รักข้ามรั้ว

ทินขับรถมาเรื่อยๆในหัวคิดมาตลอดทางยกนาฬิกาเรือนหรูดูเวลา...จะ2ทุ่มเเล้วเหรอวะ...เขาคิดสุดท้ายก็ต้องวนรถกลับไปร้านกาเเฟอยู่ดีเขาค่อยๆจอดรถชะลอมองร้านยังเปิดไฟอยู่เขาถอนหายใจก่อนจะดับเครื่องลงจากรถตัดสินใจเดินเข้าร้านเเม่ปุณณ์กำลังเตรียมจะโทรเรียกเเท๊กซี่ต้องละสายตาพูดออกมา

"ร้านปิดเเล้ว....เออ"หญิงวัยกลางคนนิ่งไปหลังเงยหน้ามาเจอทิน

"หวัดดีครับ"

"ทิน"

"ยังไม่กลับอีกเหรอครับ"ทินเอ่ยสายตามองคนหลับอยู่บนโซฟา

"ที่ปุณณ์เล่าให้เเม่ฟังเรื่องจริงใช่มั้ย"ทินหันกลับมามองเเม่ปุณณ์ก่อนจะพยักหน้า

"เเล้วเราหนะรักปุณณ์หรือเปล่า"ทั้งคู่คุยกันเสียงเบา

"คือผม.."

"ทินไม่ต้องตอบเเม่ก็ได้เเค่พยักหน้าหรือส่ายหัวก็พอคำถามเดิมนะ ทินรักลูกแม่หรือเปล่า"เขามองเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเเววตาออกอาการเสียใจอย่างชัดเจน

"ดีเเม่เชื่อใจเรานะอย่าทำให้เเม่ผิดหวัง"

"ตอนนี้ผมคงเข้าหน้าปุณณ์ไม่ได้สักพัก"

"เเม่ไม่ช่วยพูดให้หรอกนะเรียนผูกได้ก็ต้องเรียนเเก้ได้"

"ครับเเต่ตอนนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเเบบนี้ไปก่อน"

"คนโกรธคนโมโหคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกเเต่ก็อย่านานนะความรักเวลาทะเลาะกันถ้าทิ้งช่วงระยะนานอาจจะต่อกันไม่ติด"

"ครับ"ทินเอ่ยดูคลายความเครียดลงเมื่อคุยกับเเม่ปุณณ์

"เดี๋ยวเเม่โทรเรียกรถก่อน"

"ไม่ต้องหรอกครับกลับกับผมดีกว่า"

"เเม่กลัวปุณณ์ตื่นเดี๋ยวเป็นเรื่อง"

"ร้องไห้หนักขนาดนี้ไม่ตื่นง่ายๆหรอกครับ"

"รู้ด้วยเหรอว่าปุณณ์ร้องไห้"

"ครับ ก็ปรี๊ดออกขนาดนั้น"ทินเอ่ยหันมายิ้มกับเเม่ปุณณ์

"งั้นเเล้วจะเอาปุณณ์ขึ้นรถอย่างงัยไม่ให้ตัวเเสบตื่น"

"เดี๋ยวผมอุ้มขึ้นรถเองครับ"ทินเอ่ยเเม่ปุณณ์พยักหน้า

ทินช้อนอุ้มคนตัวเล็กออกจากร้าเขามาวางไว้เบาะหลังเขามองคราบน้ำตาที่ยังไม่เเห้งเเล้วถอนหายใจรู้สึกเเย่เเละเจ็บปวดไม่น้อยก่อนจะเดินไปช่วยเเม่ปุณณ์ปิดร้าน

จนขับรถออกไปยันถึงบ้านปุณณ์ก็ยังไม่ตื่นหลับเหมือนเด็กท่าไหนก็ท่านั้น

"หลับหรือตายดูสิตาทิน ขับรถเก่งนะเบามากเลย"

"ครับ"

"เเม่วานอะไรหน่อยอุ้มตัวเเสบขึ้นไปส่งได้มั้ย"

"อ่อ ครับ"ทินยิ้มๆก่อนจะจอดรถอุ้มคนตัวเล็กเดินเข้าบ้านระหว่างเดินเขาต้องคอยระวังกลัวคนตัวเล็กตื่นจนกระทั่งจะวางคนตัวเล็กลงเตียงพี่เเกดันละเมอเพราะปุณณ์ลืมตาขึ้น

"ไอ้คนเลวขนาดกูหลับยังตามมาหลอกกูอีกเป็นผีหรือคนวะหลอกทั้งตอนตื่นตอนหลับเเมร่งยังตามมาหลอกกูอีก"พูดจบปุณณ์ก็หลับตาลง

"เชี้ยละเมอเหรอวะด่ายาวเป็นหางว่าวเเบบนี้กูคิดว่าตื่น"ทินตะลึงพูดออกมาก่อนจะรีบออกจากห้องกลัวคนตัวเล็กจะตื่นจริงๆเพราะคิดว่าถ้าตื่นคงจะไม่ใช่เเค่ด่าคงถูกฆ่าหมกห้องเเน่ๆเดินตรงลงมาข้างล่าง

"ส่งนอนเรียบร้อยเเล้วนะครับ"

"เราเองก็ไปนอนได้เเล้ว"

"เเล้วพรุ่งนี้เเม่ไปร้านอย่างงัยหละครับ"

"เดี๋ยวปุณณ์คงให้คีย์มารับเเม่เดาเอาเเต่คิดว่าใช่"

"ครับผมไปนะครับ สวัสดีครับ"

"จ๊ะ"ทินเดินออกไปเเม่ปุณณ์ยิ้มๆ

"เด็กสมัยนี้เข้าใจยากไม่เหมือนสมัยฉันเลย"เเม่ปุณณ์บ่นๆเเล้วถอนหายใจก่อนจะเดินไปล๊อคประตูรั้วเเล้วเดินกลับเข้าบ้าน

ที่บ้านทิน

ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านมาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจู่ๆก็นึกขำตอนปุณณฺละเมอลืมตาด่าเขา

"ด่าเจ็บเหมือนกันนะมึงเห็นเงียบๆเเบบนี้เอาเรื่องเหมือนกัน"ทินนั่งบ่นเเตพอนึกอะไรที่คนน้องทำให้เขาก็ออ่นเเอได้เหมือนกัน

"ถ้ากูอยากอธิบายมึงจะฟังกูมั้ยปุณณ์มึงจะเกลียดกูมากไปกว่านี้มั้ยปุณณ์พรุ่งนี้กูจะเข้าหน้ามึงติดมั้ย"เขาคิดยกมือถือขึ้นเลื่อนดูรูปภาพที่ไปเที่ยวไปทำบุญด้วยกันจูบเเรกมันผุดขึ้นมาราวกับภาพสะท้อนรู้สึกดีในวันนั้นกับความรู้สึกเเย่ในวันนี้มันทำให้เขาเจ็บจนบรรยายอะไรไม่ออกอีกนอกจากโทษตัวเองเพราะความอยากเอาชนะทำให้เขาเสียรอยยิ้มเเละความรู้สึกของคนที่เดินข้างๆเขามันหายไปจนหมดสิ้นยากที่จะกู้คืนกลับมาได้อีก