ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

    ตอนที่ 85 ผู้ที่ไม่ควรถูกปล่อยออกไป

    ตอนที่ 85
    ผู้ที่ไม่ควรถูกปล่อยออกไป



    ครืนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!

    หอคอยทั้ง Eternal Tower สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงหลังระบบเข้าสู่โหมด Highest Lockdown

    วงแหวนพลังจำนวนมหาศาลเริ่มปรากฏขึ้นทั่วท้องฟ้า

    ไม่ใช่แค่ชั้นหนึ่ง

    แต่ทุกชั้นของหอคอยกำลังถูก “ปิดผนึก”

    ติ๊ง!



    [Absolute Lockdown Activated]

    [All exits sealed]

    [Origin-level existence containment initiated]



    หลินอวี่หน้าเปลี่ยนทันที

    “…Containment?”

    “…พวกมันกำลังจะขังจางฟาน?!”

    อาเธอร์กัดฟันแน่น

    “…บ้าเอ๊ย…”

    “…ถึงขั้นใช้ระบบระดับนั้นเลยเหรอ”



    กลางท้องฟ้า

    Observer ทั้งสามยังคงยืนสงบนิ่ง

    ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงขั้นตอนปกติ

    เด็กสาวชุดนักเรียนมองจางฟานด้วยสายตาซับซ้อน

    “…ขออภัยจริงๆ”

    “…แต่คุณอันตรายเกินไป”



    จางฟานถอนหายใจยาว

    “…ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

    ชายแก่ถือหนังสือปิดหน้ากระดาษช้าๆ

    “…ปัญหาไม่ใช่สิ่งที่คุณทำ”

    “…แต่คือสิ่งที่คุณ ‘อาจ’ ทำได้”



    ลมทั่วเมืองเริ่มหนักขึ้น

    แรงกดดันจากระบบหอคอยกำลังรวมตัวเข้าหาจางฟานโดยตรง

    แม้แต่พื้นมิติยังเริ่มแข็งตัวเหมือนโซ่ที่มองไม่เห็นกำลังพันรอบร่างเขา

    ติ๊ง!



    [Containment Chains deployed]

    [Suppression rate increasing]



    คาอินหรี่ตาเย็นทันที

    “…พวกแกนี่เหมือนเดิมจริงๆ”

    “…กลัวทุกอย่างที่ควบคุมไม่ได้”

    พลังสีแดงดำเริ่มปะทุออกจากร่างเขาอีกครั้ง

    ตูมมมมม!!!



    โซ่พลังบางส่วนที่ลอยอยู่กลางอากาศแตกกระจายทันที

    Observer ชายชุดสูทหันไปมองคาอินเพียงแวบเดียว

    ก่อนพูดเรียบๆ



    “…ผู้รอดชีวิตจากโลกหมายเลข 7712”

    “…อย่าแทรกแซง”



    ทันทีที่พูดจบ—

    แรงกดดันมหาศาลก็กดลงใส่คาอินทันที

    ตูมมมมมม!!!

    พื้นเมืองใต้เท้าเขายุบลงเป็นหลุมยักษ์

    คาอินกัดฟันแน่น แต่ยังฝืนยืนได้

    หลินอวี่เบิกตากว้าง



    คนที่สู้กับเซราฟิน่าได้ระดับหนึ่ง—

    กลับโดนกดไว้ด้วยคำพูดเดียว

    จางฟานหรี่ตาลงช้าๆ

    ดวงตาสีทองจางๆ ในตาเริ่มส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง

    “…ฉันเริ่มไม่ชอบวิธีพูดของพวกแกแล้ว”



    ทันใดนั้น—

    โซ่พลังทั้งหมดรอบตัวเขาก็หยุดนิ่ง

    ครืนนนนนนนนนนนน!!!

    ก่อนจะเริ่มแตกร้าวทีละเส้น

    แกร๊ก…

    แกร๊กกกก!!!



    Observer ทั้งสามหรี่ตาพร้อมกัน

    เด็กสาวชุดนักเรียนพึมพำเบาๆ

    “…การปฏิเสธกฎ…”

    “…เหมือนเดิมไม่มีผิด”

    จางฟานขยับคอเบาๆ

    กร๊อบ

    กร๊อบ



    ก่อนมองขึ้นไปบนฟ้า

    “…ฉันไม่ชอบถูกขัง”

    ฟ้าวววววววววว!!!

    พลังสีดำระเบิดออกจากร่างเขาทันที

    ครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

    ไม่ใช่คลื่นพลัง

    แต่เป็น “การลบ”



    โซ่พลังทั้งหมดที่แตะโดนพลังสีดำ—

    หายไป

    ไม่ใช่แตก

    ไม่ใช่ถูกทำลาย

    แต่ถูก “ลบออกจากการมีอยู่”

    ติ๊ง!



    [ERROR]

    [Containment Chains d]

    [System integrity compromised]



    เสียงระบบเริ่มรวนทั่วหอคอย

    Observer ชายแก่เปิดหนังสือทันที

    ตัวอักษรสีทองนับล้านตัวลอยขึ้นรอบเมือง

    “…เริ่มการแก้ไข”



    ทันใดนั้น—

    อักษรทั้งหมดก็พุ่งเข้าหาจางฟานพร้อมกัน

    ฟ้าววววววว!!!

    อักษรแต่ละตัวเต็มไปด้วยพลังระดับกฎ

    หลินอวี่เพียงมองยังรู้สึกเหมือนร่างกายจะถูกฉีก

    แต่จางฟานกลับเพียงยกมือขึ้น

    ปั๊ก



    อักษรทั้งหมดหยุดกลางอากาศ

    ความเงียบปกคลุมทันที



    ก่อน—

    แกร๊งงงงงงง!!!

    ตัวอักษรสีทองนับล้านแตกสลายพร้อมกัน

    ชายแก่เบิกตากว้างเป็นครั้งแรก

    “…เป็นไปไม่ได้”



    จางฟานมองเศษแสงที่กำลังสลายกลางอากาศนิ่งๆ

    ก่อนพูดเรียบๆ

    “…กฎพวกนี้ใช้กับฉันไม่ได้หรอก”

    ลมสีดำเริ่มหมุนรอบตัวเขาช้าๆ



    และยิ่งพลังนั้นแผ่ออก—

    หอคอยทั้งใบก็ยิ่งสั่นแรงขึ้น

    ติ๊ง!



    [Critical Error]

    [Origin corruption spreading]

    [Upper Floors destabilizing]



    เซราฟิน่าหรี่ตาทันที

    “…หยุดเดี๋ยวนี้”



    เป็นครั้งแรก—

    ที่น้ำเสียงของเธอจริงจังขนาดนี้

    จางฟานหันไปมองเล็กน้อย

    “…ฉันยังไม่ได้ทำอะไรจริงจังเลย”

    คำตอบนั้นทำให้แม้แต่ Observer ยังเงียบไปชั่วขณะ

    เด็กสาวชุดนักเรียนมองจางฟานนิ่งๆ

    ก่อนพูดเบาๆ



    “…คุณไม่เข้าใจ”

    “…แค่การมีอยู่ของคุณ”

    “…ก็ทำให้ระบบเริ่มพังแล้ว”

    ความเงียบปกคลุมทั่วเมือง

    หลินอวี่เริ่มรู้สึกหนาววาบ



    เพราะสีหน้าของคนพวกนี้—

    ไม่ได้เหมือนกำลังโกหก

    จางฟานคือสิ่งมีชีวิตที่ “ไม่ควรมีอยู่”



    ทันใดนั้น—

    ครืนนนนนนนนนนนนนน!!!

    พื้นฟ้าทั้งหมดก็แตกร้าว



    แต่ครั้งนี้—

    ไม่ใช่จากพลังของใคร

    เป็นเพราะ “หอคอยเอง” กำลังเริ่มพัง

    รอยแยกสีดำจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า



    และจากรอยแยกนั้น—

    บางอย่างกำลัง “มองลงมา”

    หลินอวี่ตัวแข็งทันที



    เพราะแม้จะอยู่ไกลเกินมองเห็น—

    เธอกลับสัมผัสได้ถึงสายตานั้น

    สายตาที่เก่าแก่

    เย็นชา

    และไร้ขอบเขต

    Observer ทั้งสามเงยหน้าพร้อมกัน



    แม้แต่พวกเขา—

    ยังเริ่มสีหน้าเปลี่ยน

    ชายชุดสูทพูดช้าๆ

    “…เป็นไปไม่ได้”

    เด็กสาวชุดนักเรียนกำหมัดแน่น

    “…ทำไมมันถึงตื่น”

    เซราฟิน่าหรี่ตาเย็น



    ส่วนจางฟาน—

    กลับเริ่มรู้สึกคุ้นเคย



    ทันใดนั้น—

    เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเหนือรอยแยก

    ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู

    แต่ดังตรงเข้าสู่จิตวิญญาณของทุกคน



    [FOUND YOU]



    ทั่วทั้ง Eternal Tower—

    เงียบสนิท

    คล้ายกับเรื่องผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย ที่คุณอ่าน