ชื่อของ "เย่เฟิง" บัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์ของความบ้าคลั่งและแข็งแกร่งอีกต่อไป... แต่มันยังได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของ "สติปัญญา" และ "ความอำมหิต" ที่น่าหวาดหวั่น! เขาสามารถโค่นล้มตระกูลที่ยิ่งใหญ่ตระกูลหนึ่งได้... โดยที่แทบจะไม่ต้องเปื้อนเลือดของตนเองเลยแม้แต่หยดเดียว!
เหล่าศิษย์ที่เคยดูถูกเหยียดหยาม... บัดนี้ต่างไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อของเขาออกมาตรงๆ... พวกเขากลัว... กลัวว่าจะไปปลุกปีศาจที่หลับใหลตนนี้ให้ตื่นขึ้น...
ณ เรือนเงาจันทร์...
เฟิงหลงไม่ได้หลงระเริงไปกับชัยชนะ... เขากลับสงบนิ่งและเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม...
เขายืนอยู่เบื้องหน้ากระดานหมากรุกที่ทำจากไม้... บนกระดานนั้น... มีตัวหมากที่สลักชื่อของบุคคลและกลุ่มอำนาจต่างๆ วางอยู่... มันคือ "สมรภูมิ" ที่เขาสร้างขึ้นมาในความคิด
"ท่านพ่อ... ท่านคิดว่า... ก้าวต่อไปของ เหลยเทียนเจวี๋ย จะเป็นอย่างไร?" เขาเอ่ยถาม เฟิงเจิ้น ที่ยืนมองดูอยู่ข้างๆ
เฟิงเจิ้นมองดูกระดานหมากนั้นด้วยแววตาที่ครุ่นคิด "เขาคือสุนัขจิ้งจอกเฒ่า... การล่มสลายของตระกูลหวังคือ 'คำเตือน' ที่ดีที่สุดสำหรับเขา... เขาจะไม่มีวันทำผิดพลาดเช่นเดียวกับหวังเทียนหลง... เขาจะไม่เคลื่อนไหวอย่างเปิดเผย... แต่จะรอคอย... รอคอยจังหวะที่เจ้าเปิดช่องโหว่... แล้วค่อยฉกกัดเจ้าให้ถึงตายในครั้งเดียว"
"ถูกต้องขอรับ" เฟิงหลงพยักหน้า "ดังนั้น... เราจึงไม่อาจรอให้เขาเป็นฝ่ายเดินหมากได้... เราต้องเป็นฝ่าย 'บีบ' ให้เขาต้องเคลื่อนไหว... ในแบบที่เราต้องการ"
เขาหยิบตัวหมากที่สลักว่า "กลุ่มเงาอสูร" ขึ้นมา...
"หนึ่งเดือนที่ผ่านมา... หลินเฟิงและหน่วยของเขาได้สร้าง 'หอการค้าเงา' ขึ้นในเมืองหลวงได้สำเร็จ... และได้เริ่มทำสงครามเศรษฐกิจกับกิจการเล็กๆ ของตระกูลเหลยแล้ว... แต่ยังไม่เพียงพอ... มันเป็นเพียงแค่การก่อกวนที่น่ารำคาญเท่านั้น"
"ส่วนเซียวเฉินและหน่วยอสรพิษ... พวกเขาก็ได้สร้างความปั่นป่วนให้แก่คาราวานขนส่งของพวกมัน... แต่มันก็ยังไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานที่แท้จริงได้"
"สิ่งที่เราต้องการในตอนนี้... คือ 'แรงกระแทก' ที่รุนแรงพอที่จะทำให้พยัคฆ์เฒ่าตนนั้นต้องออกจากถ้ำ"
เขาหยิบเอา "รางวัล" ที่เขาได้รับมาจากตำหนักวินัยออกมา... "สิทธิ์ในการเข้าหอสมบัติลับหนึ่งครั้ง"
"นี่คือ 'เหยื่อล่อ' ชิ้นแรก" เขากล่าวพลางวางมันลงบนกระดาน "หอสมบัติลับ... คือสถานที่ที่เก็บรวบรวมของวิเศษที่แม้แต่ผู้อาวุโสยังต้องใฝ่ฝันถึง... การที่ข้าจะเข้าไป... ย่อมต้องเป็นที่จับตามองของทุกคน... โดยเฉพาะ... เหล่าศัตรูที่รอคอยโอกาส"
เขาหันไปมอง สงป้า ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ "สงป้า... ข้าต้องการให้เจ้าและหน่วยพยัคฆ์ทลายภูผา... ทำภารกิจที่ 'เปิดเผย' และ 'อวดดี' ที่สุด... จงไปที่หอภารกิจ... และรับภารกิจระดับปฐพีขั้นสูงสุดที่ให้รางวัลมากที่สุดมาให้หมด! จงสร้างชื่อเสียง... และจงแสดง 'ความมั่งคั่ง' ของเราให้ทุกคนได้เห็น!"
"แต่...นั่นจะไม่เป็นการยั่วยุพวกมันมากเกินไปหรือขอรับ?" สงป้าถามอย่างไม่เข้าใจ
"ถูกต้อง" เฟิงหลงยิ้มเย็น "ข้าต้องการให้พวกมัน 'อิจฉา'... ข้าต้องการให้พวกมัน 'โกรธแค้น'... และข้าต้องการให้พวกมัน 'เคลื่อนไหว'!"
"ในขณะที่ทุกคนกำลังจับจ้องมาที่พวกเรา... ที่ความมั่งคั่งและความสำเร็จของเรา... เซียวเฉิน และ เสออิ่ง... ก็จะได้รับ 'โอกาส' ที่ดีที่สุด... ในการลอบเข้าไปทำลาย 'สิ่งที่สำคัญที่สุด' ของพวกมัน... โดยไม่มีผู้ใดคาดคิด"
เขาชี้ไปยังจุดๆ หนึ่งบนแผนที่... มันคือที่ตั้งของ "เหมืองผลึกอัสนี"... แหล่งรายได้ที่สำคัญที่สุดของตระกูลเหลย!
"นี่คือแผนการ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ'... และ 'เผารังเสือ' ในเวลาเดียวกัน!"
ทุกคนที่ได้ฟังแผนการนั้น... ต่างต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ! มันคือแผนการที่ซับซ้อนและเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง!
"ส่วนข้า..." เฟิงหลงกล่าวต่อ "...ข้าจะใช้เวลาหนึ่งเดือนนี้... ในการปิดด่านฝึกตนอย่างแท้จริง"
เขาหยิบเอา "กล้วยไม้กลืนวิญญาณ" และ "แก่นอสูรระดับราชันย์" ที่เหลืออยู่ออกมา...
"ข้าจะใช้สมบัติเหล่านี้... และแต้มคุณูปการหนึ่งแสนแต้ม... เพื่อแลกเปลี่ยนทรัพยากรที่ดีที่สุด..."
"...และทะลวงสู่ 'ขั้นราชันย์ระดับที่สอง' ให้ได้!"
"เพราะข้ารู้ดีว่า... เมื่อพยัคฆ์เฒ่าตนนั้นถูกบีบคั้นจนมุมแล้ว... มันจะต้องออกมาล่าข้าด้วยตนเอง... และในวันนั้น... ข้าจะต้องแข็งแกร่งพอ... ที่จะบดขยี้มัน... ด้วยมือของข้าเอง"
แผนการทั้งหมด... ได้ถูกวางไว้แล้ว...
มันคือกระดานหมากรุกที่ซับซ้อน... ที่ซึ่งทุกการเคลื่อนไหว... ล้วนถูกคำนวณไว้เพื่อนำไปสู่... "การรุกฆาต" ที่สมบูรณ์แบบ!
1.35M
