เมื่อยามรัตติกาล

เกตแรงค์ A พื้นที่สำรวจขนาดใหญ่กว่าเกตปิดไหนๆ ที่เชนเคยเห็น พร้อมร่างฮันเตอร์หลายคนสวมใส่ชุดป้องกันล้ำสมัย…มาปรากฏโผล่ร่างเหนือช่องเขาหินสลับซับซ้อนทางยาว

พริบตาที่ก้าวเท้าออกจะได้ยินเสียงคลื่นลมหวีดหวิวบาดผิวหนัง กระแทกช่องเขาหินแหลม คล้ายมีเสียงบทเพลงโหยหวน กำลังเรียกหาพวกเขาไปสู่หนทางแห่งความตาย

เชนสูดลมหายใจลึกเพื่อปรับระดับปราณที่เพิ่งทะลวงมาในร่างกาย เขามองไปข้างหน้าเห็น อี้ชิง แอบโบกมือทักทายมาให้จางๆ

เขาทำเพียงพยักหน้าตอบรับเงียบๆ ก่อนจะเบนความสนใจ ไปยังเสียงกัมปนาทด้านหน้า

โฮก!!!

เสียงคำรามของ 'เสือภูเขาคลั่ง' มอนสเตอร์เจ้าถิ่นดังสนั่นกึกก้อง ครูพละอานซีเอิญ และ รองผู้อำนวยการ กำลังร่วมมือกันทะลวงแนวหน้าอย่างดุดัน แรงปะทะของปราณระดับสูง ทำให้อากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยวจนมองเห็นเป็นระลอกคลื่น

"ทุกคนไม่ต้องกังวล! รักษาความสงบไว้!" อาจารย์ผู้ควบคุมเหล่านักเรียนตะโกนสั่ง "ดูการต่อสู้ของยอดฝีมือแนวหน้าเอาไว้ แล้วเก็บเกี่ยวประสบการณ์ของพวกเขาเหล่านั้นซะ!"

ในขณะที่แนวหน้ากำลังตะลุมบอน ทีมวีแลนของเชนที่รับหน้าที่ 'หน่วยเก็บซาก' ก็เริ่มลงมือ ฉานเฟิงเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "อย่าประมาท แม้เราจะอยู่แนวหลัง แต่ที่นี่คือ Rank A อะไรก็เกิดขึ้นได้"

“อืมๆ” พวกเชน พยักหน้ารับคำเมื่อมองภาพรวมด้านหน้า มีมอนสเตอร์ เสือภูเขาคลั่ง อยู่กันเป็นฝูง หนาแน่นเชียว

ทว่าอีกด้านจะมีเสียงเดาะลิ้นจากอาจารย์ ที่พลางโบกมือ ให้พวกเชนไปทำหน้าที่เก็บแร่

เมื่อชายหนุ่มในกลุ่มบางคนเอ่ยเสียงดังขึ้น ด้วยความตกใจในเวลาไม่นาน ที่เห็นกลุ่มหัวหน้าฉานเฟิง กำลังเก็บกวาดแร่หายากบางอย่าง “นั้นมันแร่หายาก โครเมียมอาดาแมนไทน์ เกรดพิเศษสร้างชุดเกราะระดับสูง”

ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับแร่ล้ำค่า พบเจอภายในเกต สถานการณ์ก็พลิกผันทันที!

ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!

เสือภูเขาคลั่งฝูงใหญ่ไม่ได้มีแค่ด้านหน้า พวกมันใช้ความชำนาญพื้นที่ลัดเลาะตามหน้าผาสูงชัน มาล้อมกรอบแนวหลังไว้ทุกทิศทาง เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ฮันเตอร์มืออาชีพ แต่เป็นเหล่านักเรียนที่ยังอ่อนต่อโลก! ด้านหลังต่างหาก

"ชิ! พวกมันฉลาดแกมโกงจริงๆ!" ครูอานซีเอิญ ที่เพิ่งซัดหมัด หัวเสือภูเขา หลุดลอยกระเด็น เลือดสาด สบถลั่นเมื่อเห็นความโกลาหลด้านหลัง "เจียงเฉิน! พาทีมของนายไปช่วยแนวหลังก่อน ข้างหน้าพวกเรา ยันไว้เอง!"

เจียงเฉินไม่รอช้า เขาควงเคียวสีเลือดคู่กาย พุ่งทะยานกลับแนวหลังมาทันที "ไป! อย่าให้พวกเด็กๆ เป็นอะไรไปเด็ดขาด!"

ส่วนทางด้านทีมวีแลนที่อยู่แนวหลังสุด ฉานเฟิง และนิโคลัสระเบิดพลังปราณเข้าปะทะกับมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามา ด้วยความดุร้าย เขาก็กล่าวเตือนเด็กหนุ่มอย่าพึ่งรีบร้อน ใช้สกิลติดตัวกลืนเลือด "เชน! เจ้าประคองแนวป้องกันไว้ก่อน เรายังคุมสถานการณ์ได้!"

"เข้าใจแล้วหัวหน้า" เชนทำตามคำสั่ง โดยการยกโล่เหล็กขึ้น กระแทกมอนสเตอร์ที่หลุดเข้ามา เปรี้ยง! แต่ดวงตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่น่าสยดสยองเหนือหน้าผา...สูงด้านข้างที่หลายคนไม่ได้สังเกต

เสือภูเขาขนาดมหึมาที่มีขนสีส้มสว่าง ราวกับเปลวเพลิง มันตัวใหญ่กว่าตัวอื่นเกือบสองเท่าและมีออร่าสังหารที่รุนแรงกว่าปกติ มันกำลังกระโจนลงมาจากยอดผา เป้าหมายคือกลุ่มของอี้ชิง ที่กำลังยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก!

"ซวยแล้วไง!" เชนสบถ "ผมไปช่วยทางนั้นก่อนนะครับหัวหน้า!"

ซึ่งภาพยุ่งวุ่นวาย คล้ายพวกเขาจะคุมสถานการณ์ไว้ได้ เหล่าคณาจารย์ ศิษย์บางคนเผยการต่อสู้ แบบไม่เก็บซ่อนเขี้ยวเล็บ ออกมาโชว์กันเต็มที่

ชนิดพวกเขาแทบไม่เห็นเสือภูเขาคลั่งด้านหลังตัวใหญ่ ที่มันเล็งนักเรียน กลุ่มที่อยู่รั้งท้ายสุด

“ชิ! ไม่ทันแน่” เชนปามีดออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะมีดเล่มนั้น พุ่งตรงเข้าหานักเรียน

“ไอ้หมอนั้น มันคิดจะทำอะไร!” ส่วนนี้ แม้แต่พวกอาจารย์ไม่เห็นภาพรวมด้านบน ยังแค่นเสียงเดือดดาลขึ้นมา ที่เห็นเชนเด็กหนุ่ม เล็งเป้าหมาย ไปที่ศิษย์โรงเรียนของพวกมัน

ส่วนด้านอี้ชิง นางถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นมีดพุ่ง ฟิ้ว! ออกมายังกลุ่มข้างหลัง เป้าหมายเป็นพวกนาง อย่างไม่ต้องสงสัย “พี่ชายคิดทำอะไร!”

[เปิดใช้งานสกิล เคลื่อนย้ายสู่เครื่องหมาย]

วูม!

ในพริบตาที่กรงเล็บเปลวเพลิงกำลังจะขย้ำร่างของอี้ชิง ร่างของเด็กหนุ่มผมขาว ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้านางอย่างปาฏิหาริย์!

เปรี้ยง!!!

ที่เชนพุ่งใช้มีดสั้น ยันอุ้มเท้าขนาดใหญ่ ของเสือภูเขาคลั่งสีส้มเอาไว้ แรงกดดันมหาศาลของมัน ทำให้กระดูกแขนของเขาแทบปริร้าว

วูม! กระแสลมปราณที่ระเบิด ออกมาบาดผิวหน้าของเขาจนเลือดไหลรินเป็นสาย

"พี่ชาย!" อี้ชิงอุทานด้วยความตกใจ ร่างของนางและเพื่อนๆ ถูกแรงอัดอากาศปลิวกระเด็นออกไป แต่พวกนางปลอดภัย เพราะมีร่างของเชนยืนขวางไว้ เป็นปราการด่านสุดท้าย

ปี๊ดดดดด!

เสียงเครื่องเป่ากระดูกดังหวีดแหลมขึ้นมาจากยอดเขา เสือสีส้มตัวนั้นชะงักและกระโดดถอยกลับไปทันที

"นั่นมัน..." รองผู้อำนวยการพึมพำ ด้วยใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที   ตู้ม!!!

เมื่อร่างขนาดมหึมาของบอส 'ขุนพลออร์ค' ในชุดเกราะหนัก กระโดดลงมาประทับบนหลังเสือภูเขาคลั่ง สีเปลวเพลิงกลางวงล้อม มันถือดาบยาวโค้ง งอ งุ้ม ที่แผ่กลิ่นอายคาวเลือด

พลางแผดเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมาเป็นภาษามนุษย์ ตวัดดาบใหญ่ งอ งุ้ม ออกหน้า ฉิ้ง! "มากันแค่สองคนเองรึ? เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ... วันนี้ข้าจะย้อมขุนเขาแห่งนี้ ด้วยเลือดของพวกเจ้า!"

ครูพละ อานซีเอิญ ก้าวออกมาข้างหน้าด้วยสายตาแหลมคมดุจใบมีด แรงกดดันจากปราณระดับสูงของทั้งสองฝ่าย ปะทะกันจนแผ่นดินสะเทือน

พร้อมเสียงรองผู้อำนวยการ กล่าวสวนมันทันที “แค่พวกเราสองคน จัดการมอนสเตอร์ ก็เกินพอ” ทันใดการต่อสู้ของฮันเตอร์ระดับสูง ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด…