ตำนานหมอภูติแห่งแสง

หีบไม้เก่าแก่ใบนี้ถูกส่งต่อมายังหลี่หมิงหลังมารดาเขาเสียชีวิต ภายนอกมันดูธรรมดา ทว่ากลับซ่อนภาระอันยิ่งใหญ่ ภายในบรรจุมรดกล้ำค่าของตระกูลหลี่ที่แม่ทิ้งไว้ให้ เขาเก็บรักษามันไว้อย่างดีโดยไม่เคยเปิดเลยนับแต่นั้น เพราะมันถูกล็อกด้วยกลไกซับซ้อนและกุญแจพิเศษสองดอก

คืนนี้ หลังผ่านเหตุการณ์เป็นตายมาหมาดๆ หลี่หมิงรู้สึกบางสิ่งเปลี่ยนไปในหัวใจ ราวม่านหมอกที่ขวางกั้นความจริงค่อยๆ จางลง เขาก้าวไปหยิบ “หยกเลือดฟ้า” และ “กุญแจทองคำ” ที่ซ่อนมิดชิดในตู้ ร่างสูงสูดลมหายใจลึก ระงับใจให้สงบ ก่อนคุกเข่าลงหน้าหีบมรดก

ด้วยมือที่ยังสั่นน้อยๆ จากความอ่อนล้าและความตื่นเต้น หลี่หมิงประคองหยกสีเขียวใสรูปทรงหยดน้ำขึ้นมา แสงจันทร์ส่องต้องหยกเป็นประกายอ่อนโยน นี่คือหยกที่มารดาคล้องติดตัวเขาตั้งแต่เกิด เขารู้เพียงว่ามันสำคัญต่อการเปิดหีบ จึงรักษาไว้มาตลอด เคียงกันนั้นคือกุญแจทองคำสลักลวดลายโบราณ ซึ่งได้รับจากบิดาเมื่อสิบปีก่อนที่ท่านจะจากไป กุญแจนี้เป็นอีกสิ่งจำเป็นสำหรับเปิดหีบ

หลี่หมิงค่อยๆ นำหยกเสียบลงในหลุมรูปหยดน้ำบนฝาหีบที่มีขนาดพอดี ตามด้วยสอดกุญแจทองเข้ารูแม่กุญแจแล้วบิดเบาๆ คลิก! เสียงกลไกดังท่ามกลางความเงียบ หัวใจเขาเต้นระทึก หยาดเหงื่อผุดเต็มฝ่ามือที่กดบนฝากล่องไม้เก่า

เขากดกลไกบนฝากล่องตามคำบอกใบ้เมื่อครั้งเยาว์วัย แล้วออกแรงเปิดฝากล่องขึ้นอย่างระมัดระวัง ภายในหีบปรากฏสิ่งของหลายอย่างวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ หลี่หมิงหยิบตะเกียงน้ำมันเข้ามาใกล้เพื่อให้เห็นชัด สิ่งที่อยู่ในหีบคือ ตำราเก่าแก่หนึ่งเล่ม กล่องเหล็กเล็กๆ หนึ่งกล่อง สมุดบันทึกปกหนังหนึ่งเล่ม และแผ่นป้ายหยกแกะสลักลวดลายโบราณหนึ่งชิ้น

มือเรียวสั่นเทายื่นไปหยิบตำราเก่าแก่ขึ้นมาก่อน ตะเกียงส่องต้องอักษรสามตัวบนปกตำราเขียนไว้ว่า “秘骨篇” ซึ่งก็คือ “ตำราจัดกระดูก” หัวใจหลี่หมิงกระตุกวูบ นี่คือตำราแพทย์ลับสูงสุดของตระกูลหลี่ ซึ่งมารดาเคยเอ่ยถึงเมื่อนานมาแล้ว ว่ามันบรรจุศาสตร์ในการรักษากระดูก ซ่อมแซมและฟื้นฟูโครงสร้างร่างกายที่แตกหักแหลกละเอียดให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม

หลี่หมิงลูบคลำปกตำราอย่างทะนุถนอม สำนึกในคุณค่าของมันอย่างล้ำลึก “秘骨篇…” เขาพึมพำเบาๆ ดวงตามีแววรวดร้าวเมื่อนึกถึงมารดา หากนางยังอยู่ คงได้ถ่ายทอดวิชาในตำรานี้ให้เขาอย่างครบถ้วน แต่มาบัดนี้ ภาระหน้าที่ในการสืบทอดวิชานี้ตกแก่เขาโดยสมบูรณ์

เขาวางตำราลงข้างตัวเบามือ ก่อนหยิบกล่องเหล็กเล็กๆ ออกมา เปิดฝากล่องดู ก็พบเข็มโลหะสีดำสนิทรูปร่างเรียวยาวหลายสิบเล่มเรียงในเบาะผ้าไหมอย่างประณีต เข็มเหล่านั้นดูบางเบาทว่าแหลมคมปลายกริบ แฝงไอสังหารบางอย่าง แม้ไม่ได้จับต้องตรงๆ ก็รู้ว่าชุบยาพิษร้ายแรงไว้

“เข็มเงามาร…” หลี่หมิงเอ่ยชื่ออาวุธลับเบาๆ ตามที่สลักไว้ใต้ฝากล่อง ความทรงจำเลือนรางผุดขึ้น—มารดาเคยมีอาวุธลับเป็นเข็มพิษ และใช้มันปกป้องชีวิตเขาเมื่อบ้านตระกูลหลี่ถูกศัตรูโจมตีเมื่อสิบปีก่อน ภาพในอดีตฉายวาบ: เด็กชายตัวน้อยท่ามกลางกองเพลิง มารดายืนขวางหน้าปกป้อง ปามือออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อสกัดศัตรู ร่างคนชุดดำหลายคนล้มลงดุจใบไม้ร่วง…นั่นคงเป็นเพราะอาวุธลับชุดนี้เอง

“ท่านแม่…” เขาพึมพำเสียงพร่า ดวงตาร้อนผ่าวน้ำตาคลอ เขาสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความสะเทือนใจ ก่อนค่อยๆ ปิดฝากล่องเหล็กลงอย่างระมัดระวัง แล้วหันไปหยิบสมุดบันทึกปกหนังเก่าขึ้นมาแทน

สมุดเล่มนั้นหนาพอประมาณ ปกทำจากหนังสัตว์เก่าเกรอะกรังแต่มั่นคง มุมปกหนังมีรอยไหม้เล็กน้อยคล้ายเคยผ่านไฟมาก่อน หลี่หมิงเปิดสมุดอย่างแผ่วเบา หน้ากระดาษแรกๆ มีลายมือบรรจงเป็นอักษรจีนโบราณ เขากวาดสายตาอ่านผ่านๆ พอจับความได้ว่าเป็นบันทึกส่วนตัวของมารดา เล่าถึงเรื่องราวต่างๆ ทั้งการเดินทาง ชีวิตวัยสาว และความลับบางประการที่นางค้นพบ