เซียนกระบี่ต้านสวรรค์ (Sword Saint: Resisting Heaven)

ตอนที่ 43: เริงระบำกับเศษซากเงาทมิฬ 

ซู่วววว! ฟุ่บ! ฟุ่บ! เงาทมิฬ (冥影残骸 - Míng Yǐng Cánhái) พุ่งทะยาน! มิใช่แค่เงา แต่คือฝันร้ายที่ก่อตัวจากความสิ้นหวัง! ร่างเงาสีดำขุ่นลื่นไหลราวควันทมิฬที่กลืนกินแสง ทิ้งไว้เพียงไอเย็นสีดำและกลิ่นอับชื้นคล้ายสุสานโบราณที่ถูกรบกวน กรงเล็บเงาแหลมคมราวผลึกทมิฬ (墨晶) ที่เย็นเยียบ ตวัดผ่านอากาศ ส่งเสียงเสียดสีแผ่วเบาแต่บาดโสตประสาท! กลิ่นอายชั่วร้าย เสื่อมสลาย แผ่ซ่าน บีบคั้นจนอากาศหนักอึ้งราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบคอ!

"ถอยไป!" ไป๋เซี่ยซินตวาดเสียงเย็นเยียบกว่าเดิม นางมิได้เพียงผลัก แต่ใช้กระแสพลังเหมันต์ดันเฟิงอี้และเสี่ยวหู่ให้ถอยชิดผนัง พร้อมตวัดดาบน้ำแข็ง! "กระบวนท่าหิมะนิรันดร์ (永霜術 - Yǒng Shuāng Shù)!" พายุหิมะสีฟ้าอ่อนหมุนวนรุนแรงกว่าเก่า เกล็ดน้ำแข็งแต่ละเกล็ดส่องประกายคมกล้า ปะทะร่างเงาทมิฬ! เคร้ง! เคร้ง! ซี่... ฉ่า! ร่างเงาถูกตัดขาด สลายไปเพียงครู่ แต่ไอทมิฬรวมตัวใหม่แทบทันที! ไอเหมันต์บริสุทธิ์ของนางถูกกลิ่นอายเสื่อมสลายกัดกร่อนจนเจือจาง! 'พลังชั่วร้ายตกค้างจากบรรพกาล... แข็งแกร่งกว่าที่คาด!' นางขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงพลังปราณที่ถูกสูบไปเร็วกว่าที่ควรจะเป็นภายใต้แรงกดทับของสถานที่!

เฟิงอี้มองสถานการณ์ด้วยแววตาคมปลาบ 'ต้องทำลายแก่นกลาง... หรือสิ่งที่ยึดเหนี่ยวพวกมันไว้... เหมือนตอนนั้น...' เขารวบรวมสมาธิ เค้นปราณกระบี่ที่เหลืออยู่น้อยนิด! ผสานเข้ากับเจตจำนง "สะบั้น" อันเย็นชาเฉียบขาดจากอักษร "断命" ในทะเลจิต! ความรู้สึกเหมือนมีด้ายบางๆ ภายในร่างกำลังถูกดึงให้ตึง!

เขาจับจ้องเงาทมิฬตนหนึ่งที่ทะลวงพายุหิมะเข้ามา! รอจังหวะที่มันอ้าปากราวกับจะสูดกลืนชีวิต!

"กระบี่สะบั้น...ชะตา! (断命一剑 - Duàn mìng yī jiàn)!" ปลายนิ้วที่อาบปราณกระบี่ควบแน่นจนส่องแสงสีเงินเย็นเยียบ จี้ออกไป! มิใช่แค่แทง แต่คือการ 'สะบั้น' สายใยที่มองไม่เห็นซึ่งยึดโยงร่างเงานั้นไว้! ฉึ่ก!!! ซู่ววววว!!!!! ปราณกระบี่ "สะบั้น" กรีดผ่านร่างเงา! ไอพลัง 'สะบั้น' กัดกร่อนและสลายพลังงานชั่วร้ายถึงแก่น! "กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!!" เงาทมิฬโหยหวนราววิญญาณถูกฉีก! สลายเป็นควันดำสนิท หายวับไปในอากาศ! ทิ้งผลึกเงามายา (冥影晶 - Míng Yǐng Jīng) สีดำเล็กๆ ที่ยังคงแผ่ไอเย็นชั่วร้ายจางๆ ร่วงหล่น!

"แค่ก... อึ่ก!" เฟิงอี้เซไปเล็กน้อย ไอเป็นลิ่มเลือดจางๆ รู้สึกถึงความเจ็บแปลบในแก่นวิญญาณราวกับถูกเข็มน้ำแข็งทิ่มแทง และความรู้สึก 'ว่างเปล่า' ที่ลึกกว่าเดิมแล่นวาบ! แต่ดวงตาเป็นประกายคมกล้า! 'สำเร็จ! แต่นี่คือราคาที่ต้องจ่ายงั้นรึ...'

ไป๋เซี่ยซินเหลือบมอง ม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย! 'เจตจำนงกระบี่ที่สะบั้นได้แม้กระทั่งเศษซากวิญญาณ... ช่างเหมือน...' นางสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

"แม่นาง!" เฟิงอี้ตะโกน "พลังข้าได้ผล! แต่ข้ามีไม่พอ! ท่านช่วยตรึงพวกมันที!"

ไป๋เซี่ยซินได้สติ! นางพยักหน้ารับ ความลังเลในแววตาหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาด! นางเปลี่ยนกระบวนท่า! ใช้ "พันธนาการเหมันต์นิรันดร์ (永寒束缚 - Yǒng Hán Shùfù)" อย่างเต็มกำลัง! โซ่น้ำแข็งและกำแพงน้ำแข็งก่อตัว! สกัดกั้น! ตรึง! ชะลอเงาทมิฬ! เปิดช่องให้เฟิงอี้อย่างแม่นยำ!

"เมี้ยว!" เสี่ยวหู่ไม่ยอมน้อยหน้า! กระโดดขึ้นเกาะไหล่เฟิงอี้! แผ่ไอหยินสีเงินออกมาเป็นวงกว้าง! อากาศรอบตัวเย็นยะเยียบลงทันที! เงาทมิฬที่เข้าใกล้เชื่องช้าลง! อ่อนแอลง! ราวกับถูกพลังบริสุทธิ์กดทับ! เฟิงอี้รู้สึกถึงไออุ่นจางๆ ไหลจากร่างเสี่ยวหู่มาสู่เขา ช่วยบรรเทาความเย็นจากภายในได้เล็กน้อย

เมื่อมีผู้ช่วยที่แข็งแกร่งและรู้ใจ! เฟิงอี้กัดฟัน! เค้นพลังที่ฟื้นคืนมาเล็กน้อย! ผสานเจตจำนง "สะบั้น"! จี้ปลายนิ้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า! แม้ทุกครั้งที่ใช้ จะรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งในร่าง 'ขาด' หายไป! "กระบี่สะบั้นชะตา!" ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไม่ขาดสาย! เงาทมิฬสลายไปทีละตน! ผลึกเงามายาร่วงหล่นเกลื่อน!

ในที่สุด! ศัตรูกลุ่มแรกก็ถูกกำจัดสิ้น! เฟิงอี้ทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง หอบหายใจหนักหน่วง รีบกวาดเก็บผลึกเงามายา กลิ่นอายชั่วร้ายที่แฝงอยู่ในผลึกทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย ไป๋เซี่ยซินคลายกระบวนท่า ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด นางมองเฟิงอี้ด้วยแววตาที่ซับซ้อนและยากจะหยั่งถึงยิ่งกว่าเดิม... แต่แล้ว... ซู่วววว..... ซู่วววววว...... เสียงลมหวีดหวิวอันโหยหวน... และกลิ่นอายชั่วร้ายที่คุ้นเคย... ก็ดังขึ้นอีกครั้ง! คราวนี้ดังกว่าเดิม... เข้มข้นกว่าเดิม... และ... มากกว่าเดิมหลายเท่า! จากส่วนลึกเบื้องหน้า!

จบตอนที่ 43