การที่เพลิงทมิฬะกับ เพลิงเทพาหลอมรวมอยู่กับบุคคลคนเดียวกัน นับเป็ความมหัศจรรย์ของฟ้าดินอย่างหนึ่งที่ยากจะพานพบ
นับแต่อดีตกาลผ่านมายังไม่เคยมีบันทึกลักษณะเช่นนี้ไว้เลยด้วยซ่ำ ฝ่ายบุรุษ กับเฒ่ามืด คือพยานรู้เห็นปาฏิหาริย์ของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง
ฝ่ายบุรุษ อยู่ในภวังค์ครุ่นคิดจ้องมองดูเปลวเพลิงทั้งสอง ที่ลุกโชนอยู่ โดยไม่พูดสิ่งใด
จนเนิ่นนานฝ่ายบุรุษ กับเฒ่ามืด จึงหันมองพยักหน้ากันราวดังนัดกันไว้ต่างเห็นความคาดหวังในใจของกันและกัน
พวกมันให้ตายก็คาดคิดไม่ถึงว่า คัมภีร์ทั้งสองเล่มจะหลอมรวมกันได้กลับกลายเป็คัมภีร์ที่สมบูรณ์เล่มหนึ่ง
ถ้าไม่เป็เพราะหลงเอ๋อพวกมันยังคงงมงายต่อไป อาจจะยาวนานตลอดอายุขัยเลยก็ว่าได้
ฝ่ายบุรุษพยักหน้าให้หลงเอ๋อ
“ในเมื่อเ้ากราบข้าเป็อาจารย์ เช่นนั้นข้าจะมอบทรัพยากรไว้เป็ทุนต่อชิวิตดั่งที่เ้า้า”
ฝ่ายบุรุษ ชี้นิ้วส่งเส้นแสง ไปที่หน้าผากผ่านเข้าไปที่โลกความรู้ภายในของหลงเอ๋อก่อรูปร่างปรากฏเป็ประตูโบราณบานหนึ่ง
เฒ่ามืดพอฟังก็ให้เกิดอาการตาแดงด้วยความอิจฉาขึ้นมาทันที มันรู้ว่าหลงเอ๋อได้รับสิ่งใดและรู้อีกว่าฝ่ายบุรุษมีทรัพย์สินนับอนันต์ จึงอดใส่ไฟมิได้
“เด็กน้อยเ้าโชคดีแล้ว เ้ารู้หรือไม่ อาจารย์ของเ้า รุ่มรวยมหาศาลปานใดมีดวงดาราสมบัติในมากมาย จนผู้คนล้วนอิจฉาจนตาแดง”
“สิ่งที่เ้าได้รับนับเป็ขนเส้นเดียวบนตัววัวเท่านั้น ข้าขอแนะนำให้เ้าขูดรีดอาจารย์เ้าให้มากกว่านี้อีกหน่อย จึงจะประกันชิวิตที่สุขสบายมีสาวๆ สวยๆ อึ่มๆล้อมรอบกายเ้า ดีหรือไม่”
หลงเอ๋อ พอได้ยินดวงตาเป็ประกายแสงจนแสบตาดุจอาทิตย์ยามเที่ยงวัน พยักหน้าหงึกหงักเร็วรี่ดังไก่จิกข้าวสารแต่ยังไม่ทันที่จะเอ๋ยปาก
ฝ่ายบุรุษที่ได้ยินเฒ่ามืดอวดโอ่สรรพคุณจนสะดุ้งเฮือกคิดว่าหายนะมาเยือนแน่แท้ พลันเร่งลงมือทันใด เปิดประตูมิติจนกว้างแล้วพุ่งกายหายเข้าไปปานความไวแสง เหลือทิ้งไว้หนึ่งประโยค
“เด็กน้อยอย่าคิดฟุ้งซ่านเหลวไหล ใช้ชีวิตให้ดี อาจารย์ไปล่ะ”
หลงเอ๋อ ไม่ทันเตรียมใจแยกจากอ้าปากหวอหุบแทบไม่ทัน รีบะโไล่หลัง
“จารย์...อาจารย์ท่านจะทิ้งลูกศิษย์ไปทั้งอย่างนี้เลยไม่คิดจะสั่งสอนให้ข้าลืมตาอ้าปากได้ก่อน แล้วค่อยไปหรือไร”
หลงเอ๋อ ทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ ครุ่นคิดข้าจะเริ่มจากที่ไหน เมื่อไร ทำยังไงดีล่ะ ไม่มีคนให้พึงพิง ตัวคนเดียวในต่างโลกข้าจะอยู่ได้ยังไง แง้...แง้...
เฒ่ามืด ที่หัวร่อจนงอหงาย ตบหน้าอกหายใจไม่ทัน
ปั๊ก...
ปั๊ก...
พยายามกลั้นหัวร่อจนน้ำตาเล็ดเฒ่ามืดไม่เคยเห็นสีหน้าท่าทางฝ่ายบุรุษที่น่าขบขันเยี่ยงนี้มาก่อนนับั้แ่รู้จักกัน
นับว่ายากจะมีดังนั้นมันจึงคิดหัวร่อให้หน่ำใจก่อนค่อยว่ากล่าวกัน
“ฮ่า...ฮ่า...เด็กน้อยเ้า...ฮ่า...ฮ่า...ข้าขำแทบตายแล้ว”
จนผ่านไปซักพัก เฒ่ามืดจึงเริ่มเก็บอาการได้ จึงกะแอมกล่าว
“อ่ะแอ่ม...เด็กน้อยเ้าได้รับความรู้มากมายมหาศาล และเป็ความรู้ที่เ้าสามารถใช้ได้ทันทีโดยไม่ต้องฝึกฝนเป็ผู้อื่นมีแต่จะอิจฉาเ้า”
“ผู้าุโหมายความเช่นไร”
หลงเอ๋อ มีสีหน้ามึนงง
“เฮอะ...ยังไม่เข้าใจอีกรึนับเป็เด็กโง่เขลาจริงๆ”
“ด้วยเพลิงทมิฬะและเพลิงเทพาตอนนี้เ้าสามารถหลอมโอสถ หรือศาตราวุธได้ทุกระดับชั้น ตราบใดที่มีวัตถุดิบเพียงพอโดยไม่ต้องสนใจพลังการฝึกปรือ แม้แต่น้อย”
“ในขณะที่ผู้อื่นจะต้องอาศัยระดับพลังการฝึกปรือเท่านั้นจึงจะทำได้”
“รวมทั้งด้วยคำภีร์ทมิฬคู่ เ้ายังสามารถวาดข่ายอาคมระดับต่างๆได้ไม่จบสิ้น”
“คิดดูว่า เ้ากลายเป็ปรมาจารย์ของทั้ง 3ศาสตร์สาขาทันที โดยไม่ต้องเหนื่อยยากตรากตรำฝึกฝนเป็ผู้อื่นแม้กระทั่งหลับยังไม่กล้าฝันถึงด้วยซ้ำ”
เฒ่ามืดสูดหายใจ กล่าวต่อ
“นั้นหมายความว่าเ้าใช้ความสามารถนี้หาเงินได้ถูกต้องหรือไม่ ส่วนจะเริ่มต้นอย่างไรนั้น เ้าไปครุ่นคิดหทางเอาเอง ข้าไปล่ะ”
กล่าวจบ เฒ่ามืดเลือนหายไปจากสายตาทันที
“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...”
ในห้วงจักรวาลที่ห่างไกลจะมองเห็นใบหน้าหนึ่งที่คล้ายเฒ่ามืดที่ส่งเสียงหัวร่อ ที่ลอยหายถอยเข้าไปในมิติดำทมิฬพร้อมกับที่หน้าต่างมิติที่ปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว
หลงเอ๋อ ที่ยังฟังด้วยความเพลิดเพลินจำเริญใจดวงตามีรูปเงินดอลลาวิ่งลงเร็วรี่ ข้ารวยแล้ว ฝันกลางวันกำลังนับเงินอยู่อย่างไรนั้น
พลันตาลายไปวูบหนึ่ง กว่าจะรู้สึกตัว ก็ไม่ทันการเสียแล้ว เฒ่ามืดหายไปจากสายตาเสียแล้ว
“บัดซบข้าถูกทิ้งจริงๆ แล้ว ยังไม่ได้ถามความสำคัญเลยด้วย”
“ 2 เฒ่าผู้ชั่วร้ายทิ้งๆ ขวางๆ ข้า ดั่งแตงโมเน่าใบหนึ่ง”
เป็ครั้งแรกที่รู้สึกเสียใจขึ้นมาที่เห็นเงินแล้วตาโต จนลืมเื่ราวสำคัญ จนต้องตำหนิตัวเอง
“ครั้งหน้าข้าจะต้องสำรวมมากกว่านี้แน่นอน”
เมื่อไม่มีทางเลือก หลงเอ๋อ จึงต้องสงบจิตใจจัดลำดับความคิดเสียใหม่ และวางแผนอนาคตที่ยังมืดมนอยู่ในขณะนี้
‘ข้อแรกการล้างแค้นให้สหายหลงเอ๋อตัวจริง ต้องรอให้แข็งแกร่งกว่านี้เสียก่อน’
‘ข้อสองจำเป็ต้องหาที่พักอาศัย และลู่ทางทำมาหากิน’
‘ข้อสามสร้างกิจการ และกองกำลังขึ้นมา เพื่อเป็หน้าเป็ตาของข้าผู้หล่อเหลา เฮ้ย…ไม่ใช่ๆ เพื่อ...เป็ฐานอำนาจ และรวบรวมข่าวสารต่าง’
‘ข้อสี่...เฮ้อเอาหล่ะ 3 ข้อ ก่อนแล้วกัน ดั่งโบราณว่า ปราสาทไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียวฉันใดการเดินหน้าจีบสาวก็ยาวนานฉันนั้น’
หลงเอ๋อ ที่อายุจริง 9 ขวบ แต่ิญญาเป็เด็กหนุ่มอายุ18ปีก่อนหน้านี้ เป็เพียงบุคคลดาดดื่น ไม่มีพร์ หรือความสามารถพิเศษใดรูปร่างจัดว่าผอมมาก ส่วนหน้าตาแสนจะธรรมดา ทำอาชีพทุกอย่างที่เค้าว่าจ้าง อดอยากหิวโหย พูดได้ว่า ขอทานยังรวยกว่าอีก จึงเพาะเป็นิสัยที่เห็นเงินเป็ที่หนึ่ง ไม่เคยมีแฟนเพราะไม่มีใครเอา
“ครานี้เห็นทีดีแน่ ข้าจะรวยล้นฟ้า และจีบสาวๆ สวยๆ เป็กระบุ้งโกย”
หลงเอ๋อที่กำลังส่องดูหน้าอันหล่อเหลาของตนเองบนผิวน้ำ วาวฝันด้วยความตื้นเต้นยินดีอดที่จะพูดออกมามิได้
หลังจากเอียงซ้าย เอียงขวา ชื่นชมใบหน้าอยู่นานจนรู้สึกเบื่อ จึงหันมองรอบกายซ้าย ขวา ตัดสินใจว่าจะไปทางไหนดีคิดในใจถ้ามีแผนที่ก็คงจะดีไม่น้อย
ทันใดนั้นคัมภีร์โปร่งแสง ในโลกแห่งความรู้ปรากฏแผนที่ขนาดใหญ่ฉายออกในอากาศขนาด 1 ตารางกิโลเมตร มาในลักษณะภาพ 3 มิติ ูเาต้นไม้ ใบหน้า สีสันแบ่งแยกชัดเจนทั้งหมด
หลงเอ๋อ สะดุ้งเฮือก กลืนน้ำลายดังอึก
“โอ้แม่เ้า นี้มันภาพแผนที่ 3 มิติ ในหนังสตาร์วอร์ชัดๆ”
“มีแบ่งเขตเมือง ประเทศ ทวีป ละเอียดยิบ อะไรจะเวอร์วังอลังการงานสร้างขนาดน้าน”
หลงเอ๋อ อยากเงยหน้าร้องะโ อาจารย์ข้าเคารพ รักท่านยิ่งจริงๆ น่ะ
ยังกะแผนที่ดาวเทียม หลงเอ๋อ คิดว่าอากู๋ก็ยังละเอียดไม่เท่านี้แน่
‘อืมที่นี่คือ ดวงดาราตะวันลับ แบ่งเขตการปกครองโดย 2 ราชวงค์แบ่งครึ่งเป็ 2 ทิศ คือทิศเหนือ และทิศใต้’
‘ที่ข้าอยู่คือทิศเหนือ เป็ราชวงค์ตะวันลับ’
‘แต่ถ้ามองดูดีๆ ในแผนที่จะเห็นว่า พื้นที่ปกครองโดยราชวงค์ตะวันลับกำลังแผ่ปกคลุมขยายมากขึ้น’
‘ส่วนทิศใต้ เป็ราชวงค์ดวงตะวัน’
‘ทั้งที่มีการปกครองโดย 2 ราชวงค์แต่ประชาชนกลับรู้จักเพียงราชวงค์ตะวันลับ’
อืม น่าสังสัยยิ่ง เื่ราวเป็มาอย่างไรข้าต้องลองสืบสาวดูให้รู้แน่ เอาหล่ะตัดสินใจแล้ว มุ่งหน้าสู่ทิศใต้ดีกว่า
หลงเอ๋อ กำหนดแผนการเดินทางทันทีเด็กอย่างมัน ไม่มีเงินซักเหรียญเดียว ไม่มีพาหนะเดินทาง ระยะทางยาวไกลร่วม 1ล้านลี้ เท่ากับหาที่ตายเท่านั้น คิดดูแล้ว พลันทุบกำปั้นกับฝ่ามือ
“มีแต่ต้องเดินทางร่วมกับกองคาราวาน”
หลงเอ๋อ มุ่งหน้าลงใต้สู่ ชายแดน เวลานี้ หลงเอ๋อ มีพลังปราณมนุษย์เริ่มต้น ระดับ 10 แต่ก็ยังยากลำบากอยู่ดี
1K
