ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อเย่จื่อมู่เอ่ยจบอย่างสุขุมแสร้งทำเป็นยืดเอวบิดคออย่างเบื่อหน่าย แล้วนอนลงอย่างสบายๆ

        การกระทำรวดเดียวใจไม่ตื่นตระหนก ร่างกายไม่สั่น ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

        ในตอนท้ายเขามีรอยยิ้มน่ามอง บุ้ยปากไปที่มู่จื่อหลิงเพื่อส่งสัญญาณให้นางดำเนินการต่อ

        ดวงตาของมู่จื่อหลิงหรี่ลงเล็กน้อยมองไปที่เขาอย่างสงสัย รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และพึมพำกับตัวเอง

        พ่อค้าหน้าเลือดคนนี้คงไม่ได้สมองกลับกระมัง? พวกเขามาเพื่อขโมยไม่ใช่เพื่อเล่น เหตุใดชายผู้นี้จึงสบายใจได้เล่า

        เป็นไปได้หรือไม่ที่ยามปกติเขาทำสิ่งเลวร้ายมามากตอนนี้มันกลายเป็นนิสัยไปแล้ว? ท่าทางสบายๆ นี้น่าตกใจเกินไปหรือไม่?

        หากเย่จื่อมู่รู้ว่ามู่จื่อหลิงกำลังคิดอะไรอยู่ในขณะนี้ไม่รู้ว่าจะเรียกนางว่ายายเด็กใจร้ายหรือไม่

        ที่นี่คือวังหลวงเขาย่อมรู้ดีว่าการคุ้มกันนั้นแน่นหนาและอันตรายอย่างยิ่ง

        ถ้าเขามาคนเดียวก็ไม่มีปัญหาอะไรแต่พายายหนูผู้นี้มาด้วย ทำให้เขาต้องคอยตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา!

        เหตุผลที่เขาทำตัวสบายๆก็ไม่ใช่เพราะเขากังวลว่ายายหนูคนนี้จะประหม่าเนื่องจากนางกำลังทำสิ่งเลวร้ายเช่นนี้เป็นครั้งแรกจึงต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของนาง ดังนั้นเขาจึงทำเป็นไม่สนใจ

        แม้ว่าเขาจะนอนอยู่ที่นี่ดวงตาของเขากำลังมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อ้างว้าง แต่เขาก็ฟังอยู่ทุกทิศทุกทางตรวจจับการเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่เสมอ ไม่กล้าที่จะผ่อนคลายสักนิด

        เมื่อเห็นว่าเย่จื่อมู่นอนลงอีกครั้งและกำลังไขว่ห้างสั่นขา มุมปากของมู่จื่อหลิงก็กระตุกไม่ได้คิดมากอีกต่อไป ก้มศีรษะมองการกระทำของเสี่ยวไตกูในตำหนักทุกฝีก้าว

        ในขณะที่มู่จื่อหลิงหันศีรษะไปนางก็ไม่ได้สังเกตว่า เย่จื่อมู่ที่นอนลงไปชันกายขึ้นมาทันที

        คราวนี้เย่จื่อมู่ไม่ส่งเสียงความเคลื่อนไหวอีกแม้แต่น้อย

        ดวงตาเฉียบคมของเขามองไปยังทิศทางหนึ่งไกลๆราวกับว่าเขารู้ทุกอย่างแล้ว เกิดรอยยิ้มที่น่าสนใจอยู่ที่มุมปากของเขา

        ดูเหมือน...จะมาแล้วจริงๆ!

        ในเมื่อมาแล้วตอนนี้เขาก็หมดเรื่องแล้ว ก่อนที่คนๆ นั้นจะมา เขาต้องจากไปโดยเร็ว

        ค่ำคืนที่ยาวนานไม่อาจสูญเปล่าไป เขาควรจะกลับไปนอน

        สุดท้ายเย่จื่อมู่ก็เหลือบไปที่มู่จื่อหลิงที่คู้ตัวอยู่อย่างระมัดระวังส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

        สาวน้อยคนนี้ไว้ใจเขามากเพียงนี้ไม่กลัวว่าจะทิ้งเธอไว้อีกหรือ?

        เอาเถิดยามนี้เขาต้องปล่อยนางไว้จริงๆ แล้ว

        หวังว่าครั้งหน้าที่เราเจอกันยายหนูคนนี้จะพูดดีๆ อย่าได้พ่นไฟใส่เขาทันทีที่พบหน้ากัน อย่าได้กระทืบเท้าตรงหน้าเขา

        ต้องบอกว่า เย่จื่อมู่ ทำ 'สิ่งเลวร้าย' โดยไม่หน้าแดงหรือหอบไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย และรู้สึกดีกับตัวเองอีกด้วย

        เย่จื่อมู่ดีดปลายเท้าแผ่วเบาและทั้งร่างก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ร่างนั้นก็หายไปในท้องฟ้าอันกว้างใหญ่โดยทันที...

        ไม่นานหลังจากที่เย่จื่อมู่จากไปเงาร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนหลังคา

        เงาร่างสูงส่งนั้นค่อยๆร่อนลงบนหลังคา ยืนอยู่ข้างหลังมู่จื่อหลิงอย่างเงียบๆ ทุกการเคลื่อนไหวไร้สุ้มเสียงราวกับดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงที่ม้วนงอกลายเป็นลำแสงที่เจิดจ้าที่สุดในคืนที่มืดมิด

        เห็นเพียงเขาสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะไร้สิ่งปนเปื้อน ชายเสื้อคลุมขยับไหวโดยไม่มีลม เสื้อคลุมพลิ้วโบก ไม่ธรรมดาสามัญปราดเปรียวดังเซียน

        ดวงตาของเขาลึกราวกับสระน้ำที่เย็นยะเยือกใบหน้างดงามและสมบูรณ์แบบราวกับงานแกะสลัก แม้ในคืนที่มืดมิดก็ไม่สามารถปกปิดความสูงส่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้สรรพชีวิตกลับตาลปัตร

        ในเวลานี้ ดวงตาของเขาเย็นชาคมปลาบ เหน็บหนาวราวกับเหยี่ยวในทุ่งหญ้าที่ไร้ขอบเขตจ้องมองไปที่สตรีที่ขดตัวแนบกับกระเบื้อง

        ในขณะนี้ มู่จื่อหลิงหย่อนเสี่ยวไตกูลงไปอย่างระมัดระวังโดยไม่สังเกตเห็นความแปลกประหลาดที่อยู่เบื้องหลัง

        เชือกที่เธอผูกไว้กับเสี่ยวไตกูนั้นยาวมากไม่ถึงครู่หนึ่ง เสี่ยวไตกูก็ร่อนลงพื้นตำหนักอย่างราบรื่น ลากร่างเล็กๆ ที่เงอะงะ ค่อยๆ ไต่ไปที่ด้านข้างของฮองเฮาทีละก้าว

        มู่จื่อหลิงฉวยโอกาสจากช่องว่างยังคงจับสังเกตความเคลื่อนไหวในตำหนักอย่างจริงจัง

        ขณะที่มือปล่อยให้เสี่ยวไตกูเคลื่อนไหวอย่างอิสระก็กระซิบถามเย่จื่อมู่ "พ่อค้าหน้าเลือดเจ้าบอกว่าเจ้าร้ายกาจ ช่วยสอนข้าขี่ม้าได้หรือไม่?”

        ไม่รอคำตอบมู่จื่อหลิงก็พึมพำกับตัวเองอีกครั้ง “ไม่เรียนขี่ม้าดีกว่าวรยุทธ์เจ้าดีเพียงนั้น เจ้าสอนวิชาตัวเบาให้ข้าก็พอ ต่อไปเมื่อต้องเดินไกลๆข้าจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก”

        มู่จื่อหลิงผู้น่าสงสารตราบจนบัดนี้ยังคงไม่รู้ว่าเย่จื่อมู่จากไปโดยไม่ร่ำลาอีกแล้วจากไปอย่างไร้ร่องรอย และเธอกำลังจะเผชิญกับพายุที่บ้าคลั่งรุนแรง

        เสียงของมู่จื่อหลิงเบายิ่งนักนางไม่ได้พูดกับตัวเอง เพราะทุกคำทุกประโยคที่นางพูดในตอนนี้ดังไปถึงหูของชายที่ยืนอยู่ข้างหลังนางอย่างชัดเจน

        ทุกคำที่เธอพูดเป็นเหมือนคลื่นน้ำในบ่อน้ำที่ค่อยๆจับตัวเป็นน้ำแข็ง

        ทุกคำพูดราวกับชนวนที่นำไปสู่ความโกรธที่มองไม่เห็นอย่างรวดเร็ว

        หลังจากรอเป็นเวลานาน มู่จื่อหลิงเห็นว่าเย่จื่อมู่ไม่ส่งเสียงจึงถามเสียงเบา "พ่อค้าหน้าเลือด เป็นอย่างไรบ้าง? วางใจได้มิได้เรียนเปล่าๆ ข้าจะให้ค่าเรียนเจ้า!"

        ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอมองขึ้นไปรอบๆ อย่างงงงวยแต่ไม่ได้หันศีรษะไปมองข้างหลัง

        เธอหดคอ ตัวสั่นขึ้นมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "พ่อค้าหน้าเลือด ยามนี้ดูเหมือนไม่มีลม แต่เจ้ารู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างกะทันหันบ้างหรือไม่!"

        อย่างไรก็ตามสิ่งที่ตอบมู่จื่อหลิงก็ยังเป็นความเงียบ

        ในเวลานี้เอง มู่จื่อหลิงรู้สึกว่าผิดปกติผิดปกติอย่างยิ่ง

        นางขมวดคิ้วเล็กน้อยและจู่ๆ ลางสังหรณ์ที่เลวร้ายก็ปรากฏขึ้นในหัวใจลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนี้ก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!

        เพราะเธอรับรู้ได้ว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ข้างหลังนางอย่างรุนแรงทำให้เธอรู้สึกตัวสั่นโดยปราศจากความรู้สึกหนาว

        มู่จื่อหลิงชันตัวขึ้นทันทีหันศีรษะไปมองอย่างรวดเร็ว “พ่อ...”

        ทันทีที่ส่งเสียงเสียงของมู่จื่อหลิงก็ชะงักลงทันที

        ในชั่วขณะที่หันกายกลับมามู่จื่อหลิงก็เห็นคนผู้หนึ่ง และเธอก็ค่อยๆ มองไล่ขึ้นไปตามร่างสูง

        คนคนนี้คือคนที่เธอพยายามไล่ออกไปจากก้นบึ้งของหัวใจมาตลอดหลายวันนี้

        หลงเซี่ยวอวี่!

        ในตอนนี้ ไม่ว่านางจะเหลือเชื่อแค่ไหนก็คงไม่โง่เขลาคิดว่าตนกำลังฝันอีก

        ดวงตาของมู่จื่อหลิงกวาดไปทั่วความว่างเปล่ารอบด้านในใจกระจ่างขึ้นมาทันใด

        ในชั่วพริบตา ในใจนางก็มีเพลิงโทสะ!

        พ่อค้าหน้าเลือดไม่น่าเชื่อถือเกินไปแล้ว

        ในเวลานี้ถ้าไม่ก่นด่าเย่จื่อมู่เป็นพันเป็นหมื่นรอบ คงยากที่จะระบายความโกรธในใจ

        เจ้าเย่จื่อมู่สมควรตายนั่นรู้ว่าหลงเซี่ยวอวี่มาแล้วก็จากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

        น่าชิงชังน่าชิงชังเกินไปแล้ว!

        ช่างเป็นการพึ่งพาภูเขาภูเขาถล่มพึ่งคนคนก็หนีจริงๆ!

        มู่จื่อหลิงยังคงนั่งอยู่ในท่าคุกเข่านางเงยหน้าอย่างเรียบเฉย สบสายตาของหลงเซี่ยวอวี่ใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิดนั้นสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับเหมือนคลื่นที่ปั่นป่วนซัดโหม

        ใบหน้าของหลงเซี่ยวอวี่ในยามนี้ดูมืดครึ้มดวงตาเย็นเยียบดำขลับราวกับน้ำหมึก สายตาเด็ดขาดที่คมปลาบราวกับใบมีดน้ำแข็งและน่าสะพรึงกลัวนั้นเหมือนกำลังเสียดแทงผู้คนทำให้ผู้ที่ถูกแทงทะลุนั้นหวาดกลัว ในใจสั่นสะท้าน

        ชั่วขณะหนึ่ง รอบๆดูเหมือนจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหมยที่เย็นเยียบด้วยความรู้สึกกดข่มและทรงอำนาจอันแรงกล้า

        ไอที่กดดันอย่างหนักหน่วงแทบจะทำให้คนหายใจไม่ออก

        เขา...กำลังโกรธ!

        นี่เป็นครั้งแรกที่มู่จื่อหลิงเห็นหลงเซี่ยวอวี่เป็นแบบนี้แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะโกรธ จะดุดันต่อนาง แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวเท่ายามนี้

        หวาดกลัว!

        มันคงเป็นเรื่องโกหกถ้านางบอกว่าไม่กลัวเลย

        เป็นครั้งแรกที่เผชิญหน้ากับเขาแบบนี้นางย่อมหวาดกลัว!

        มู่จื่อหลิงพยายามระงับอารมณ์ที่ไม่สงบในใจสบเข้ากับดวงตาที่เย็นชามืดมนของหลงเซี่ยวอวี่อยู่นาน

        กลัว จะมีประโยชน์อะไร?

        ในฐานะฉีหวางเฟยเช่นนางควรจะชินกับความเย็นชาเฉยเมย และโหดเหี้ยมของเขาตั้งนานแล้วเขาก็เป็นแบบนี้กับทุกคนมิใช่หรือ...ยกเว้นคนผู้นั้น

        ดวงตาของมู่จื่อหลิงเฉยเมยกระจ่างใส ปราศจากความกลัว ไม่มีความรู้สึกผิดหรือขาดความมั่นใจแม้แต่น้อย

        บางทีทันทีที่เธอเดินออกจากจวนฉีอ๋องก็คิดได้อยู่แล้วว่ากุ่ยหยิ่งกุ่ยเม่ยจะไปรายงาน

        นางกลับคาดไม่ถึงว่าความสามารถของกุ่ยหยิ่งและกุ่ยเม่ยจะแข็งแกร่งเช่นนี้รวดเร็วปานนั้น และนางไม่ได้คาดว่าหลงเซี่ยวอวี่จะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่อย่างกะทันหัน

        นางคิดไว้ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะโกรธแต่ในยามนี้ เขาน่ากลัวกว่าที่นางคาดไว้หลายเท่า

        แต่ ตอนนี้เขาโกรธ เพียงเพราะนางไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาและวิ่งออกมา

        แต่เขาโกรธแล้วอย่างไรเล่า?

        ต่อให้มีอีกครั้งนางก็ยังคงคิดทุกวิถีทางเพื่อออกมา

        เขาไม่อ้าปากเธอก็ไม่ส่งเสียง!

        สายตาทั้งสี่สอดประสานเงียบงันไร้คำพูดต่อกันและกัน!

        การเคลื่อนไหวรอบกายจับตัวแข็งด้วยเหตุนี้

        บนหลังคาของตำหนักคุนหนิงมีเงาร่างสองร่างขาวดำหนึ่งสูงหนึ่งเตี้ย เหมือนกับรูปปั้นที่แน่นิ่ง

        อากาศที่จับตัวเป็นน้ำแข็งความเงียบสงัด กลับเหมือนความเงียบก่อนการมาเยือนของพายุ

        ในท้ายที่สุดมู่จื่อหลิงก็ยอมแพ้ก่อน นางหลุบตาลงเงียบๆ ยามนี้ยังคงอยู่ในวังหลวง ก่อนที่หลงเซี่ยวอวี่จะทำอย่างไรกับนางนางต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน

        มู่จื่อหลิงหันกลับมาโดยตรงมุมปากปรากฏรอยยิ้มจางๆ แต่เหมือนประชดประชัน และค่อยๆ หมอบลงมองเข้าไปในห้อง

        ในเวลานี้ เสี่ยวไตกูก็ส่งกู่ควบคุมใจเข้าไปในปากฮองเฮาได้สำเร็จแล้วดวงตามันกำลังมองขึ้นไปบนหลังคา รอให้นายน้อยดึงมันขึ้นไป

        มู่จื่อหลิงดึงเชือกที่ผูกไว้กับขาของเสี่ยวไตกูขึ้นมา และแก้เชือกเล็กๆ ที่ขาของมัน

        เสี่ยวไตกูทำภารกิจใหญ่สำเร็จกำลังจะขอความดีความชอบจากเจ้านาย

        แต่มันเห็นชายอันตรายอยู่ข้างหลังนายน้อยเป็นคนที่น่าสะพรึงกลัวที่หยิบมันขึ้นมาเหวี่ยงในคราที่แล้ว

        เสี่ยวไตกูอึ้งไปในพลัน สอดเข้าไปในแขนเสื้อของมู่จื่อหลิงซ่อนตัวไว้ลึกๆ ทันที

        มู่จื่อหลิงที่หันหลังให้หลงเซี่ยวอวี่เงยใบหน้าที่ถูกความมืดปกคลุม ถอนหายใจช้าๆ กำลังจะลุกขึ้นยืน

        อย่างไรก็ตามก่อนที่นางจะลุกขึ้นยืน หลงเซี่ยวอวี่ก้าวไปข้างหน้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าหิ้วเข็มขัดสีดำของมู่จื่อหลิงขึ้นจากด้านหลังทันที ยกร่างของนางขึ้นมา

        ก่อนที่มู่จื่อหลิงจะรู้ตัวเสียงของลมที่พัดเข้ามาในหูของนาง พัดแรงจนนางเจ็บแก้วหูเข็มขัดรัดรอบท้องเธอทำให้อึดอัดอย่างยิ่ง!

        ในชั่วขณะหนึ่งมู่จื่อหลิงก็รู้สึกว่าร่างกายตนเองเบาหวิวอ่อนปวกเปียก ร่างกายอยู่นอกเหนือการควบคุมโดยสมบูรณ์ราวกับว่าวิญญาณทั้งหมดของเธอกำลังจะถูกถอดออกจากร่าง

        ความเร็วของวิชาตัวเบาที่หลงเซี่ยวอวี่แสดงออกมานั้นว่องไวเป็นที่สุดผ่านไปราวกับภูตผีในคืนที่มืดมิด เท้าแทบจะไม่แตะพื้น ทุกๆ สถานที่ที่ผ่านไปเหลือเพียงเส้นเงาสายหนึ่งที่ไม่ชัดเจน

        ระหว่างทางถึงแม้ว่ามู่จื่อหลิงจะอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง แต่ต่อให้ท้องจะอึดอัดแค่ไหนอยากจะอาเจียนแค่ไหน นางก็กัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงสักคำ

        ไม่นานหลังจากนั้น เงาร่างของพวกเขาก็ร่อนลงด้านนอกตำหนักอวี่หาน

        ทันทีที่ร่อนลง มู่จื่อหลิงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป......