เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ความเสี่ยงยิ่งสูงผลตอบแทนยิ่งมาก!

        หวังเฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นปิงชิงตัวน้อยอัปเลเวลเป็นเลเวล30

        ตอนนี้ปิงชิงอัปเลเวลขึ้นมาห้าเลเวลต้องใช้ค่าประสบการณ์อย่างน้อยเทียบเท่ากับการที่เขาต้องต่อสู้ในเทือกเขาสรรพสัตว์นานครึ่งเดือน

        หลังจากตรวจสอบคุณสมบัติของปิงชิงแล้วหวังเฉินก็หันไปมองสิ่งของอื่นๆ ที่เปิดได้

        อย่างแรกคือเซ็ตไอเท็มทองคำ‘ลาวาคำราม’

        [อุปกรณ์: เกราะลาวา]

        [ประเภท: เครื่องป้องกัน]

        [ระดับ: ทองคำ]

        [เงื่อนไข: เลเวล 40]

        [คุณสมบัติ: พลัง +100, พละกำลัง +100]

        [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: 1. ทุกครั้งที่ได้รับความเสียหายจะสะท้อนกลับ 10% ของความเสียหาย

        2.พลังของทักษะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 5%]

        ...

        [อุปกรณ์: เข็มขัดลาวา]

        [ประเภท: เครื่องป้องกัน]

        [ระดับ: ทองคำ]

        [เงื่อนไข: เลเวล 40]

        [คุณสมบัติ: พลัง +50, พละกำลัง +50, ความว่องไว +50]

        [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: 1. มีช่องเก็บอาวุธในตัวสามารถสลับอาวุธหลักได้อย่างรวดเร็ว (0/2)]

        ...

        [อุปกรณ์: สนับขาลาวา]

        [ประเภท: เครื่องป้องกัน]

        [ระดับ: ทองคำ]

        [เงื่อนไข: เลเวล 40]

        [คุณสมบัติ: พลัง +80, ความว่องไว +100]

        [เวทมนตร์เอฟเฟกต์: 1. เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 10%]

        ...

        นอกจากนี้เมื่อชุดเกราะทั้งสามชิ้นรวมกัน ยังมีคุณสมบัติเซ็ตปรากฏขึ้นอีกด้วย

        [เมื่อรวบรวมชุดเกราะลาวาคำรามทั้งสามชิ้น จะเพิ่มพลังป้องกัน 10% และลดความเสียหายจากการโจมตีธาตุไฟ 10%]

        “เยี่ยมมาก! ชุดเกราะทองคำแบบนี้ ในเมืองตงหลิงไม่มีขายแน่นอน”

        “ถ้าเอาไปขาย คงได้เงินอย่างน้อยสิบล้านเหรียญทอง”

        หลังจากอ่านรายละเอียดของชุดเกราะลาวาคำรามหวังเฉินก็สวมมันอย่างมีความสุข พร้อมกับเรียนทักษะคลุ้มคลั่งกระหายเลือดระดับ Bไปด้วย

        [คลุ้มคลั่งกระหายเลือด (ระดับ B): ทักษะโจมตีเชิงรุกเมื่อเปิดใช้งาน จะเข้าสู่สถานะคลุ้มคลั่งกระหายเลือด ลดความเจ็บปวด 20% และเพิ่มพลังโจมตี 20%]

        ในพริบตาหวังเฉินรู้สึกว่าพลังในร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก

        [ชื่อ: หวังเฉิน]

        [อาชีพ: ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์]

        [เลเวล: 40 (ขีดจำกัดของการเปลี่ยนอาชีพครั้งแรก)]

        [พรสวรรค์: ดวงใจแห่งสรรพสัตว์ (SSS), หลอมรวมสัตว์อสูร(เทพ)]

        [ทักษะ: ศาสตร์ควบคุมอสูร (S), ศาสตร์ฟื้นฟูสัตว์อสูร(B), ศาสตร์วิเคราะห์สายเลือด (เทพ), พันธสัญญาอัญเชิญ(B), คมดาบพริบตา (D), วิชาลมวายุคลั่ง(C), คลุ้มคลั่งกระหายเลือด (B)]

        [พลัง: 315 + 260 แต้ม]

        [สติปัญญา: 315 + 10 แต้ม]

        [พละกำลัง: 315 + 150 แต้ม]

        [ความว่องไว: 315 + 5 + 170 แต้ม]

        [แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร: 0 แต้ม]

        [แต้มทักษะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 150 แต้ม]

        ...

        หลังจากจัดสรรแต้มคุณสมบัติอย่างเท่าเทียมกันและบวกกับการตอบสนองจากปิงชิงคุณสมบัติพื้นฐานสี่ด้านของหวังเฉินก็ทะลุสามร้อยแต้มโดยที่ยังไม่ได้สวมใส่อุปกรณ์ใดๆ

        หากรวมโบนัสจากอุปกรณ์ด้วยแล้วคุณสมบัติพลังสูงสุดของเขาจะใกล้เคียงหกร้อยแต้ม

        คุณสมบัติที่น่าตกตะลึงเช่นนี้เทียบได้กับผู้เปลี่ยนอาชีพทั่วไประดับสองเลเวล 60-70 เลยทีเดียว

        ส่วนแต้มทักษะอิสระนั้นหวังเฉินยังไม่คิดจะใช้ เพราะทักษะระดับ B แต่ละขั้นต้องใช้แต้มทักษะห้าสิบแต้มซึ่งตอนนี้ยังไม่คุ้มค่าสำหรับเขา

        อีกอย่างตอนนี้เขามีเลเวลสูงถึงสี่สิบ ซึ่งเป็นขีดจำกัดของการเปลี่ยนอาชีพครั้งแรก

        หากต้องการเลื่อนระดับต่อไปเขาจะต้องทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพให้สำเร็จก่อน

        เก็บแต้มทักษะไว้ก่อนก็เผื่อจะใช้ในยามจำเป็น

        “เมื่อเปลี่ยนอาชีพสำเร็จ ฉันจะได้รับช่องพันธสัญญาเพิ่มอีกหนึ่งช่อง เย้!อีกไม่นานฉันก็จะได้ทำสัญญากับสัตว์อสูรตัวที่สองแล้ว!”

        คิดอย่างปลื้มปริ่มหวังเฉินก็หันไปมองรางวัลอีกสองชิ้นที่เหลือ

        [ฉายาระดับยอดเยี่ยม: นักล่าออร์ค: เมื่อใช้งาน จะเพิ่มพลังโจมตี 10%เมื่อต่อสู้กับสัตว์ประหลาดเผ่าพันธุ์ออร์ค]

        ระดับของฉายาแบ่งออกเป็นทั่วไป ยอดเยี่ยม มหากาพย์ และตำนาน

        สำหรับหวังเฉินซึ่งเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพระดับเริ่มต้นฉายาระดับยอดเยี่ยมก็นับว่าดีมากแล้ว

        เขาไม่ลังเลที่จะเลือกใช้มันทันที

        ต่อไปคือไอเท็มชิ้นสุดท้ายวัสดุเวทมนตร์ระดับ B ‘สารสกัดจากเลือดออร์ค’

        สิ่งนี้มีมูลค่าไม่น้อยเลยทีเดียวเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตยาคลุ้มคลั่งและยาเพิ่มสายเลือด

        หากนำไปขายในตลาดการค้าคงได้ราคาเกินสองล้านเหรียญทองอย่างสบายๆ

        แต่สิ่งนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับหวังเฉินเพราะเขามีทักษะคลุ้มคลั่งกระหายเลือดอยู่แล้วและไม่คิดจะเปลี่ยนสายเลือดมนุษย์ของตนเองให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดน่าเกลียดแบบพวกออร์คแน่ๆ

        ดังนั้นวัสดุชิ้นนี้เขาตั้งใจจะนำไปขายในตลาดการค้าพร้อมกับสิ่งของอื่นๆ ที่ไม่จำเป็น

        “เอาล่ะ ปิงชิง เรากลับกันเถอะ”

        หลังจากเก็บของทั้งหมดใส่แหวนมิติหวังเฉินก็ตบมือแล้วอุ้มปิงชิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน

        จากนั้นเขาก็เปิดใช้งานม้วนคัมภีร์กลับเมืองทันที

        หวือๆๆ!

        สามวินาทีต่อมาร่างของเขาก็หายไปจากดันเจี้ยนดินแดนลับโดยสมบูรณ์

        ...

        “เร็วเข้า! หวังเฉินกำลังจะออกมาแล้ว!”

        บนอัฒจันทร์เมื่อเห็นภาพที่หยุดนิ่งจางหายไป ทุกคนก็ตื่นตระหนกกันยกใหญ่

        นี่หมายความว่าหวังเฉินได้สิ้นสุดการคำนวณในดันเจี้ยนดินแดนลับและกำลังจะออกมาแล้ว

        ท่านเจ้าเมืองตงหลิงร้องเสียงดังอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์แล้วรีบกระโดดลงจากอัฒจันทร์ทันที

        ส่วนคนอื่นๆที่เหลือก็ตื่นจากภวังค์ รีบวิ่งตามไปที่สนามแข่งเช่นกัน

        ในตอนนี้พวกเขาไม่สนใจผลการประลองของนักเรียนคนอื่นๆ แล้วสิ่งที่พวกเขาต้องการคือการได้สัมผัสกับรัศมีของหวังเฉินผู้เป็นสุดยอดนักเรียนแห่งมณฑล!

        หวือๆๆ!

        หน้าประตูทองแดงที่กำลังส่องแสงมิติเริ่มบิดเบี้ยว จากนั้นร่างสูงโปร่งก็ปรากฏขึ้นในสนามแข่ง

        นั่นคือหวังเฉิน

        เมื่อสองเท้าสัมผัสพื้นหวังเฉินเพิ่งสลายความมึนงงจากการเคลื่อนย้าย เขายังไม่ทันสังเกตสิ่งรอบกายภาพตรงหน้าก็พลันตัดวูบ

        วินาทีต่อมาเขาก็ถูกฝูงหมาป่าหิวโหยล้อมเอาไว้ทันที

        เหล่าผู้นำเมืองตงหลิงที่ปกติแล้วมีตำแหน่งสูงส่งและอาจารย์ผู้ทรงเกียรติของโรงเรียนมัธยมตงหลิงแห่งที่หนึ่งต่างก็ล้อมเขาไว้แน่นจนน้ำซึมผ่านไม่ได้

        ท่านเจ้าเมืองตงหลิงและผู้อำนวยการหลี่ต่างยิ้มกว้างจนตาหยีราวกับดอกเบญจมาศพวกเขาทั้งสองคนแทบจะเข้าไปเกาะติดตัวเขาอยู่แล้ว

        เมื่อเห็นภาพนี้หวังเฉินก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขาก็กลับมาสงบลงอย่างรวดเร็ว

        เหตุการณ์ใหญ่โตเช่นนี้คงเป็นเพราะผลงานอันน่าทึ่งของเขาในดันเจี้ยนลับในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน

        “หวังเฉิน!”

        “นายคือความภาคภูมิใจของเมืองตงหลิงของเราทางเทศบาลเมืองและโรงเรียนจะมอบรางวัลสูงสุดให้แก่นาย หากนายมีข้อเรียกร้องใดๆสามารถบอกได้เลย ขออะไรก็ได้ทั้งนั้น!”

        ท่านเจ้าเมืองตงหลิงและผู้อำนวยการหลี่จ้องมองหวังเฉินตาไม่กะพริบน้ำเสียงของพวกเขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

        สุดยอดนักเรียนประจำมณฑลที่แน่นอนแล้วแถมยังเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ที่ทำสัญญากับมังกรศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย

        นี่คุ้มค่าที่พวกเขาจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อดึงตัวเขาไว้!

        ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของพวกเขาหวังเฉินกลับไม่มีท่าทีใดๆ บนใบหน้าเลย

        เขารู้ดีว่าคำมั่นสัญญาของท่านเจ้าเมืองตงหลิงรวมถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของผู้อำนวยการหลี่และอีกหลายๆ คนนั้นเป็นเพียงเพราะพวกเขาได้เห็นศักยภาพในตัวเขา

        หากเขายังคงเป็นแค่ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ที่ไม่มีสัตว์อสูรคู่ใจคนพวกนี้คงจะเตะเขาออกไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย