“เื่ที่ซื่อจื่อเสนอมา ข้าคงรับไว้ไม่ได้ อย่างไรชย่าเอ๋อก็ยังไม่ออกเรือน ข้าไม่อนุญาตให้นางออกไปพักที่อื่นแน่” เสนาบดีลู่ปฏิเสธเสียงแข็ง
“แต่เรือนพักซอมซ่อนั่นมันไม่เหมาะที่ชย่าเอ๋อจะพักอาศัย อีกทั้งเรือนที่ข้าซื้อไว้ก็อยู่ติดกับจวนของเ้า หากชย่าเอ๋อย้ายไปอยู่ที่นั่น เ้าก็แค่สั่งปิดประตูใหญ่และทำประตูเล็กเชื่อมต่อระหว่างจวนทั้งสองหลังก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ” เซียวิเฉินเสียงเข้มขึ้น “หรือว่าเ้ายังปล่อยให้ชย่าเอ๋อถูกรังแกไม่พอ”
เจอน้ำเสียงกดดันของเซียวิเฉินเข้าไป เสนาบดีลู่ถึงกับพูดไม่ออก แต่จะให้เขายินยอมให้บุตรสาวไปอาศัยอยู่ที่จวนอื่นได้อย่างไร แม้วิธีแก้ปัญหาของเซียวิเฉินดูจะเข้าท่า แต่ยังไงจวนทั้งสองก็เป็คนละหลังอยู่ดี หากมีใครมารู้เข้า จวนของเขาต้องถูกนินทาอีกแน่
“พี่ใหญ่เ้าคะ ท่านจะยืนดูท่านพ่อกับซื่อจื่อทะเลาะกันต่อไปโดยที่ท่านไม่พูดอะไรเลยหรือเ้าคะ ทั้งที่ตัวเองเป็ต้นเหตุแท้ๆ กลับยังไม่รู้ตัว” ลู่เยี่ยนฟางตำหนิพี่สาว
“ท่านพ่อกับซื่อจื่อกำลังปรึกษากันจึงไม่ใช่เวลาที่ข้าจะพูดแทรก มารยาทพื้นฐานเช่นนี้น้องรองไม่รู้หรือ” ลู่อวิ๋นชย่าถามกลับ ทั้งยังหันไปส่งยิ้มให้เจินอี๋เหนียง “ข้าพูดถูกหรือไม่เ้าคะเจินอี๋เหนียง”
“คงเป็บิดาของเ้าที่สอนเ้าให้หยาบคาบกับท่านแม่ของข้าเช่นนี้สินะ แต่ก็เหมาะสมกับคนอย่างเ้าแล้ว ไปอยู่กับสกุลหลุนแค่ไม่กี่วัน พอกลับมาก็สามารถกล่าววาจาที่ไม่ต่างจากคนไม่มีสกุล”
“ถึงข้าจะมีบิดาบุญธรรมเป็ตระกูลวาณิช แต่บิดาที่แท้จริงยังเป็ท่านพ่อของเราอยู่ น้องรอง...คำพูดของเ้าเมื่อครู่เ้าหมายถึงบิดาคนใดเล่า เ้าหมายถึงบิดาของเราหรือนายท่านหลุน”
คำถามของลู่อวิ๋นชย่าช่างลึกซึ้ง หากลู่เยี่ยนฟางหมายถึงนายท่านหลุน ก็เท่ากับว่านางกำลังด่านายท่านหลุนว่าเป็พวกไม่มีสกุล แต่หากนางไม่ตอบก็เท่ากับว่านางหมายถึงเสนาบดีลู่ที่ไม่รู้จักอบรมสั่งสอนบุตรสาวน่ะสิ แต่สมองน้อยๆ ของลู่เยี่ยนฟางมีหรือจะเข้าใจ
“ข้าก็หมายถึงพ่อค้าคนนั้นอย่างไร” ลู่เยี่ยนฟางชี้หน้าหลุนเกา “พ่อค้าต่ำต้อยคนนั้นคือพ่อของเ้า”
เพียะ!
“ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษนายท่านหลุนอีก!” เสนาบดีลู่ตบหน้าลูกสาว แม้แต่เขายังไม่กล้าชี้หน้าคนตระกูลหลุน แต่นางกลับกล้าทำ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหน้าลูกสาวคนโต เมื่อก่อนไม่ใช่ว่านางไม่กล้าแม้แต่จะสบตาผู้คนหรือ แต่วันนี้ทำไมนางถึงคิดคำถามที่ชาญฉลาดและล่อให้ลูกสาวคนรองตกลงไปในหลุมนั้นได้เล่า
“หยุดเถอะท่านเสนาบดี” หลุนเกาลุกขึ้นยืน “หากท่านจะทำโทษบุตรสาวก็ไม่จำเป็ต้องทำต่อหน้าข้า เด็กสาวอายุเพียงเท่านี้แต่วาจากลับเลวร้ายนัก หากไม่มีคนสั่งสอน นางจะพูดคำเหล่านี้ออกมาได้อย่างไร ท่านช่างอบรมบุตรหลานได้ดีจริงๆ ข้าขอตัว”
“เจินอี๋เหนียง พาลูกสาวของเ้าไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน หากไม่มีคำสั่งของข้า ห้ามนางออกมาข้างนอกเด็ดขาด” เสนาบดีลู่หันไปสั่งเจินอี๋เหนียง ที่เขาต้องทำเช่นนี้ก็เพราะไม่อยากให้ใครเอาเื่นาง แต่ลู่เยี่ยนฟางกลับไม่เข้าใจ
“ท่านพ่อ!” ลู่เยี่ยนฟางถูกเจินอี๋เหนียงเอามือปิดปากและพานางออกไปข้างนอกได้ทัน เวลานี้นายท่านกำลังโกรธ และเขายังเป็คนรักหน้าตายิ่งกว่าอะไร หากเขาสั่งโบยบุตรสาวขึ้นมา ฟางเอ๋อของนางต้องแย่แน่ เช่นนั้นรีบพานางออกไปให้พ้นจากตรงนี้ก่อนดีกว่า ถึงอย่างไรลู่อวิ๋นชย่าก็กลับมาอยู่ที่จวนแล้ว เวลาแก้แค้นยังมีอีกมากนัก
“ข้าต้องขออภัยซื่อจื่อที่ทำให้ท่านต้องมาเห็นความวุ่นวายในจวน ส่วนเื่ที่ท่านเสนอมา ข้ายอมรับไม่ได้จริงๆ”
“หากวันหน้าชย่าเอ๋อถูกอนุของท่านรังแกอีกเล่า ถึงตอนนั้นท่านจะจัดการอย่างไร” เซียวิเฉินถามเสียงเรียบ
“วันนี้มีเื่ยุ่งยากเกิดขึ้นมากมาย ทั้งท่านพ่อยังปกป้องข้าอยู่หลายครั้ง ข้าเชื่อว่าวันหน้าท่านพ่อต้องให้ความยุติธรรมกับข้าแน่นอน เพราะถึงอย่างไรข้าก็ยังเป็บุตรสาวของท่านพ่อ ท่านก็อย่าทำให้ท่านพ่อลำบากใจอีกเลยนะเ้าคะ” ลู่อวิ๋นชย่าพูดขึ้น วันนี้เกิดเื่ราวต่างๆ มากมาย และนางก็อยากกลับไปพักผ่อนแล้วจริงๆ
“ชย่าเอ๋อพูดถูก หากเกิดเื่เช่นวันนี้อีก ข้าย่อมให้ความยุติธรรมกับชย่าเอ๋อแน่นอน” เสนาบดีลู่รีบรับคำ
“เ้าจำคำพูดของเ้าไว้ให้ดีก็แล้วกันเสนาบดีลู่ หากเกิดเื่ขึ้นกับชย่าเอ๋อแม้เพียงนิดเดียว ตำแหน่งเสนาบดีของเ้าก็จะรักษาไว้ไม่ได้เช่นกัน”
ลู่อวิ๋นชย่าเข้าพักยังเรือนพักหลังเล็กที่อยู่ติดกับกับเรือนหลานฮวา เพราะสภาพของเรือนหลานฮวาทรุดโทรมยิ่งนัก จึงต้องรอให้ช่างเข้ามาซ่อมแซมให้เรียบร้อยเสียก่อนนางจึงจะเข้าพักได้
“เ้าจะทำหน้าไม่พอใจไปทำไมเล่าอาผิง”
“ก็เพราะเรือนหลังนี้เล็กนิดเดียว ไม่เหมาะสมกับฐานะคุณหนูใหญ่ของท่านสักนิดเลยน่ะสิเ้าคะ” หนิงผิงตอบ
“อยู่เรือนหลังเล็กเราก็จะระวังตัวได้ง่ายขึ้น เ้าอย่าลืมว่าตอนนี้บ่าวรับใช้ในเรือนคงเป็คนของเจินอี๋เหนียงไปหมดแล้ว อยู่ในเรือนหลังเล็กนี้ข้ายังสามารถปฏิเสธคนของนางได้อยู่”
“มีพี่เซียวฟ่งกับพี่เซียวเฟยอยู่ด้วย เรายังต้องกลัวพวกเขาอีกหรือเ้าคะ”
ลู่เยี่ยนฟางยิ้มให้กับสาวใช้คนสนิทอย่างเอ็นดู “เพิ่งกลับมาแค่วันเดียวเราก็ก่อเื่ไปมากมายเพียงนี้แล้ว สองแม่ลูกคู่นั้นคงแค้นพวกเราจนแทบกระอักเืแล้วล่ะ เอาเถอะ...ท่านพ่อบอกแล้วว่าจะให้ช่างรีบซ่อมเรือนของเราให้เสร็จโดยเร็ว อีกไม่นานเราก็จะได้กลับไปที่นั่นแล้ว เ้าก็อย่าเอาแต่บ่นเหมือนยายแก่เลยนะ”
“ท่านแม่ทำไมถึงปล่อยให้ลู่อวิ๋นชย่าทำให้พวกเราเสียหน้าเช่นนี้ด้วยเ้าคะ ต่อหน้าพวกสกุลหลุนยังไม่เท่าไหร่ แต่นางกลับทำให้ข้ากับท่านแม่ต้องเสียหน้าและดูต่ำต้อยเวลาอยู่ต่อหน้าพี่ิเฉินอีก ลูกเกลียดมันเหลือเกินเ้าค่ะ”
“เ้าคิดว่าแม่ไม่เกลียดมันเหมือนกันหรือ แต่ที่แม่ต้องทำใจเย็นก็ไม่ได้หมายความว่าแม่จะไม่เอาคืนมันเสียหน่อย วันนี้มันทำให้แม่กับเ้าต้องเสียหน้าอยู่หลายครั้ง ทั้งยังทำให้แม่นมหวังต้องจากพวกเราไปอีก ความแค้นนี้แม่ไม่มีวันลืม แต่เราจะใจร้อนไม่ได้ เพราะแม่รู้สึกว่ากลับมาคราวนี้ ลู่อวิ๋นชย่าดูแตกต่างจากเดิม นางดูเหมือนจะฉลาดขึ้นมาก” เจินอี๋เหนียงพูดกับบุตรสาว
“ข้าไม่เห็นรู้สึกอย่างนั้นเลยเ้าค่ะ นางก็ยังขี้กลัวและชอบยืนหลบอยู่ด้านหลังพี่ิเฉินอยู่ดี” ลู่เยี่ยนฟางหันไปถามมารดาอย่างสนใจ “จากที่ข้าเห็นพี่ิเฉินวันนี้ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เจ็บป่วยร้ายแรงนะเ้าคะท่านแม่ หากเราไปเสาะหาท่านหมอเทวดามารักษาขาให้เขา ท่านแม่คิดว่าพี่ิเฉินยังจะกลับมาเดินได้อีกหรือไม่เ้าคะ”
“ถึงจะกลับมาเดินได้ แต่เขาก็เป็เพียงซื่อจื่อที่ไม่มีตำแหน่งอะไร เ้าอย่าลืมว่าเขาถูกสั่งปลดจากตำแหน่งแม่ทัพไปแล้ว หากไม่สร้างความดีความชอบ เขาจะกลับไปยืนอยู่บนตำแหน่งนั้นได้ยังไง เ้าอย่ามัวเสียเวลาคิดถึงคนไร้ประโยชน์พรรค์นั้นเลย เอาเวลาไปศึกษาศาสตร์ทั้งสี่ให้ดีจะดีกว่า ตำแหน่งพระชายารัชทายาทจะต้องเป็ของเ้า ถึงตอนนั้นหากเ้าสั่งให้ลู่อวิ๋นชย่าไปตาย นางก็มีแต่ต้องตาย มาใช้ชีวิตอยู่เหนือผู้คนเช่นนี้ไม่ดีกว่าหรือ”
ลู่เยี่ยนฟางคิดตามคำพูดของมารดาก็เห็นด้วย แต่ในใจของนางก็ยากจะตัดใจจากเซียวิเฉินได้จริงๆ นางแอบรักเขามาั้แ่ยังเด็ก เพราะพี่ิเฉินของนางทั้งหล่อและองอาจ บุรุษในเมืองหลวงไม่มีใครเทียบกับเขาได้เลยสักคน พอคิดว่าชายหนุ่มในดวงใจจะต้องไปแต่งกับพี่สาวที่ไร้ความสามารถของตน ลู่เยี่ยนฟางก็ไม่อยากยอมรับ แต่ตำแหน่งมารดาของแผ่นดินก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธ ‘ในเมื่อข้าไม่มีหวัง เช่นนั้นเ้าก็อย่าได้หวังว่าจะได้แต่งงานกับพี่ิเฉินเลย เ้าจงเป็คนรับใช้ชั้นต่ำในจวนสกุลลู่ตลอดไป หรือหากเ้าอยากออกเรือน ข้าจะให้ท่านตาหาผู้ชายไม่เอาไหนให้เ้าสักคน ลู่อวิ๋นชย่า...ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแน่’
“เ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะฝึกฝนตนเองให้เก่งกว่านี้ ข้าจะต้องเป็ใหญ่ที่สุดในฝ่ายใน ว่าแต่่นี้ท่านแม่ได้ติดต่อกับท่านตาบ้างหรือไม่เ้าคะ”
“ั้แ่เหตุการณ์ที่หมู่บ้านเกษตรกรเซิ่งไห่ ท่านตาของเ้าต้องเสียมือดีไปหลายคน จนป่านนี้ท่านตายังไม่ยอมให้แม่ออกไปพบเลย” เจินอี๋เหนียงทำสีหน้ากลุ้มใจ “แต่แม่ก็ยังนึกสงสัยว่าใครกันที่เข้ามายุ่งกับเื่นี้ หากจะบอกว่าเป็เซียวิเฉิน แม่ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเขาเลี้ยงองครักษ์ฝีมือดีไว้ใช้งาน”
“ท่านตาก็ไม่รู้หรือเ้าคะ”
“ท่านตาของเ้าก็กำลังสืบเื่นี้อยู่เหมือนกัน”
5K
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
