กลับมาคราวนี้ฉันต้องดีกว่าเดิม (มี e-book นะคะ)

        “พี่พูดจริงหรือพี่เฮ่าจง พี่อย่ามาโกหกผมนะ พี่ก็รู้ว่าผมจริงจังกับฟางซินเยว่มากแค่ไหน ถ้าพี่ช่วยผมได้ ผมก็จะช่วยพี่เรื่องของหลินซูลี่เหมือนกัน”

        “แต่คราวที่แล้วนายกับเยี่ยนอิงก็ทำงานไม่สำเร็จนะ ถามจริงๆ เถอะตอนนั้นนายปล่อยให้หลินซูลี่กับฟางซินเยว่หนีไปได้ยังไง”

        “จะว่าไปตอนนั้นมันก็แปลกมากนะครับ ผมกับลูกน้องอยู่ในห้องนั้นตั้งหลายคน และยังมีลูกน้องของผมที่เฝ้าอยู่หน้าห้องพักอีกตั้งสองคน แต่ทุกคนก็ไม่เห็นผู้หญิงสองคนนั้นออกไปจากห้องเลย ผมไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเธอหนีออกไปได้ยังไง”

        “จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มีใครเห็นพวกหล่อนเลย คงเพราะพวกนายทำงานไม่ได้เรื่องเองนั่นล่ะ” เฉินเฮ่าจงทำเสียงเยาะ

        เวลานี้เฉินเฮ่าจงเลิกไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว เขาชอบใช้ชีวิตแบบสนุกสนานไปวันๆ มากกว่า ถึงแม้ว่าเขาจะเรียนไม่จบ แต่ครอบครัวฝั่งคุณตาของหลินเว่ยฉิงก็ไม่ได้มีทายาทคนอื่น ในอนาคตสมบัติทุกอย่างต้องตกมาเป็นของหลินเว่ยฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะฉะนั้นเขาจะไปเรียนให้มันเหนื่อยเปล่าไปทำไมกัน

        “ถึงตอนนั้นงานมันจะไม่สำเร็จ แต่พี่ก็ไม่ควรทำกับพี่สาวของผมแบบนั้นนะครับ” ไป๋หลิงฉีถามขึ้น 

        หลังจากที่ไป๋เยี่ยนอิงถูกส่งเข้าไปทำงานในสถานบันเทิงเพื่อใช้หนี้ให้กับเฉินเฮ่าจง ตั้งแต่นั้นมาไป๋เยี่ยนอิงก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องนอน เธอไม่ยอมไปไหน ไม่ยอมพูดจากับใคร จนพ่อกับแม่ไป๋เริ่มวิตก และถึงแม้ตอนนั้นไป๋หลิงฉีจะโกรธพี่สาวมาก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาอยากจะให้พี่สาวต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ แล้วเฉินเฮ่าจงมีสิทธิ์อะไรที่มาทำร้ายคนในครอบครัวเขา เพียงแต่มันยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะเอาคืนก็เท่านั้น

        “ฉันก็ขอโทษนายไปแล้วยังไงล่ะ อีกอย่างฉันก็ให้เงินกับครอบครัวนายไปก็ไม่น้อยเลยนะ นายยังไม่พอใจอีกหรือ” เฉินเฮ่าจงไม่ได้รู้สึกผิดกับการกระทำของตัวเองเลย และที่เขากล้าพูดกับไป๋หลิงฉีอย่างนี้ก็เพราะเขาอยู่ในสถานะที่เหนือกว่าอีกฝ่ายมาก ก็เขาเป็นถึงหลานเขยของเจ้าของบ่อนเชียวนะ 

        “พี่จะให้พวกผมเริ่มลงมือเมื่อไหร่” ไป๋หลิงฉีเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ทั้งๆ ที่ในใจของเขาอยากจะเข้าไปต่อยอีกฝ่ายเต็มที่แล้ว

        “รอให้ถึงวันสอบวันสุดท้ายของทางมหาวิทยาลัยก่อนก็แล้วกัน ฉันคิดว่าวันนั้นทั้งซ่งจื่อหยวนและเหวินเฉียวก็คงไปกินเลี้ยงอำลากับเพื่อนของเขา เราค่อยลงมือกับพวกหล่อนตอนนั้น”

        “ผมจะเตรียมลูกน้องไว้สักสิบคน แค่ผู้หญิงสองคนคราวนี้ผมจะไม่ทำพลาดอีกแล้ว แต่พี่มั่นใจใช่ไหมว่าเจ้านายกับคุณหนูเว่ยฉิงจะไม่รู้เรื่องนี้”

        “พวกเราไม่พูดแล้วพวกเขาจะรู้เรื่องนี้ได้ยังไง” เฉินเฮ่าจงขมวดคิ้ว “นายไม่ต้องกลัวให้มันมากเกินไปหรอก ถึงเรื่องนี้จะถูกเปิดเผยออกมา เราก็แค่เอาผู้หญิงสองคนนั้นส่งเข้าไปทำงานในสถานบันเทิงเสียก็สิ้นเรื่อง เท่านี้คุณลุงหย่งก็น่าจะพอใจแล้ว”

        “พี่ทำใจได้หรือที่จะให้หลินซูลี่เข้าไปทำงานในนั้น”

        “ก็ถ้าฉันใช้งานเบื่อแล้ว ฉันจะเก็บนังผู้หญิงคนนั้นไว้ทำไม” เฉินเฮ่าจงพูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีความหวัง ‘คราวนี้ล่ะหลินซูลี่ เธอหนีฉันไปไม่พ้นอีกแน่ และหลังจากนั้นเธอก็ต้องเข้าไปทำงานเพื่อหาเงินให้ฉันใช้อีกสักก้อน ทำอย่างนี้เท่านั้นล่ะน้องเว่ยฉิงถึงจะเชื่อว่าฉันไม่ได้สนใจเธออีกแล้ว’

        “อาหลง วันนี้พี่ใหญ่พาครอบครัวมาเยี่ยมนายกับน้องสะใภ้ พี่ใหญ่ต้องขอโทษนายด้วยที่เอาร่างของผู้หญิงสารเลวคนนี้มาฝังไว้ใกล้ๆ นาย” จ้าวเหลียงหันไปสั่งคนงานที่ยืนรอบๆ สุสานของครอบครัว “พวกนายขุดหลุมศพของนังผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา แล้วก็เอากระดูกของมันไปทิ้งที่ไหนก็ได้ ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี”

        “คุณลุง!” จ้าวหย่งร้องขึ้นอย่างตกใจ “คุณลุงทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ คุณลุงจะเอากระดูกของแม่ผมไปไหน คุณพ่อกับคุณแม่ของผมท่านรักกันมาก ท่านคงทุกข์ใจมากแน่ๆ ที่คุณลุงกำลังจะพรากพวกเขาไปจากกัน”

        “อย่ามาเสแสร้งไปหน่อยเลยน่าจ้าวหย่ง” จ้าวเหลียงจ้องหน้าหลานชายพร้อมกับพูดเสียงเรียบ “ความจริงแกก็ไม่ใช่คนของสกุลจ้าวเราเสียหน่อย แล้วแกจะมาเดือดร้อนกับเรื่องนี้ทำไม หรือว่าแกยังห่วงแม่สารเลวของแกอยู่”

        “คุณลุงรู้เรื่องทั้งหมดแล้วหรือครับ” จ้าวหย่งถาม

        “อาชิงบอกฉันหมดแล้ว”

        “น่าเสียดายจริงๆ ที่ตอนนั้นผมปล่อยไอ้หมอนั่นไป” จ้าวหย่งพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “แล้วยังไงล่ะครับ ถึงผมจะไม่ใช่หลานชายแท้ๆ ของคุณ แต่ผมก็ทำประโยชน์ให้คุณมามากเหมือนกันนะ คุณจะไม่ยอมปล่อยให้แม่ของผมได้อยู่สบายๆ บ้างเลยหรือ” 

        “น้องชายฉันทำผิดอะไร ทำไมนายถึงได้ทำร้ายเขา”

        “ถ้าเขาไม่คิดที่จะทอดทิ้งผมกับแม่ ผมก็คงไม่มีวันทำร้ายเขา ความจริงผมก็รักเขามากนะ ผมเรียกเขาว่าพ่อได้อย่างสนิทใจเลยล่ะ แต่คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงตัดสินใจจัดการกับเขาอย่างนั้น” จ้าวหย่งเว้นจังหวะก่อนที่จะพูดต่อ “ก็เพราะน้องชายของคุณมันเป็นพวกวิปริต พอรู้ว่าผมไม่ใช่ลูก เขาก็คิดที่จะมาลวนลามผม คิดแล้วมันช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี”

        “แกอย่างมาปรักปรำน้องชายฉัน” จ้าวเหลียงตะโกนขึ้น

        “ปรักปรำหรือเปล่าคุณก็รู้อยู่แก่ใจ คุณยังเคยหาผู้ติดตามหนุ่มๆ มาไว้ให้คอยรับใช้น้องชายคุณอยู่ไม่ใช่หรือ”

        “แก...แก...” จ้าวเหลียงถึงกับพูดไม่ออก แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าน้องชายของเขาก็มีพฤติกรรมอย่างนั้นจริงๆ

        “ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือครับ ผมคิดว่าวันนี้ผมคงไม่มีธุระที่นี่อีกแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณลุง” จ้าวหย่งตั้งท่าจะหันหลังกลับ 

        “เดี๋ยว! แกยังไปไหนไม่ได้ เรื่องของน้องชายฉันมันก็เรื่องหนึ่ง แล้วเรื่องของลูกชายฉันล่ะ แกจะว่ายังไง”

        “เรื่องนั้นคุณลุงทำไมไม่ไปถามจ้าวหวั่นฮุ่ยเองล่ะครับ ไม่ใช่เธอหรือครับที่เป็นคนคอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวของคุณชายใหญ่ให้ผมรู้”

        “จริงหรือหวั่นฮุ่ย! นี่แก...แกร่วมมือกับคนอื่นทำร้ายพี่ชายของแกเองอย่างนั้นหรือ” จ้าวเหลียงหันไปมองลูกสาว เพราะวันนี้นอกจากจ้าวหย่งแล้ว จ้าวหวั่นฮุ่ยกับหลินเว่ยฉิงก็มาร่วมไหว้ผู้ล่วงลับที่สุสานสกุลจ้าวด้วยเหมือนกัน

        “ไม่จริงค่ะคุณพ่อ” จ้าวหวั่นฮุ่ยรีบปฏิเสธ “พี่หย่งโกหกค่ะ เรื่องทำร้ายพี่ชายใหญ่ ฉันไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ”

        “เธอคิดที่จะโยนความผิดให้ฉันคนเดียวหรือหวั่นฮุ่ย ตอนนั้นเธออยากให้ฉันกำจัดพี่ชายกับสามีของเธอไม่ใช่หรือ เพราะเธอกลัวว่าคนพวกนั้นจะเปิดโปงเรื่องของเรา”

        “หยุดนะ! พี่ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว” จ้าวหวั่นฮุ่ยร้องขึ้นอย่างตกใจ เธอจำได้ดีว่าตอนนั้นเธอโกรธพี่ชายมากขนาดไหนที่คิดที่จะเปิดเผยเรื่องที่เธอท้องกับจ้าวหย่ง ตอนนั้นเธอไม่อยากหย่ากับหลินฮ่าว และเธอก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องอื้อฉาวนี้ เธอก็เลยร่วมมือกับจ้าวหย่งเพื่อกำจัดพี่ชาย 

        “แกไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อจะไม่รู้เรื่องราวในอดีตของแกนะหวั่นฮุ่ย ทำไมหรือ พ่อเลี้ยงแกมาไม่ดีตรงไหน ยังจะพี่ชายของแกอีก เขาไม่ดีกับแกหรือ ทำไมแกถึงได้ใจดำร่วมมือกับคนอื่นเพื่อฆ่าพี่ชายของตัวเองได้ลงคอ”

        “คุณพ่อคะ!” จ้าวหวั่นฮุ่ยร้องขึ้นมาเสียงหลง เธอตกใจมากที่เห็นจ้าวเหลียงร้องไห้อย่างใจสลาย

        “คุณลุงยังมีเรื่องที่ต้องให้ตกใจอีกนะครับ ความจริงแล้วนอกจากน้องหวั่นฮุ่ย เมียผมอีกคนหนึ่งก็ยังยืนอยู่ตรงนี้” จ้าวหย่งชี้นิ้วไปที่หลินเว่ยฉิง

        “แก...ว่ายังไงนะ แกทำอะไรลูกสาวของฉัน” จ้าวหวั่นฮุ่ยตะโกนขึ้นสุดเสียง “แกทำอย่างนั้นไม่ได้”

        “ทำไมฉันจะทำไม่ได้ เธอก็ถามลูกสาวตัวดีของเธอสิว่าหล่อนเข้าไปหาฉันถึงห้องทำงาน หลังจากนั้น...” จ้าวหย่งไม่พูดอะไรต่อ แต่เขากลับหันไปยิ้มให้หลินเว่ยฉิงอย่างพอใจ 

        “ไม่นะคะคุณแม่ มันไม่ใช่อย่างที่คุณแม่คิด” หลินเว่ยฉิงรีบปฏิเสธ แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะเธอพูดยังไม่ทันจบ จ้าวหวั่นฮุ่ยก็วิ่งไปหยิบเครื่องมือจากคนงานที่กำลังขุดหลุมฝังศพอยู่ แล้วนางก็ฟาดเครื่องมือนั้นไปบนศีรษะของจ้าวหย่งเต็มแรง

        “แกจะทำอย่างนี้กับฉิงฉิงไม่ได้ ฉิงฉิงเป็นลูกสาวของแกนะ แกจะทำให้ฉิงฉิงมีรอยด่างพร้อยในชีวิตไม่ได้ แกทำเรื่องเลวร้ายกับเธอไม่ได้” 

        “เธอบอกว่าเว่ยฉิงเป็นลูกสาวของฉันหรือ” จ้าวหย่งถามขึ้นทั้งที่เขาพยายามฝืนความเจ็บเอาไว้

        “ไม่จริง! ฉันไม่มีพ่ออย่างแก พ่อฉันคือหลินฮ่าว” หลินเว่ยฉิงตะโกนขึ้นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เธอหันไปมองแม่ “ไม่จริงใช่ไหมคะแม่ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พ่อของหนูใช่ไหมคะ คุณพ่อของหนูคือหลินฮ่าว คุณพ่อของหนูต้องเป็นผู้ชายที่รักครอบครัวเหมือนหลินฮ่าว”

        “ฉิงฉิง แม่ขอโทษ” จ้าวหวั่นฮุ่ยร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ