หมอดูสาวพลิกชะตา

ข้ารู้สึกหนักศีรษะเล็กน้อยตั้งแต่เช้า ร่างกายอ่อนแรงจนไม่อาจลุกขึ้นไปโถงอาหารได้ สาวใช้ยกสำรับมาให้ถึงเรือนเล็ก ข้ารับไว้เพียงเล็กน้อยแล้วขอตัวพักผ่อน

 「คงเป็นเพราะละอองน้ำที่ลานน้ำตกเมื่อวาน...」 [x_x] 

ข้าหลับตาลง หวังให้ร่างกายได้พัก ทว่ากลับได้ยินเสียงแผ่วเบา

 "เสี่ยวเหมย...เสี่ยวเหมยเอ๋ย"

ข้าขยี้ตา ลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง

 「เสียงนี้...คุ้นเคยนัก」 [O_o] 

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น

 "เจ้าตื่นหรือยัง รีบตามข้ามา"

ข้าลุกขึ้นอย่างลังเล ใจหนึ่งหวั่นไหว แต่อีกใจก็อดสงสัยมิได้

 「หรือว่าข้าจะฝันไป...」 [-0-] 

ข้าสวมเสื้อคลุมอย่างลวก ๆ ก่อนเดินตามเสียงเรียกไปยังทางลับท้ายสวน

เมื่อมาถึงทางเข้าทางลับ ข้าชะงักไปเล็กน้อย เห็นร่างสูงของท่านเฉินอี้เฟิงยืนอยู่ก่อนแล้ว

 "ท่าน..."

เขาหันมามองข้า ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ [O_o] 

 "เจ้าได้ยินเสียงเรียกหรือ"

ข้าพยักหน้า

 "ข้าเองก็ได้ยิน"

「มิใช่ข้าคนเดียวที่ได้ยินเสียงเรียกสินะ...」 [^^’] 

เราสองคนสบตากันอย่างงุนงง ก่อนจะเดินเข้าไปในทางลับด้วยกัน

ภายในทางลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของเราสองคน

 "ท่านคิดว่าเสียงนั้นคือผู้ใด"

ข้าถามเสียงเบา

 "ข้าไม่แน่ใจ" เขาตอบพลางขมวดคิ้ว "แต่ดูเหมือนจะคุ้นเคยอยู่บ้าง"

ข้ายิ้มบางเบา

 「ท่านเองก็ดูสับสนไม่แพ้ข้า...」 [>///<] 

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นหญิงชราผมขาวในชุดคลุมเก่าแก่ ใบหน้าดุแต่แฝงความเมตตา

 "เจ้าทั้งสอง มัวชักช้าอันใดอยู่"

ข้าสะดุ้งเฮือก เผลอหลบตา [>A<] 

 "ท่าน...คือผู้ใดกัน"

เสียงข้าสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างหญิงชราผมขาวปรากฏตัวกลางทางเดินลับ อำนาจบางอย่างแผ่ซ่านจนข้าต้องหลุบตาลงโดยไม่รู้ตัว

เฉินอี้เฟิงเองก็ยืนนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ [O_o] 

หญิงชราจ้องข้าเขม็ง

 "เสี่ยวเหมย เจ้าเดินชักช้านัก! ข้าเรียกตั้งนาน เหตุใดจึงเพิ่งมาถึง"

ข้าสะดุ้ง รีบก้มศีรษะ [>///<~] 

 "ข้าขออภัยเจ้าค่ะ"

"หากมัวอ้อยอิ่งเช่นนี้ วันหน้าคงถูกผีหลอกจนร้องไห้แน่"

ข้ากลืนน้ำลาย [T^T] 

เฉินอี้เฟิงขยับเข้ามาใกล้ข้าเล็กน้อย

หญิงชราหันไปมองเขา

 "ส่วนเจ้า...อย่าคิดว่าข้าไม่เห็น เจ้าเองก็มัวแต่ลังเล"

เฉินอี้เฟิงยิ้มเจื่อน [^^’] 

 "ข้าขออภัย ท่าน..."

หญิงชราส่ายหน้า

 "เจ้าทั้งสองนี่ช่างน่าปวดหัวนัก"

ข้ากับเฉินอี้เฟิงสบตากันอย่างงุนงง

 「เหตุใดหญิงชราผู้นี้จึงดูน่าเกรงขามนัก」

 「หรือว่านางคือ...วิญญาณที่อยู่ในคฤหาสน์นี้」 [-0-] 

 แต่ข้าก็ไม่กล้าเอ่ยถาม

หญิงชรากวาดตามองเราทั้งคู่

 "อย่ามัวชักช้า ตามข้ามา"

น้ำเสียงของนางเด็ดขาดจนข้ากับเฉินอี้เฟิงได้แต่เดินตามไปอย่างว่าง่าย

 「ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังจะถูกพาไปที่ใด...」 [>.<] 

เฉินอี้เฟิงเองก็ดูสับสนไม่แพ้ข้า

เราสองคนเดินตามหลังหญิงชราไปตามทางเดินลับที่ทอดยาว บรรยากาศเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าของเราสามคน

ข้าก้มหน้ามองปลายเท้าตนเอง

 "ท่าน...จะพาเราไปที่ใดหรือ"

หญิงชราหยุดเดิน หันกลับมามอง

 "เจ้าจะรู้ไปทำไม เดินตามมาก็พอ"

ข้าสะดุ้ง รีบพยักหน้า [>///<] 

 เฉินอี้เฟิงหลุบตาลง

 "ขอรับ"

หญิงชราหันกลับ เดินนำต่อไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดอีก

ข้ากับเฉินอี้เฟิงเดินตามไปอย่างเงียบงันเหมือนถูกอำนาจลึกลับบางอย่างสะกด

 「หญิงชราผู้นี้...เป็นใครกันแน่」

 「เหตุใดข้ารู้สึกเหมือนตนเองเป็นเด็กเล็กที่ถูกดุ」 [>///<~] 

เฉินอี้เฟิงเหลือบมองข้าแวบหนึ่ง

 ข้ายิ้มบางเบา

 「อย่างน้อย...ข้าก็ไม่ได้เผชิญเรื่องประหลาดนี้เพียงลำพัง」 [TwT] 

เราสองคนเดินตามหญิงชราผู้น่าเกรงขามไปจนสุดปลายทาง โดยที่ยังไม่รู้เลยว่านางคือผู้ใด แต่ในใจข้ากลับเต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นเต้นอย่างประหลาด [OwO]