เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

ค่ำคืนเหน็บหนาวใต้ผืนฟ้าแห่งทะเลทรายสีเลือดปกคลุมรอบด้าน ทว่าไออุ่นจากความเร่าร้อนปานจะหลอมละลายชีวิตในซอกหินแคบเพิ่งจะค่อยๆ สงบลง

หลีเฮงสูดกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำมันนวดสกัดจากกลิ่นอายพิศวาสมดแดงและหยาดน้ำหวานบริสุทธิ์ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ ชายหนุ่มก้มลงมองยอดดวงใจชั่วคราวอย่างเสี่ยวชุ่ย หัวหน้าหมู่ลาดตระเวนสาวสวยแห่งเผ่าอสุรมดทราย นางกำลังนอนระทดระทวยพิงซบเนินอกแกร่งของเขาอย่างหมดเรี่ยวแรง ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดที่เคยแห้งกร้านจากแดดทะเลทราย บัดนี้กลับชุ่มฉ่ำเปล่งปลั่งอมชมพูระเรื่อด้วยผลลัพธ์จากการประสานหยินหยางบำเพ็ญคู่ ลมหายใจอุ่นๆ ของนางเป่ารดแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่มเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หนวดเรียวบางเหนือศีรษะขยับไหวเบาๆ คล้ายกำลังแสดงความพึงพอใจและยอมสยบต่อบุรุษผู้ต่อชีวิตให้นาง

"เจ้าคนลามกหน้าหนา... ทรมานข้าจนแทบไม่มีแรงก้าวขาแล้วยังจะมาทำหน้ายิ้มกะล่อนอีก" เสี่ยวชุ่ยปรือดวงตาคู่โตที่ชุ่มฉ่ำหวานเชื่อมขึ้นค้อนขวับ ทว่าน้ำเสียงเหนียมอายไร้แรงต่อต้านนั้นกลับฟังดูเหมือนกำลังออดอ้อนมากกว่าจะตัดพ้ออย่างจริงจัง สองมือนุ่มหยุ่นไร้เรี่ยวแรงยังคงเกาะกุมแผ่นหลังกว้างของเขาไว้หลวมๆ

"โถ แม่นางน้อยเสี่ยวชุ่ยของพี่ชาย หากข้าไม่เค้นคลึงบดขยี้สลายพิษร้อนตรงชีพจรสะโพกของเจ้าอย่างหนักหน่วงถึงพริกถึงขิงเช่นนั้น ป่านนี้เจ้ามิกลายเป็นมดสาวขาพิการนอนแห้งเหี่ยวไปแล้วหรือ?" หลีเฮงยกยิ้มมุมปากอย่างหน้าด้านใจดี มือหนาเอื้อมลงไปหยิกแก้มเนียนและบีบสะโพกอวบกลมกลึงนุ่มมือของนางเล่นอย่างมันเขี้ยว "อีกอย่าง เจ้ายินยอมมอบทั้งกายสาวและข้อมูลความลับของแผนที่โอเอซิสลับให้ข้าเองด้วยความเสน่หา พี่ชายคนนี้ย่อมต้องดูแลเจ้าให้สมน้ำสมเนื้อสิ"

"ใครยินยอมกัน... เจ้าใช้ยาแปลกๆ ล่อลวงจิตใจข้าต่างหาก..." เสี่ยวชุ่ยหน้าแดงก่ำรีบซบหน้าหนีกับซอกคอร้อนผ่าวของชายหนุ่ม ความอบอุ่นที่ได้รับจากปราณหนุ่มอันเปี่ยมล้นทำให้หัวใจดวงน้อยของมดลาดตระเวนผู้โดดเดี่ยวละลายหายไปจนสิ้น ความรู้สึกหวาดระแวงภัยที่เผ่าพันธุ์มดทรายมีต่อมนุษย์แทบไม่หลงเหลืออยู่ในสมองอันน้อยๆ ของนางอีกแล้ว

หลีเฮงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ชายหนุ่มจัดแจงความเรียบร้อยของเกราะทองคำบางเบาที่บุบสลายชำรุดของนาง แม้จะพยายามดึงรั้งชิ้นส่วนเกราะทองปิดบังทรวงอกอวบอัดเต่งตึงปานผลท้อสุกของนางแล้ว ทว่ายอดปทุมถันสีหวานก็ยังแลบเลียพ้นขอบเกราะทองคำที่เบี้ยวบูดออกมาให้เห็นวูบวาบชวนใจสั่น ชายหนุ่มเห็นว่านางเหนื่อยอ่อนจนเดินแทบไม่ไหว จึงขยับตัวน้อมกายลงช้อนข้อพับเข่าและแผ่นหลังนุ่มของนางขึ้นมาอุ้มในอ้อมแขนแกร่งท่าอุ้มสาวงาม ร่างบางเบาราวปุยฝ้ายแต่เปี่ยมด้วยความหยุ่นแน่นบีบกระชับชิดอกกว้าง

หลีเฮงออกแรงถีบเท้าก้าวผ่านช่องแคบหินสีเลือดที่เพิ่งถล่ม มุ่งหน้าออกจากซอกผาด้วยความรวดเร็วแฝงลมปราณ ยามนี้กายเนื้อของเขาฟื้นฟูเต็มที่พละกำลังล้นเหลือจากการบำเพ็ญคู่ สองเท้าก้าวเหยียบย่ำทรายละเอียดฝ่าความมืดมิดของค่ำคืนทะเลทรายโดยมีทิศทางเป้าหมายชัดเจนตามลายเส้นแผนที่ปราณที่เสี่ยวชุ่ยฝากไว้ในห้วงความคิด

ระยะทางจากหุบผาหินทรายดูดสู่โอเอซิสลับรังมดทองคำช่างเต็มไปด้วยทิวทัศน์หดหู่แห้งแล้ง ทว่าเมื่อเดินทางลึกเข้ามาเรื่อยๆ ลมร้อนสลับหนาวที่เกรี้ยวกราดกลับเริ่มเปลี่ยนแปรเป็นสายลมโชยกลิ่นไอชื้นปนเปความหอมสะอาดลึกลับ หลีเฮงอุ้มมดสาวลัดเลาะผ่านร่องผาหินโค้งรูปร่างคล้ายก้ามมดขนาดใหญ่ ก่อนจะก้าวพ้นปากทางแคบเข้าสู่พื้นที่แอ่งกระทะลึกเบื้องล่าง

"นั่นอย่างไร... โอเอซิสลับของพวกเรา..." เสี่ยวชุ่ยกระซิบเสียงแผ่วพลางชี้นิ้วเรียวไปยังแอ่งน้ำขนาดใหญ่ตรงใจกลาง

เบื้องหน้าของหลีเฮงคือดินแดนสวรรค์ลี้ลับที่ซ่อนเร้นกลางทะเลทราย ผืนน้ำกว้างขวางใสสะอาดสะท้อนประกายแสงจันทร์วันเพ็ญเป็นสีเขียวมรกตและประกายทองระยิบระยับ รอบผืนน้ำมีต้นไม้ใบกว้างสีทองแปลกตาส่งกลิ่นหอมระเหยและพืชสมุนไพรปราณเติบโตเขียวชอุ่ม แหล่งน้ำแห่งนี้คือเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงรังมดทองคำโบราณอันเป็นหัวใจหลักของเผ่าพันธุ์มดทรายสีเลือด

ทว่าหลีเฮงยังไม่ทันจะได้ก้าวทอดน่องเชยชมความงดงามชุ่มชื้นให้เต็มอิ่ม จู่ๆ ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเขาก็รับรู้ถึงความผิดปกติเบื้องหน้า ผืนทรายรอบโอเอซิสที่ดูนิ่งสงบกลับเริ่มยุบตัวและเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง

*ซู่... ซู่... ซู่...*

เสียงย่ำทรายแผ่วเบาแต่ถี่รัวนับไม่ถ้วนดังขึ้นจากยอดเนินทรายเตี้ยๆ ที่โอบล้อมรอบแอ่งน้ำ พริบตานั้น เงาร่างคล้ำตะคุ่มบึกบึนจำนวนมหาศาลพลันเคลื่อนกายก้าวออกมาจากเงามืดสะท้อนแสงจันทร์ พวกเขาคือเหล่านักรบอสุรมดทรายสวมเกราะหินผุและถือหอกอัคนีแดงฉาน ปรากฏกายขึ้นจากทุกทิศทุกทางนับร้อยนับพันรายล้อมปิดตายเส้นทางเข้าออกของหลีเฮงจนไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้หนูสักตัวมุดผ่าน!

"หยุดเดี๋ยวนี้ เจ้ามนุษย์สารเลวสามหาว!"

เสียงคำรามกร้าวปานฟ้าผ่าดังขึ้นจากทหารมดร่างยักษ์ผู้หนึ่งที่ก้าวล้ำออกมาจากแนวรบ ชายผู้นี้สวมเกราะเหล็กสนิมแดงหนาเตอะ สูงเกือบแปดเซียะ มีหนวดแหลมคมสี่เส้นชี้ชันบนศีรษะระเบิดไอพลังปราณระดับหลอมรวมขั้นสูงสุด แววตาสีแดงก่ำจ้องเขม็งมายังหลีเฮงด้วยความโกรธแค้นอาฆาตลุกโชน ยามที่สายตาของมันเหลือบเห็นเสี่ยวชุ่ย หัวหน้าหมู่สาวงามที่ทุกคนในกองร้อยต่างหมายปอง กำลังนอนกึ่งเปลือยในสภาพชุดเกราะแตกยับเยิน หน้าอกเนียนนุ่มล้นทะลักและผิวกายมีรอยนิ้วมือช้ำสีแดงระเรื่อ แผ่กลิ่นอายความรักเสน่หาปะปนกับกลิ่นกายชายหนุ่มฉุนเฉียว

"บังอาจนัก! เจ้ามนุษย์ใจบาปหยาบช้า แอบลักพาตัวแม่นางเสี่ยวชุ่ยหัวหน้าหมู่ของเราไปกระทำย่ำยีสารพัด! ดูสภาพของนางตอนนี้สิ... เกราะทองแตกพัง ผิวพรรณเปื้อนราคะ ลมปราณอ่อนระทวยไร้การต่อต้าน! เจ้าขืนใจทำลายพรหมจรรย์นางจนยับเยินปานนี้ ทหารมดทรายทุกคน จงฟัง! ล้อมจับมนุษย์ผู้นี้ สับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้นเพื่อบูชาเกียรติยศของเผ่าพันธุ์มดทราย!" รองหัวหน้ามดทรายตะโกนก้องชี้หอกกว้างหมายหัวหลีเฮงอย่างเดือดดาล

"ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ล้างแค้นให้หัวหน้าหมู่เสี่ยวชุ่ย!"

ทหารมดทรายนับพันสอดประสานเสียงคำรามสั่นสะเทือนปฐพี หอกหินอัคนีนับพันด้ามพุ่งขัดแนวรบกระชับวงล้อมเข้ามาอย่างเป็นระบบ ไอพลังความร้อนจากเปลวไฟปราณนับพันจุดเผาผลาญจนอุณหภูมิรอบโอเอซิสร้อนระอุขึ้นมาทันที

เสี่ยวชุ่ยตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี รีบพยายามขยับตัวเปล่งเสียงห้ามปราม "ช้าก่อน! รองหัวหน้าอู่... ไม่ใช่อย่างที่พวกเจ้าคิดนะ! มนุษย์ผู้นี้ช่วยชีวิตข้าไว้..."

ทว่าเสียงของนางช่างแผ่วเบาและแหบแห้งจากความเหนื่อยล้าในการร่วมรักบำเพ็ญคู่ ซ้ำร้ายเสียงลมพายุและเสียงกระทืบเท้าตะโกนรบของทหารมดนับพันก็ดังกลบเสียงของนางจนมิด ไม่มีใครได้ยินคำพูดของมดสาวเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่าหลีเฮงคือจอมมารลามกเดรัจฉานที่ลงมือทารุณข่มเหงหัวหน้าหมู่สาวผู้น่าสงสารของพวกมัน

หลีเฮงมองฝูงทหารมดทรายนับพันที่โอบล้อมเข้ามาดุจกำแพงมีชีวิตพลางแอบกลืนน้ำลายเอื้อก ชายหนุ่มลอบสบถในใจอย่างป่วนประสาท *มารดาค้างคาวเถอะ! นี่ตูอุตส่าห์นวดสลายพิษแถมบำเพ็ญคู่ประสานหยินหยางช่วยชีวิตยัยหนูมดอกโตนี่จนหลังแทบหัก แต่พวกแกดันหาว่าตูขืนใจลักพาตัวนางซะงั้น? หนำซ้ำสภาพตอนนี้ ดันประจวบเหมาะพอดิบพอดีราวกับเพิ่งเสร็จศึกราคะกันร้อนๆ จริงๆ เสียด้วยสิ!*

หลีเฮงไม่รอช้า รีบเอ่ยเรียกผู้ช่วยส่วนตัวในห้วงวิญญาณทันที "ระบบ! ลืมตาขึ้นมาทำงานด่วน! ข้าโดนทหารมดทรายพันกว่าตัวกางปีกโอบล้อมหมดทางหนีแล้ว มีของวิเศษเจ๋งๆ ชนิดปุบปับที่ช่วยคลายสถานการณ์ตรงหน้านี้ได้แบบฉับพลันทันทีและราคาไม่ขูดเลือดขูดเนื้อบ้างไหม?!"

[ ติ๊ง! ระบบตรวจพบวิกฤตการณ์ล้อมปราบโฮสต์โดยกองร้อยทหารมดทรายสีเลือดจำนวนหนึ่งพันสองร้อยนาย ระดับความโกรธของเป้าหมายทหารมดอยู่ในขั้นบ้าคลั่ง ]
[ ขอแนะนำสิ่งประดิษฐ์แปลกประหลาดจากร้านค้าเทพแมงดาเพื่อหลบหนี: 'ระเบิดควันรสพริกไทยมารสะท้านโลกันตร์' ]
[ คุณสมบัติ: เมื่อขว้างออกไปจะระเบิดออกเป็นควันผงพริกไทยมารบดละเอียดชนิดเข้มข้นพิเศษ มีฤทธิ์รุนแรงทำลายประสาทสัมผัสรับกลิ่นและจุดรับความรู้สึกที่หนวดสัมผัสของสิ่งมีชีวิตประเภทแมลงและอสูรมีพิษอย่างเฉียบพลัน ทำให้เกิดอาการไอ จาม น้ำตาไหลพราก แสบร้อนจมูกและตาจนสูญเสียทิศทางการมองเห็นและแนวรบพังทลายลงชั่วขณะ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการปั่นป่วนและหนีเอาตัวรอด ]
[ ราคาขายพิเศษ: 3,000 แต้มแมงดา ]
[ ยอดแต้มสะสมปัจจุบันของโฮสต์: 120,000 แต้ม ]

"สามพันแต้มรึ? ไม่แพงเท่าไหร่เมื่อเทียบกับน้ำมันนวดขวดเมื่อครู่! จัดมาเลยระบบ อย่าช้า ประเดี๋ยวหอกไฟพวกนั้นเสียบก้นข้าทะลุหน้าอกพอดี!" หลีเฮงสั่งการรวดเร็ว

[ ติ๊ง! ทำการชำระเงินค่าซื้อระเบิดควันรสพริกไทยมารสะท้านโลกันตร์ -3,000 แต้ม ]
[ ยอดแต้มสะสมคงเหลือปัจจุบันของโฮสต์: 117,000 แต้ม ]
[ ระบบส่งมอบสินค้าลงสู่ช่องจัดเก็บสิ่งของในสาบเสื้อของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว ]

พริบตานั้น ในซอกมือหนาใต้ร่างของเสี่ยวชุ่ยพลันปรากฏลูกกลมสีดำมะเมื่อมขนาดเท่าผลส้มเขียวหวาน ผิวสัมผัสขรุขระแฝงลวดลายอักขระมารสีแสดส่องประกายวูบวาบ หลีเฮงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ประหนึ่งมารร้ายสบโอกาส ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรพลังลมปราณแกร่งเตรียมพร้อมระเบิดฝีเท้า

"พวกเจ้าอยากได้หัวหน้าหมู่คืนนักใช่ไหม? งั้นก็เอาสิ่งนี้ไปกินแทนข้าวสวยเสียเถอะ!"

หลีเฮงแหกปากตะโกนลั่นพลางออกแรงสะบัดวงแขนขว้างลูกบอลดำอักขระมารลงสู่ใจกลางกลุ่มทหารมดทรายแถวหน้าอย่างแม่นยำดุจจับวาง!

*ฟิ้ว... ตูม!*

แรงระเบิดดังสนั่นไม่รุนแรงนัก ทว่าสิ่งที่ปะทุออกมาจากลูกกลมกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเปลวไฟทำลายล้าง ควันหนาทึบสีส้มแสดสว่างวาบพวยพุ่งกระจายตัวออกมาปานน้ำพุร้อนระเบิด ละอองผงละเอียดสีแสดอ่อนนับล้านๆ อณูปลิวว่อนตลบอบอวลฟุ้งกระจายเต็มเหนี่ยว ครอบคลุมรัศมีแนวรบของทหารมดทรายนับพันตัวในพริบตาดุจม่านหมอกพิษ

"เฮ้ย! ควันสีส้มนี้มันคืออะไร... แค่ก! แค่ก!"
"ฮัดเช้ย! แสบ... แสบหนวด แสบตาเหลือเกิน! ฮัดเช้ย!"
"อ๊าก! จมูกของข้า! หนวดนำทางของข้ามันเหมือนโดนไฟแผดเผา! ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย!"

เสียงจามสลับกับเสียงไอคุกๆ ของทหารมดทรายนับพันดังระงมเซ็งแซ่จนกลายเป็นความโกลาหลครั้งใหญ่ ทหารมดทรายที่มีประสาทสัมผัสรับกลิ่นและตรวจจับแรงสั่นสะเทือนผ่านหนวดอันไวทายาด บัดนี้หนวดสี่เส้นที่เคยตั้งตรงชี้ทิศทางกลับม้วนงอหดตัวงอหงิกด้วยฤทธิ์เผ็ดร้อนบ้าคลั่งของพริกไทยมารสะท้านโลกันตร์ พวกทหารมดต่างร้องไห้น้ำตาไหลพราก มือไม้สั่นเทาทิ้งอาวุธหอกศิลาหอกอัคนีลงพื้นทรายพลางตะเกียกตะกายใช้สองมือถูไถหัวและดวงตาจามกันตัวโยนจนแนวรบกั้นขวางพังยับเยินไม่มีชิ้นดี

"ฮ่าๆๆ จามเข้าไป! จามให้กระดูกซี่โครงหักไปเลยพวกมดดื้อด้าน!"

หลีเฮงลอบสะใจยิ่งนัก ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เขากระชับร่างของเสี่ยวชุ่ยที่เหนื่อยอ่อนแน่นขึ้น ทว่าเพื่อความปลอดภัยสูงสุดและไม่ให้ตนเองตกเป็นเป้าสายตา หลีเฮงจึงรีบเปิดใช้งานความสามารถลับตามแบบฉบับแมงดาหน้าหนาทันที

"ระบบ! เปิดใช้งานสกิลพิเศษ 'หลบหลังสตรี' เพื่อพรางกายหนีโดยเร็ว!"

[ ติ๊ง! เปิดใช้งานทักษะหลบหลังสตรีของเทพแมงดาอย่างเป็นทางการ ]
[ ผลลัพธ์: ดึงพลังปราณหยินหยางและกลิ่นอายเสน่หาของเป้าหมายสตรี 'เสี่ยวชุ่ย' เข้ามาปกคลุมห่อหุ้มร่างโฮสต์ทั้งหมด พลางเบี่ยงเบนความสนใจและพรางกลิ่นอายของโฮสต์ให้กลมกลืนไปกับผิวเนื้อและลมปราณของสตรีเป้าหมายอย่างสมบูรณ์แบบ ศัตรูจะไม่สามารถตรวจพบหรือระบุเป้าหมายตัวโฮสต์ได้ ตราบใดที่ยังกอดรัดแนบชิดกับสตรีอยู่ ]

วิ้ง!

คลื่นปราณสีชมพูอ่อนแสนเบาบางพวยพุ่งออกมาจากร่างของเสี่ยวชุ่ยโอบล้อมพันรอบกายหนาของหลีเฮงอย่างเหนียวแน่น ชายหนุ่มอาศัยม่านควันสีแสดและพลังปราณพรางตัวนี้ วิ่งตะบึงฝ่าทะลวงผ่านช่องว่างของกลุ่มทหารมดที่กำลังก้มหน้าก้มตาจามตัวงอตัวสั่นอย่างทุลักทุเลดุจลูกธนูที่หลุดพ้นจากคันศร

เสี่ยวชุ่ยที่อยู่บนบ่าของหลีเฮงได้แต่เบิกตากว้างมองฉากตลกขบขันที่เพื่อนทหารร่วมเผ่าพันธุ์นับพันจามหน้าดำหน้าแดงสับสนอลหม่าน ทว่าในเวลาเดียวกัน ความใกล้ชิดที่เนื้อตัวของหลีเฮงเบียดเสียดแนบแน่นพรางร่างใต้ทักษะนี้ ก็ทำให้หนวดน้อยๆ ของนางสั่นระริกด้วยความรู้สึกเสียวซ่านอุ่นซ่านที่แล่นพล่านทั่วร่างอีกรอบ

"เจ้ามนุษย์บ้า... วิ่งดีๆ สิ หัวใจข้าจะกระดอนออกมาแล้ว..." เสี่ยวชุ่ยพึมพำหน้าแดงซบหัวลงบนบ่ากว้างหลับตาพริ้ม ยอมปล่อยให้เขาอุ้มวิ่งหนีเตลิดไปตามทาง

แต่แล้ว สวรรค์ดูเหมือนจะไม่ได้ปล่อยให้แมงดาหนุ่มได้หนีไปง่ายๆ เช่นนั้น

เสียงจามสนั่นหวั่นไหวของทหารมดทรายนับพันที่ผสมผสานกันจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ประกอบกับแรงปะทุของควันพริกไทยมารสะท้านโลกันตร์ที่ตกค้างและซึมลึกลงสู่ชั้นทรายใต้ผิวดิน ลมร้อนฉุนเฉียวได้ลอยกรุ่นมุดลงไปในรูพรุนลึกใต้ชั้นหินพิภพ ซึ่งเป็นรังนอนอันเงียบสงบของราชันหนอนยักษ์โบราณที่เพิ่งหลบหนีพายุเข้าจำศีลไปหมาดๆ

ทันใดนั้น ผืนทรายใต้บริเวณโอเอซิสที่ใสกระจ่างพลันปะทุเดือดขึ้นมาราวกับน้ำเดือดในหม้อร้อน!

*ครืน... ครืน... ครืน!*

แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผืนปฐพีทรุดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ผืนทรายไหลบ่าเป็นวนดูดขนาดยักษ์กลืนกินต้นไม้สีทองโบราณริมฝั่งโอเอซิสลงไปทีละต้น ทหารมดทรายที่กำลังแสบตาจามไม่หยุดเริ่มรู้สึกถึงความวิบัติรอบกาย พวกเขาตื่นตระหนกหวาดผวากลัวจนลืมอาการจามเมื่อพื้นดินใต้ฝ่าเท้าทรุดฮวบ

*ตูม!!!*

ทรายระเบิดพุ่งกระจายขึ้นสู่ชั้นฟ้านับร้อยจั้ง! ร่างหนาทรงกระบอกยักษ์สีแดงเข้มปานโลหิตของอสุรกายหนอนยักษ์โบราณพุ่งทะยานแหวกผืนทรายขึ้นมาอีกครั้ง ลำตัวยาวเยียดเหยียดตรงขึ้นสู่ฟ้ากว้างดูราวกับเสาค้ำสวรรค์สีเลือด คราวนี้นัยน์ตาจิ๋วนับร้อยดวงรอบส่วนหัวของมันแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของพริกไทยมารที่ลอยฟุ้งเข้าตา ปากบดเนื้อหมุนเกลียวฟันคมคำรามลั่นสั่นพิภพพ่นลมกรดสีแดงและกรดละลายหินออกมาเป็นสายฝน!

"โฮก...!!!"

หนอนยักษ์โบราณที่สะดุ้งตื่นด้วยความหงุดหงิดระคายเคืองจมูกแสบตาบ้าคลั่ง มันเหวี่ยงสะบัดลำตัวหนามเหล็กขนาดยักษ์ฟาดพัดถล่มลงมากลางค่ายทหารมดทรายสีเลือดอย่างไม่เลือกหน้า บดขยี้กระโจมที่พักพิง โขดหินล้อม ด่านปราการดินทรายพังพินาศราบคาบในเสี้ยวพริบตา ทหารมดนับร้อยลอยปลิวคว้างกลางอากาศ ร้องระงมตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดจากการปะทะครั้งใหญ่กับอสุรกายยักษ์ใต้ดิน

[ ติ๊ง! เนื่องจากแรงกดดันระเบิดควันสะท้านโลกันตร์และแรงสั่นสะเทือนจู่โจม ได้ปลุกกระตุ้นสัตว์ร้ายโบราณขึ้นมาทำลายล้างค่ายทหารมดทรายโดยไม่ได้เจตนา ]
[ แต้มวิบัติสะสมเพิ่มขึ้น +2 แต้ม ]
[ ยอดรวมแต้มวิบัติสะสมในปัจจุบัน: 92 แต้ม ]
[ เกราะพลังเมียคงเดิม: 9 หน่วย ]

หลีเฮงแอบปรือตามองภาพมหาภัยพิบัติหนอนถล่มมดข้างหลังแล้วสะใจปนตระหนก ชายหนุ่มตระหนักดีว่าเกราะพลังเมียที่มี 9 หน่วยนั้นแข็งแกร่งก็จริง แต่การวิ่งแบกร่างสตรีหนีท่ามกลางสายฝนกรดและเศษหินถล่มย่อมทำให้ความเร็วตกลง ซ้ำร้ายชุดคลุมไหล่ยาวและกางเกงนอกที่ยังห้อยพะรุงพะรังหลังเสร็จศึกบำเพ็ญคู่ช่างดูเกะกะการขยับย่างก้าวเสมือนกิเลสถ่วงแข้งถ่วงขา

"มารดาเถอะ! ของพะรุงพะรังแบบนี้เก็บไว้ก็รังแต่จะทำให้วิ่งช้าลง!"

หลีเฮงสลัดแอกหนาหน้าตาย ชายหนุ่มออกแรงเกร็งกล้ามเนื้อสะพัดมือสะบัดผ้าท่อนบน ทั้งเสื้อนอกและเศษผ้าคลุมบดบังไหล่ถูกสลัดหลุดลอยพรูหายไปในพายุหมุนทราย เหลือเพียงกางเกงในมารสีชมพูเรืองแสงสว่างวาบชิ้นเดียวติดกายดั่งเดิม ผิวเนื้อและแสงเรืองสีชมพูทอประกายวูบวาบส่องสว่างชัดเจนกลางความมืดมิด ชายหนุ่มกอดอุ้มร่างเสี่ยวชุ่ยไว้แน่นพลางสับขาเท้าไฟวิ่งหนีตัวปลิวปานลมกรดพัดผ่าน

แต่สิ่งที่หน้าด้านและป่วนประสาทที่สุดคือ หลีเฮงยังไม่วายหันใบหน้าหล่อเหลากะล่อนกลับไปมองกองทัพมดทรายที่กำลังรบพะบู๊นัวเนียกับอสุรกายหนอนยักษ์โบราณ ชายหนุ่มอ้าปากหัวเราะเยาะเสียงดังสนั่นลั่นทุ่งทะเลทรายอย่างกวนอารมณ์โทสะดุจสุนัขจนตรอกที่ได้ชัยชนะ

"ฮ่าๆๆๆ! พวกมดโง่เง่าไร้ปัญญาเอ๋ย! สนุกสนานกับการรบราฆ่าฟันกับไอ้หนอนอ้วนพีตัวนั้นไปเถอะนะ! พี่ชายสุดหล่อเหลาคนนี้ขอรับตัวหัวหน้าหมู่สาวผู้อวบอัดเย้ายวนใจของพวกเจ้าไปดูแลชั่วชีวิตล่ะนะ! ฮ่าๆๆๆ ฝีมือรบก็แย่ แถมหนวดก็จามหดปานหนอนชาเขียว! แน่จริงก็ตามมาสิวะ! ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะยั่วโทสะอย่างหน้าด้านกวนโทสะลอยฟู่ไปตามสายลมร้อน แทรกซึมเข้าหูทหารมดทรายที่กำลังคลุกคลีรบกับหนอนยักษ์จนพวกมันโกรธแค้นแทบจะกระอักเลือดตาย รองหัวหน้ามดทรายอู่ถึงกับสบถด่าอย่างคลั่งแค้นปนจาม "ไอ้... ไอ้สารเลวไร้ยางอาย! ฮัดเช้ย! ข้าจะ... ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้! ฮัดเช้ย! อ๊าก! หนอนยักษ์มาแล้ว หลบเร็ว!"

[ ติ๊ง! โฮสต์สลัดผ้าท่อนบนวิ่งหนีกึ่งเปลือยอล่างฉ่าง พร้อมทั้งแหกปากหัวเราะเยาะแซวเย้ยหยันศัตรูท่ามกลางสมรภูมิอย่างหน้าด้านไร้ยางอายตามแบบฉบับแมงดาหน้าหนา ]
[ หักค่าศักดิ์ศรีสะสมของโฮสต์ -3 แต้ม ]
[ ยอดรวมค่าศักดิ์ศรีสะสมปัจจุบัน: -75 แต้ม ]

[ ติ๊ง! โฮสต์ประสบความสำเร็จในการล่อลวงอสุรกายหนอนยักษ์โบราณมาปะทะพัวพันกับกองทัพมดทรายสีเลือด ขัดขวางการตามล่าและสร้างความเสียหายแก่อริศัตรูอย่างสร้างสรรค์ ]
[ ได้รับโบนัสคะแนนป่วนสมรภูมิ: +4,000 แต้มแมงดา ]
[ ยอดรวมแต้มสะสมคงเหลือปัจจุบันของโฮสต์: 121,000 แต้ม ]

หลีเฮงแอบยิ้มกริ่มในใจลืมสิ้นเรื่องค่าศักดิ์ศรีที่ติดลบดิ่งลงเหว *ช่างหัวศักดิ์ศรีมันปะไร! ได้แต้มเพิ่มมาสี่พัน แถมยังหนีพ้นมาได้แบบไร้รอยขีดข่วน มีสาวงามมดทรายอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ แบบนี้ สิบศักดิ์ศรีก็แลกไม่ได้เว้ย!*

สองขาแกร่งของหลีเฮงย่ำเท้าดีดตัวด้วยวิชาตัวเบาพริ้วไหว อุ้มเสี่ยวชุ่ยพรางกายหลบหนีออกจากขอบเขตอันตรายของโอเอซิสลับ ลัดเลาะขึ้นสู่เนินทรายสูงชันที่อยู่ห่างไกลออกไปทีละน้อย แรงระเบิดครืนครั่นและเสียงคำรามของหนอนยักษ์ค่อยๆ ห่างออกไปเบื้องหลังจนเหลือเพียงเสียงสะท้อนแผ่วจางในสายลมราตรี

หลีเฮงทะยานร่างขึ้นมาถึงยอดเนินทรายสูงใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นจุดสูงสุดในแถบนี้ ชายหนุ่มวางร่างระทวยนุ่มนิ่มของเสี่ยวชุ่ยลงบนผืนทรายเรียบใต้อ้อมเงาของหินผาเพื่อตั้งหลักพักผ่อนหายใจ เสี่ยวชุ่ยเหนื่อยล้าจนแทบสลบไสลไปในความมืดมน ใบหน้างามชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อบางเบาแต่ดวงตาสะท้อนความห่วงใยอบอุ่น

หลีเฮงปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางจะล้มตัวลงนั่งพักเคียงข้าง ทว่าเมื่อสายตาคมกริบของเขาเหลือบมองทิวทัศน์เบื้องล่างของเนินทรายอีกฝั่งหนึ่ง... ดวงตาของชายหนุ่มพลันหดวูบลงด้วยความประหลาดใจทันควัน!

ที่ขอบราบลุ่มตีนเนินทรายอันมืดมิดอีกด้าน ปรากฏแสงไฟสลัวจากคบเพลิงเวทและค่ายทหารขนาดเล็กตั้งตระหง่านอยู่เงียบๆ ทิวธงศึกรูปอักขระประหลาดที่ไม่ใช่สัญลักษณ์ของเผ่ามดทรายโบราณธรรมดาพัดโบกไสวอยู่เหนือกระโจมผ้าไหมสีแดงเข้ม รอบค่ายมีเวรยามร่างสูงใหญ่เดินตรวจตราอย่างเข้มงวด ค่ายแห่งนี้ดูคล้ายกองกำลังทัพหน้าระดับสูงของกองกำลังลึกลับบางกลุ่มที่แฝงตัวเข้ามาในทะเลทรายสีเลือดเพื่อเป้าหมายบางอย่างอันน่าสะพรึงกลัว!

หลีเฮงหมอบกายลงต่ำดึงตัวเสี่ยวชุ่ยเข้ามาแนบชิด สายตาจดจ้องมองไปยังค่ายทัพหน้าปริศนาเบื้องล่างด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็ว... การปรากฏตัวของกองทัพลึกลับที่นี่หมายความว่าอย่างไรกันแน่? และพวกเขาแอบซ่อนเป้าหมายอันใดไว้เบื้องหลังโอเอซิสลับแห่งนี้?

(จบตอนที่ 154)