแต่นี่มันแผลถูกเสือทำร้ายมานี่ดูจากบาดแผลแล้วคงเป็นพวกลูกเสือ” ป้าดาวเดินเข้าไปดูยูมิที่กำลังดูอาการของฝรั่งอีกคนที่นอนหน้าซีดจากแผลถูกเสือทำร้าย “เสืองั้นเหรอยัยดาวป่าในบ้านเรายังมีเสือด้วยเหรอ” ป้าเนียงทำหน้าสงสัยเพราะป่าในไทยนั้นหาเสือได้ยากมากเต็มที่ “กูก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ในป่าลึกแถวชายแดนพม่าน่าจะมี” ป้าดาวเองก็ไม่รู้เพราะเธอไม่ได้ยินเรื่องเสือมานานมากแล้ว “หมอเป็นไงบ้าง” จอร์จเดินมาดูยูมิที่ดูอาการเพื่อนเขาอยู่ “เสียเลือดมากค่ะตอนนี้กำลังห้ามเลือดแต่แผลกำลังติดเชื้อถ้าพรุ่งนี้เช้าไม่ถึงมือหมอกลัวว่าน่าจะรอดไม่ถึงเย็นพรุ่งนี้ค่ะ” ยูมิบอกไปตามตรง “บ้าจริงไรอันแกจะมาตายในป่าเหรอเนี่ย” จอร์จสบถออกมา ส่วนทางด้านป้าดาวนั้นก็กวาดมองสายตาดูพวกชาวต่างชาติและไปสะดุดตาที่ชายคนหนึ่ง “เฮ้ย...พวกมึงมันคนพม่านี่มาอยู่แถวนี้ได้ไงเนี่ย” ป้าดาวถามชายคนนั้นเป็นภาษาพม่า ซึ่งชายชาวพม่าทั้งสองคนนั้นเงยหน้าสบตาป้าดาวก่อนจะก้มหน้าลงไม่พูดตอบอะไร “อย่าบอกนะว่า...” ป้าดาวอุทานออกมาหลังจากพยายามคิดว่าคนพวกนี้คือใครทันใดนั้นเองป้าดาวแกก็ยกปืนขึ้นมาเล็กไปที่ชายชาวพม่าสองคนนั้น แกร๊ก !! ทันทีที่ป้าดาวยกปืนขึ้นเล็กทางด้านป้าเนียงและป้าแจ่มก็ยกปืนขึ้นเล็กชาวต่างชาติอีกสองคนด้วยเช่นกันซึ่งสองคนนั้นก็คือโรเบิร์ตและจอร์จ “เฮ้...ทำอะไรเนี่ย” โรเบิร์ตโวยวายทันทีเมื่อเห็นว่าชาวบ้านทั้งสามคนนั้นเล็กปืนมาที่พวกตน ซึ่งทางด้านยูมิเองที่กำลังพยายามห้ามเลือดอยู่ก็ชะงักไปเช่นกัน กะ...เกิดอะไรขึ้นเนี่ยทำไมจู่ๆพวกป้าเขาเล็กปืนไปที่ชายพวกนี้ล่ะ ยูมิตื่นตระหนกเป็นอย่างมากเพราะจู่ๆสถานการณ์ก็ตรึงเครียดเฉยเลยแต่ตอนนี้เธอก็หยุดมือไม่ได้เพราะกำลังพยายามห้ามเลือดชายชาวต่างชาติที่โดนเสือทำร้ายอยู่ “พวกมึงน่ะเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์สินะ” ป้าดาวพูดถามเป็นภาษาพม่า “นี่ป้าวางปืนลงดีกว่านะทำเป็นไม่รู้ไม่เป็นแล้วทางใครทางมันดีกว่านะเดี๋ยวเช้าพวกเราก็ลงเขาเข้าเมืองพานายฝรั่งไปรักษาแล้วอย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลย” หนึ่งในชายชาวพม่าพูดตอบป้าดาว “อ่าวไอ้พวกสัตว์นรกนี่พวกมึงเข้ามาทำผิดกฎหมายในบ้านกูยังจะพูดแบบนี้อีกเหรอนี่ยัยหนูหยุดมืออย่าไปรักษาพวกมันปล่อยให้มันตายในป่าไปนั่นแหละ” ป้าดาวพูดก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากยูมิลุกขึ้นมา “ดะ...เดี๋ยวค่ะคุณป้าฉันกำลังห้ามเลือดอยู่ !!” “ยัยเนียงดูรอบๆหน่อยแถวนี้น่าจะมาซากสัตว์ที่มันล่ามาได้อยู่ไอ้พวกนี้มันเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์น่าจะมาจากทางป่าฝั่งพม่า” ป้าดาวบอกป้าเนียง ซึ่งพอป้าเนียงแกได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆถอยไปและเดินดูรอบๆก่อนจะเห็นซากเสือตัวใหญ่อยู่ในพุ่มไม้ไม่ไกล “เสือพี่มีเสือตัวหนึ่งอยู่ในพุ่มไม้ทางนี้ตัวใหญ่เลย” ป้าเนียงที่พบซากเสือเข้าก็ตะโกนบอกป้าดาว “ไอ้พวกเลวเอ้ยเสือยิ่งใกล้จะสูญพันธอยู่พวกมึงยังจะไปล่ามันอีกงั้นเหรอ” ป้าดาวโมโหมากเพราะป่านั้นคือบ้านของเธอการที่มีพวกลักลอบล่าสัตว์มาทำอะไรแบบนี้จึงทำให้เธอโมโหมาก “เฮ้...พรานเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ยทำไมชาวบ้านพวกนี้ถึงทำแบบนี้ล่ะ” จอร์จหันไปถามพรานชาวพม่าของตน “ไอ้พวกชาวบ้านพวกนี้มันรู้แล้วนายว่าเราเป็นพวกลักลอบล่าสัตว์” ชายชาวพม่าพูดกับจอร์จเป็นภาษาอังกฤษซึ่งนั่นทำให้ยูมิได้เข้าใจบทสนทนาไปในตัวด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น ละ...ลักลอบล่าสัตว์เหรออย่าบอกนะว่าชายชาวต่างชาติพวกนี้เป็นพวกลักลอบล่าสัตว์ผิดกฎหมาย !!!!!!!!!!!!!!!!!! ยูมิร้องอุทานอยู่ในใจ จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 170 ลักลอบล่าสัตว์

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 170 ลักลอบล่าสัตว์

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้