Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่ห้าสิบหก การฝึกฝนประจำวัน

ฟู่

ฟู่ ฟู่

ไฟที่ลุกด้วยวีสันต่างๆ

ไฟนั้นเปลี่ยนสีไปตามสภาพของความร้อนและพวกเราได้ทำการทดลองโดยการให้นามูและผมสลับกันควบคุมไฟดู

พวกเราทดลองในสิ่งที่ผลไม้ที่ต่ำติดพื้นที่เรียบง่ายก่อน

มีมากมายไปหมดให้ทำในการทดลองวิทยาศาสตร์ช่วงแรกจะถาม”คำถาม”และ”ปัญหา”ได้ง่ายดายมากๆ

แต่พอเวลาผ่านไปเราจะเริ่มก้าวหน้าได้ยากมากขึ้น

หากเปรียบเปรยเป็นเคล็ดวิชา วิทยศาสตร์คงเป็นแนว

“ฝึกตอนแรกง่ายดายฝึกตอนหลังยากลำบาก”

แต่แน่นอนหากผ่านช่วงที่ยากลำบากมาได้ เจอกฎเกณพ์หรือข้อเท็จจริงใหม่ๆก็จะเร็วขึ้นได้อีกครั้ง

ซึ่งตอนนี้มีข้อมูลมากมายให้ทดลองและศึกษากัน

แม้แต่ผมก็คิดว่าตนเองก้าวหน้าไปทีละน้อยวันนี้ก้าวหน้ากว่าเมื่อวาน พรุ่งนี้ก้าวหน้ามากกว่าวันนี้

ไฟสีน้ำเงินลอยเข้ามาในปากของนามู

ไฟของนามูจากสีส้มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินและพ่นมาจากปาก

นามูไฟร์บลู

ผนังที่ทำจากเหล็กชั้นดีก้ยังไม่สะเทือนแต่ค่าความร้อนนั้นมากกว่าเดิมสมกับเป็นไฟสีน้ำเงิน

“ขอบคุณนายจ๋ามากที่ทำให้นามูพัฒนาพลังไฟได้มากกว่าเดิม”

ด้วยเหตุผลบางประการ นามูคุยกับนักวิทยาศาสตร์อย่างโรเบิร์ตได้ดีอาจจะเพราะภาษาอังกฤษและการชอบการคำนวณคณิตศาสตร์แม้เขาอาจจะไม่ถนัดแนวคิดทางฟิสิกส์ด้านอื่นมากนักแต่ด้านคณิตศาสตร์ตัวเลขนับล้านของระดับค่าพลังนามูเป็นคนเดียวที่ไม่เวียนหัว

แต่แน่นอน นักษัตรก็ไม่น้อยหน้า

ได้มีการทดสอบสภาพร่างกายต่างๆในด้านการเสริมสร้างความแข็งแรงของร่างกายและค่าพลัง

พวกเขาไม่ใช่คนที่ตอนแรกที่เข้ามาในสำนัก

ได้มีวิชากุณฑลินีเหมือนกันจากสมุนไพรราคาไม่แพงที่หน่วยวิจัยการปรุงยาสามารถคิดค้นของราคาถูกที่ทำให้พวกนักษัตรยอมทานเข้าไปได้

“คิงคองพลิกภูเขา”

ปึงโครม รถตู้คันหนึ่งที่พวกเราเอามาเป็นเป้าฝึกซ้อมคิงคองเงินพลิกได้อย่างง่ายดาย

“วานรฉกผลท้อ”

วานรทองแดงฉกมือเข้าไปในกองไฟสีน้ำเงินที่มีลูกเหล็กความร้อนสูงลูกหนึ่งอย่างรวดเร็วโดยไฟไม่ไหม้มือ

“ระกาสยายปีก”

ระกาโดนจับอยู่บนเครื่องพ่นลมขนาดยักษ์ในการทรงตัวให้ได้แบบนักบินอวกาศที่ต้องเจอกับความเร็วลมและแรงดึงดูดที่สูง

พวกเขาพยายามพัฒนาไปตามแนวทางของตนเองทีละเล็กทีละน้อย

และไม่ทำแบบเอี้ยก้วยที่ค้นพบว่าวาฝีมือหลากหลายสู้ยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญเฉพาะด้านไม่ได้

ผมไม่ใช่ยอดฝีมือเฉพาะด้านเพราะรวบรวมยอดฝีมือมาหลายด้าน

ผมเร่งพลังของสมองด้วยความรวดเร็ว

วูบ

ราวกับผ่านสิ่งเหนียวหนืด ผมไปโผล่ตรงที่สุดห้องฝึกซ้อมที่ห่างไปประมาณสองร้อยเมตรได้ภายในชั่วพริบตา

ฟู่ยังต้องฝึกฝนต่ออีกสินะ

ผมฝึกฝนเที่ยวเล่นและพักผ่อนเป็นเวลากลับเข้าสู่ห้องนอนของผมและนักฆ่าสาวคนหนึ่งก็เข้ามาในห้องของผม!!!

และสลบอยู่ที่พื้นด้วย”ม้าลำพอง”

อนิจจาต่อหน้าคนมีพลังเท่าผมคนธรรมดาไม่ต่างกับหมดปลวกที่จะขยี้เมื่อไรก็ได้อีกต่อไปแล้ว

คนมีพลังไม่ถึงขั้นปรับพื้นฐานทำไมถึงส่งมาฆ่าผมล่ะนี่?

สาเหตุที่ผมไม่ออกไปไหนเพราะตามค่าชาร์ทพลังที่โรเบิร์ตทำให้ทำให้ผมคำนวณได้ว่าเซียนที่อยู่เบื้องหลังสำนักประมูลยังฆ่าผมได้ ส่วนเซียนที่ปกครองโลกสะบัดมือทีเดียวคงฆ่าผมได้อย่างง่ายดาย

แต่คนในโลกนี้เหมือนกับลืมบวกเลขกันนั่นเอง

นี่ไม่ใช่จักรวาลกิมย้งที่คนยังพอสู้กันได้นะ

ข้อเท็จจริงของจักรวาลคือคนที่พลังขั้นใหญ่กว่าได้เปรียบคนขั้นเล็กกว่าหรือพลังน้อยกว่า

ทำไมแต่ละคนทำเหมือนเสียสติออกไปหาเรื่องใส่ตัว

เมื่อคนที่ฆ่าเราได้ด้วยการสะบัดมือทีเดียวยังปกครองโลกนี้อยู่และคนคนนั้นก็เป็นแค่คนปกครองดาวสีน้ำเงินเล็กที่อ่อนแอที่สุดที่ยังอยู่ใต้การปกครองของเทพที่เหนือกว่านั้นขึ้นๆไปอีก

พลังจิตของผมจับได้ว่าคนที่ใส่ชุดคลุมสีดำเสียจนคนที่อ่านมังงะหรือการ์ตูนมามากจะมองว่าไม่ต่างกับติดป้ายว่า”นินจาหรือนักฆ่าครับผม” เลยล่ะครับท่านผู้ชม

“ตื่นเถอะเสี่ยวชุ่ยคิดอย่างไรถึงมาเที่ยวที่บ้านผมได้ล่ะ”

เธอฝึกการลอบสังหารมดีมากแต่ทำไมส่งคนธรรมดามาฆ่าคนฝึกวิชาเซียนที่พลังสูงกว่าก็ทำเอาผมงงไปด้วย

ผมอาจจะต้องลองซื้อนิวรอนลิงก์จากอีลอนมัสก์และดัดแปลงให้เข้ากับวิชากำลังภายในในการอ่านข้อมูลผ่านสมองในอนาคตข้างหน้าเสียแล้วล่ะมั้ง?