ทุกอย่างเงียบสงัดเกินไป ราวกับว่าเสียงของโลกได้ถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา ธันวายืนหอบหายใจหนัก ความเย็นที่เคยเกาะกุมร่างกายเขาจางลงไปแล้ว แต่มันยังเหลือสิ่งที่หนักอึ้งในใจ—พวกเขากลับมาอยู่ที่โรงเรียนอีกครั้ง
กรณ์และแพรไหมยืนมองรอบตัว สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ผนังห้องเรียนหมายเลข 206 ยังคงซีดจางเหมือนเดิม กระดานดำว่างเปล่า โต๊ะเก้าอี้เรียงตัวกันเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น
แต่มีบางอย่างแตกต่างออกไป
นาฬิกาบนผนังหยุดเดิน
เข็มนาฬิกาชี้ตรงที่เวลาเที่ยงคืน—เที่ยงคืนตลอดกาล
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" แพรไหมกระซิบ
ธันวากลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก เขาไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นยังไง แต่ลึก ๆ แล้วเขารู้ว่า… มันยังไม่จบ
กรณ์ลองเดินไปที่ประตู แล้วลองผลักดู
แกร๊ก…
ประตูเปิดออกอย่างง่ายดาย มันไม่ได้ถูกล็อกเหมือนก่อนหน้านี้
"พวกเรากลับไปได้แล้วใช่ไหม?" กรณ์เอ่ยเสียงสั่น
ธันวาและแพรไหมเดินตามหลังเขาออกจากห้อง 206 พวกเขามุ่งหน้าไปตามโถงทางเดินที่มืดสนิท ทุกอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงฝีเท้าของพวกเขาสะท้อนกลับมาเหมือนปกติ
ทุกก้าวที่เดินไป พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่โลกแห่งความจริง
เมื่อพวกเขาเดินมาถึงประตูหน้าโรงเรียน—มันเปิดออกกว้างอย่างเชื้อเชิญ
สายลมหนาวพัดผ่าน กวาดเอาเศษใบไม้แห้งปลิวเข้ามาภายในอาคาร พวกเขาเห็นความมืดของท้องฟ้าด้านนอก
"เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้!" แพรไหมพูดอย่างตื่นตระหนก
กรณ์พยักหน้าแล้วรีบก้าวเท้าออกไป แต่ธันวากลับหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม
มีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เขาหันกลับไปมองโรงเรียนเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับบางสิ่ง—เงาสะท้อนของเขาในกระจกบานใหญ่ข้างโถงทางเดิน
ในกระจก… ไม่มีกรณ์และแพรไหมอยู่ข้าง ๆ เขา
มีแค่เขา… คนเดียว
ธันวาขนลุกวาบไปทั้งตัว เขาหันไปมองเพื่อนทั้งสองที่กำลังจะก้าวออกจากโรงเรียน พวกเขายังอยู่ตรงนั้น—แต่ในกระจก พวกเขาไม่มีตัวตน
เขาหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง และจังหวะนั้นเอง เงาสะท้อนของเขากลับยิ้มให้เขา… ก่อนจะกระซิบว่า "นายคิดว่านายออกไปได้จริง ๆ เหรอ?"
ประตูโรงเรียนปิดลงอย่างแรง
ปัง!!!
เสียงประตูปิดดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วโรงเรียน แรงสั่นะเืทำให้ฝุ่นที่เกาะตามผนังร่วงหล่นลงมาเหมือนเถ้าถ่านจากอดีต ธันวาหันกลับไปมองกรณ์และแพรไหม สีหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
"เกิดอะไรขึ้น!?" กรณ์รีบวิ่งกลับไปที่ประตู เขาผลักมันอย่างแรงแต่ไม่ขยับแม้แต่น้อย "มันปิดเองได้ยังไง!?"
แพรไหมตัวสั่น เธอหันไปมองธันวาเหมือนหวังให้เขาอธิบายอะไรบางอย่าง "นายเห็นอะไรในกระจกใช่ไหม? ธันวา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?"
ธันวายังคงนิ่ง เงาของเขาในกระจกเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว มันยิ้มให้เขา… หรือมันกำลังเยาะเย้ยเขากันแน่?
"เราอาจจะยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้…"
คำพูดของธันวาทำให้กรณ์หยุดชะงัก ก่อนที่เขาจะหันขวับกลับมา "นายหมายความว่าไง!?"
ธันวากัดฟันแน่น "พวกเรายังติดอยู่ที่นี่"
ไม่มีใครอยากเชื่อคำพูดนี้ ไม่มีใครอยากยอมรับมัน แต่ความเงียบที่ปกคลุมโรงเรียน บรรยากาศที่แตกต่างไปจากเดิม มันทำให้พวกเขารู้ว่าธันวาพูดถูก
แพรไหมเริ่มหายใจแรงขึ้น เธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ตื่นตระหนก "เราต้องออกไปจากที่นี่... เราต้องหาทางออกอื่น"
กรณ์พยักหน้า แม้มือของเขาจะยังคงสั่นอยู่ "ไปกันเถอะ เราจะไม่ติดอยู่ที่นี่อีกแล้ว"
ทั้งสามเริ่มเดินกลับเข้าไปในโรงเรียน เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องไปทั่วทางเดินที่เงียบงัน
แต่หลังจากเดินไปเพียงไม่กี่นาที—พวกเขากลับมาหยุดอยู่ที่ หน้าประตูโรงเรียน อีกครั้ง!
"นี่มัน... เป็ไปไม่ได้" กรณ์กระซิบออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้าง
พวกเขายังคงอยู่ที่เดิม ประตูที่ควรจะเป็ทางออก—กลับกลายเป็ทางตัน
"เราเดินเป็วงกลมเหรอ?" แพรไหมพูดอย่างไม่อยากเชื่อ
ธันวาขนลุกไปทั้งตัว พวกเขาไม่ได้เดินเป็วงกลม... แต่มันคือ โรงเรียนที่เปลี่ยนรูปร่าง
ที่นี่คือวงกต ที่ไม่มีวันปล่อยพวกเขาออกไป
"เราไม่ใช่คนแรกที่ติดอยู่ที่นี่" ธันวาพูดขึ้นมา เสียงของเขาเบาหวิว "และเราอาจจะไม่ใช่คนสุดท้าย..."
เสียงหัวเราะเย็นะเืดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง
โรงเรียนกำลังเล่นสนุกกับพวกเขา
"นี่มันบ้าไปแล้ว..." กรณ์พึมพำ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความหวาดหวั่น "เรากลับมาที่เดิมได้ยังไง? เราเดินตรงมาตลอด!"
ธันวายืนนิ่ง รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติยิ่งกว่าเดิม โรงเรียนไม่ได้เป็เพียงแค่สถานที่ แต่มันคือบางสิ่งที่ มีชีวิต มันกำลังควบคุมพวกเขา เล่นเกมกับพวกเขา... และค่อย ๆ กัดกินสติของพวกเขาทีละนิด
แพรไหมหายใจหอบ เธอส่ายหัวแรง ๆ พยายามปฏิเสธความจริง "ไม่! มันต้องมีทางออก! ต้องมีทางอื่นสิ!"
"แล้วถ้ามันไม่มีล่ะ?" ธันวาพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนทำให้กรณ์กับแพรไหมหันมามองด้วยความใ
"นายพูดแบบนั้นหมายความว่าไง?" กรณ์ถามเสียงเครียด
ธันวาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ตึกเรียน เงาดำบางอย่างขยับอยู่ที่มุมตาของเขา มันไม่ใช่เงาของพวกเขาเอง
"พวกเรากำลังเดินอยู่ในที่ที่มันอยากให้เราไป..." ธันวากระซิบ "โรงเรียนนี้ไม่ใช่แค่สถานที่ แต่มันคือ กับดัก"
แพรไหมก้าวถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้าง "หมายความว่า...มันทำให้เราเดินกลับมาที่เดิมเองเหรอ!?"
เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นรอบตัวพวกเขา เสียงของนักเรียนที่ไม่มีตัวตน เสียงสะอื้นของใครบางคน เสียงหัวเราะเย้ยหยัน
"ที่นี่ไม่เคยมีทางออก..."
กรณ์ขบกรามแน่น "ฉันไม่เชื่อเื่พวกนี้ เราต้องออกไปจากที่นี่!"
เขาวิ่งไปที่ประตูหน้า ใช้แรงทั้งหมดผลักมัน แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ประตูยังคงนิ่งสนิทราวกับเป็ส่วนหนึ่งของกำแพง
"บ้าเอ๊ย! เปิดสิ!" เขาทุบประตูแรงขึ้น เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความกลัว
ธันวามองไปรอบตัว ทุกสิ่งดูบิดเบี้ยวขึ้นทุกที เหมือนโรงเรียนกำลังกลืนกินพวกเขาช้า ๆ
"นายอยากออกไปจริงเหรอ?"
เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหูของธันวา เขาสะดุ้ง หันขวับไปมอง...แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
แต่ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงมือที่เย็นเฉียบแตะลงบนไหล่ของเขา
"ถ้าอยากออกไป... นายต้องยอมรับความจริงก่อน"
ธันวาขนลุกซู่ เขาค่อย ๆ หันกลับไปมองกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้ทางเดินข้างห้องเรียน
ในกระจก... เขาไม่ได้เห็นตัวเองเพียงคนเดียว
เงาที่ดูเหมือนเขายืนอยู่ข้างหลังเขา... และกำลังยิ้ม
กรณ์กับแพรไหมเห็นเช่นกัน และพวกเขาเริ่มตระหนักว่า บางสิ่งกำลังเปลี่ยนไป
โรงเรียนนี้... ไม่้าให้พวกเขาออกไปจริง ๆ หรือ?
เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง—ดังและยาวนานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
บางสิ่งกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…
เสียงกริ่งยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัว ราวกับว่ามันไม่ได้มาจากโรงเรียน… แต่มันดังขึ้น จากข้างในตัวพวกเขาเอง ธันวาขนลุกไปทั้งร่าง ความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่ว
กรณ์และแพรไหมยังคงยืนนิ่ง พวกเขาจ้องไปที่เงาของธันวาในกระจก—มันไม่หายไป แต่มัน กำลังจ้องกลับมาที่พวกเขา!
"มัน...มันกำลังมองเรา" แพรไหมกระซิบเสียงแ่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
กรณ์กำหมัดแน่น "นี่มันเื่บ้าอะไร!? เราติดอยู่ในที่แบบนี้ไม่ได้นะ!"
ธันวาหายใจลึก พยายามควบคุมสติ เขาหันไปมองรอบตัว โรงเรียนบิดเบี้ยว ราวกับมันไม่ใช่สถานที่เดิมที่พวกเขาเคยรู้จัก โต๊ะเก้าอี้ในห้องเรียนกลับหัวกลับหาง เสียงกรีดร้องเบาหวิวดังมาจากที่ไกล ๆ
"ฉันว่า... เราอาจกำลังเดินผิดทาง" ธันวากล่าวช้า ๆ ดวงตาของเขาจ้องไปที่กระจก
กรณ์ขมวดคิ้ว "นายหมายความว่าไง?"
ธันวาเอื้อมมือไปแตะที่กระจกปลายเล็บของเขาัักับพื้นผิวเย็นเยียบ… แต่ทันใดนั้นเอง เงาของเขาในกระจกยกมือขึ้นมาก่อนที่เขาจะทำ!
"นายต้องยอมรับความจริง..."
เสียงของมันดังขึ้น ราวกับสะท้อนจากที่ไหนสักแห่ง แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ… มันใช้เสียงเดียวกับธันวา!
ธันวาชักมือกลับ หัวใจเต้นแรงราวกับมันกำลังจะะเิ
กรณ์และแพรไหมก้าวถอยหลัง "ธันวา... นี่มันไม่ใช่เื่ปกติแล้ว นายแน่ใจนะว่าเราควรจะทำตามที่มันบอก?"
แต่ธันวากลับรู้สึกได้ว่า นี่อาจเป็ทางเดียวที่พวกเขาจะออกไปจากที่นี่ได้จริง ๆ
"โรงเรียนนี้ไม่ใช่แค่สถานที่" เขาพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาหนักแน่น "มันคือกับดัก... และทางออกเดียวของเราคือผ่านกระจกบานนี้ไป"
กรณ์เบิกตากว้าง "นี่นายจะบ้าหรือไง!? นั่นมันไม่ใช่ทางออก มันอาจเป็กับดักอีกชั้นหนึ่งก็ได้!"
แพรไหมส่ายหัวแรง ๆ "แต่เราลองทุกทางแล้วกรณ์! ไม่มีทางไหนพาเราออกไปได้!"
"และไม่มีใครเคยออกไปจากที่นี่" ธันวาเติมคำพูดสุดท้ายด้วยเสียงเย็นเยียบ
เงาในกระจกจ้องเขา และมันยิ้ม
"ถ้าอยากออกไปจริง ๆ... นายต้องยอมรับว่าตัวเองคือใคร"
เสียงนั้นกระซิบชัดเจน ธันวารู้ว่ามันกำลังพูดกับเขาเพียงคนเดียว
เขาต้องเลือก
จะยอมรับความจริง… หรือจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป?
เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง—ดังและยาวกว่าครั้งไหน ๆ
บางสิ่งกำลังจะเปลี่ยนไป... และนี่อาจเป็โอกาสสุดท้ายของพวกเขา
756
