ผมขับรถมาได้ซักพักแล้ว ผมเคยไปเที่ยวหมู่บ้านที่หมอกอยู่เพราะมีรีสอร์ทไม่มีน้องบอกทางคงไม่หลง พอใกล้ถึงหมู่บ้านแล้วค่อยปลุกปล่อยให้เ้าตัวเล็กได้นอนพักบ้าง ไม่รู้ไปทำอะไรมาถึงได้ป่วยตอนที่รู้ว่าน้องป่วยจากมายด์ ผมกังวลมาก รีบมาดูที่ห้องพยาบาล พบว่าเ้าปั๊กน้อยหลับอยู่ไข้ขึ้นหน้าแดงไปหมด ปากที่เคยแดงกลับซีดเซียว ตอนบอกให้ไปหาหมอดื้อหนักเลยจนผมต้องอุ้มขึ้นรถ
“หมอกครับ ตื่น”
ผมเรียกน้องให้ตื่นมาบอกทางเมื่อเข้ามาในตัวหมู่บ้านแล้ว
“หมอกตื่นเร็ว ผมไม่รู้ทาง”
“อืม ขออีก 5 นาที งึมๆ”
“ตื่นเร็ว ผมไม่รู้ทาง”
“ห๊ะ อะไรนะครับ อืม ถึงไหนแล้ว”
“บอกทางผมหน่อย”
“อ่อครับๆ อืม เลี้ยวขวาทางแยกข้างหน้ารับ”
นี่ผมหลับยาวเลยคงเพราะฤทธิ์ยา หัวยังมึนๆอยู่เลย
“ตรงไปประมาณ 5 โลแล้วก็เลี้ยวขวาอีกทีตรงที่มีสวนโกโก้อ่ะครับ”
“สวนใครเหรอ ผมเคยขับรถผ่าน”
ผมเคยขับรถผ่านตอนมาเที่ยวรีสอร์ทเห็นสวนโกโก้กว้างขวางมีผลออกเต็มต้น
“อ๋อ สวนกำนันหมานครับ เป็กำนันที่นี่”
“อืม”
“นั่นอ่ะครับ เลี้ยวเข้าไปเลย”
ผมบอกท่านรองเขาเมื่อเห็นทางแยกเลี้ยวเข้าบ้านผม
ท่านรองจอดรถไว้ที่หน้ารั้วบ้านเดี๋ยวผมเดินเข้าไปเองดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลาท่านเขา
“ขอบคุณครับเดี๋ยวผมเดินเข้าไปเองครับ”
“เดี๋ยวผมไปด้วย”
“อ้าวไปทำไมล่ะครับ”
“แล้วเราเดินไหวเหรอ เกิดหกล้มดั้งหักหมดหล่อเลยนะ”
เฮ้ยจริงดิ อะไรก็ยอมได้แต่หมดหล่อผมยอมไม่ได้ครับ
“เอ่อครับ”
จะให้ท่านรองเขาเข้ามาด้วยแต่ผมก็ต้องเดินเองอยู่แล้วป่ะ? ท่านรองไม่ได้มาเดินแทนซักหน่อย
“ให้ผมอุ้มมั้ย”
“หืม ไม่ต้องครับ”
อะไรจะมาขออุ้มได้ไง ลูกเขาพี่พ่อมีแม่
“งั้นเดินไปดีๆ”
ผมไม่ได้เพิ่งหัดเดินซักหน่อยแค่เป็ไข้ ไม่ได้ขาขาดนะ
“กำนัน อยู่ไหนอ่ะ”
ผมะโเรียกพ่อมาต้อนรับลูกชายสุดที่รักหน่อยยย
‘โฮ่งๆๆๆ’
ไอ้พวกน้ำขวดไหว้ศาลเ้าวิ่งออกมาต้อนรับแล้วสงสัยพ่อผมอยู่แถวนี้แหละ เลี้ยงไว้เฝ้าบ้านแท้ๆแต่พอพ่อออกไปข้างนอกพวกมันก็ตามไปแล้วมันจะคุ้มโจรไม่ให้เข้าบ้านได้มั้ยเนี่ย
“ทำไมเรียกกำนัน นี่บ้านกำนันเหรอ”
“ครับ บ้านกำนัน”
“อ้าวแล้วไหนบ้านเรา หรือต้องเข้าไปลึกอีกไปขึ้นรถดีกว่ามั้ย ทางนี้น่าจะขับรถเข้าไปได้”
‘หงิงๆๆๆ’
ไอ้พวกน้ำขวดร้องครางหงิงๆเมื่อเห็นว่าเป็ผม เหวี่ยงหางกระดุกกระดิกกันสุดฤทธิ์
“อ่อครับ ผมอยู่กับกำนันไง”
“อ่อแล้วพ่อแม่เราล่ะ”
“แม่ตายไปนานแล้วครับ”
“อืม”
น่าสงสารน้องครับต้องอาศัยอยู่บ้านกำนัน แม่ก็เสียชีวิตไปแล้ว บางทีขาดความอบอุ่นก็เลยทำให้น้องเป็คนกวนประสาทแต่ไม่ได้นิสัยก้าวร้าวอะไร
“อ้าว ไอ้ลูกหมา มายังไง”
“กำนันหิวข้าวอ่ะ”
“เห็นหน้าข้าก็ถามหาข้าว ไปกินในครัว แล้วพ่อรูปหล่อนี่ใคร”
“อ๋อ เ้านายครับ นี่กำนันหมานส่วนนั่นท่านรองครับ”
“สวัสดีครับ”
“หือ มีเชื้อเ้าเหรอ สวัสดีขอรับ เอ่อ…กระผมชื่อสมานขอรับ เป็กำนันตำบลบ้านดอนขอรับ ข้าพูดถูกมั้ยไอ้ลูกหมา”
“…”
แกพนมมือไหว้ทักทายผมแล้วหันไปถามเ้าปั๊กน้อย เอิ่ม ผมไม่ใช่เ้าครับ มันเป็ยศเอ่อไม่ใช่อีก เป็ตำแหน่งครับ รองผู้จัดการบริษัท เ้าปั๊กน้อยแนะนำยังไงเนี่ย
“ฮ่าๆ กำนันตลกอ่ะ โอ้ย! ปวดหัว”
เ้าตัวเล็กหัวเราะจนอาการปวดหัวกำเริบแล้ว
“เอ่อ ผมไม่ได้เป็เ้าครับ ชื่อเมฆาเป็รองผู้จัดการแผนกผลิตครับ”
“อ๋อ ไอ้ลูกหมาแนะนำยังไงของเอ็งพ่อเข้าใจผิดหมด”
“หืม !พ่อคุณพ่อเป็พ่อน้องหมอกเหรอครับ”
“อ๋อครับ พ่อก็ต้องเป็พ่อนะ คงเป็แม่ไม่ได้ เพราะว่าเป็พ่อ”
อืมเหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูก ผมชักจะเริ่มเป็โรคประสาทอ่อนๆ
“…ครับ”
“เอ้า ไอ้ลูกหมาทำไมหน้าแดงๆวะ”
“เป็ไข้อ่ะพ่อ ท่านรองเขาเลยมาส่ง”
“เฮ้ย เอ็งไม่ค่อยได้ป่วยเลยนาั้แ่เล็กๆแล้ว ไปซนอะไรมา ไปๆเข้าบ้านก่อน แล้วกินอะไรมารึยัง แล้วยาล่ะ”
“ผมพาไปหาหมอแล้ว แต่น้องยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน”
“อ๋อ ขอบคุณท่านรองมากๆนะที่ช่วยพาไอ้ลูกหมามันไปหาหมอ”
“ไม่เป็ไรครับ ผมยินดี”
“แล้วท่านรองกินข้าวกินปลามารึยังเดี๋ยวกินด้วยกันก่อนนะ”
“…เอ่อ ไม่เป็ไรครับ”
“เดี๋ยวท่านรองเขาต้องกลับไปทำงานต่ออ่ะพ่อ”
“ยังไงก็ต้องกินข้าวก่อนท้องอิ่มสมองถึงจะแล่น มาๆนั่งก่อนท่านรอง”
ตกลงที่ผมแนะนำชื่อนี่ไม่ได้ฟังกันเลยพ่อลูกคู่นี้ คำว่าท่านรองจะกลายเป็ชื่อผมอยู่แล้ว
“พ่อ อยากกินหมูทอดอ่ะ”
กับข้าวมีแกงจืดหมูสับกับแกงไก่แล้วก็ปลาทอดพ่อผมทำกับข้าวเก่งครับ ไม่งั้นจะเลี้ยงผมโตมาหล่อขนาดนี้ได้ไงส่วนแม่ผมเป็มะเร็งเสียไปั้แ่ผมยังเด็กๆ
“ป่วยอยู่ กินของทอดไม่ดี”
ท่านรองอ่ะชอบขัดจังหวะผมเห็นพ่อผมเตรียมเปิดตู้เย็นแล้วนะ กำนันเขาไม่เคยขัดผมเลยนะ
“แต่ผมอยากกินอ่ะ”
“ไม่ได้ วันหลังผมค่อยพาไปกิน กินแกงจืดนี่ มาผมตักให้”
เอ๋ ชักยังไงๆ ทำไมท่านรองเขาห่วงไอ้ลูกหมาจริงขนาดผมเป็พ่อยังเตรียมจะทอดหมูให้มันกินแล้ว คนป่วยเขาห้ามกินของทอดเหรอไม่เป็ไรหรอกมั้งเป็ไข้ พัก 2-3วันก็หายแต่ดูท่านรองจะห่วงมันจริงๆ ได้ยินว่าจะพาไปกินข้าวแสดงว่าไม่ใช่ครั้งแรกหรือว่าผมจะได้ลูกเขยกัน เห็นบ้านผู้ช่วยเล็กลูกชายก็เป็ตุ๊ดมีผัวไปลูกชายบ้านยายสินธุ์ซอย 3 ก็พาผัวเข้าบ้าน
“ผมขอตัวกลับก่อนครับ ยังมีงานค้างอยู่”
“ได้ๆ ท่านรองเดี๋ยวเอามังคุดไปกินมั่งสิผมเก็บมาเยอะ”
“เอ่อ ไม่เป็ไรครับ”
“เอาไปเหอะถือซะว่าตอบแทนที่มาส่งไอ้ลูกหมามัน”
“ครับ ขอบคุณครับ”
“ขอบคุณท่านรองครับที่มาส่งผม”
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวเย็นๆผมโทรหานะ”
หืมปกติก็ไม่เคยโทรหาผมนะ หรืออยากรู้อาการป่วย แล้วมีเบอร์ผมเหรอ
“เอ่อ แล้วท่านรองมีเบอร์ผมเหรอครับ”
“อืม ผมขอมาจากมายด์แล้ว”
อ้าว Sup ให้เบอร์ผมกับผูชายแปลกหน้าได้ไง ถ้าเป็สาวๆผมจะไม่ว่าซักคำเลยนะ
“ครับ”
“ผมไปล่ะ พักผ่อนเยอะๆครับ”
ท่านรองกลับไปแล้วแต่กำนันหมานนี่สิ หน้าตาเปลี่ยนเป็เครื่องหมายคำถามแล้วถ้าเป็ไอ้บาสผมจะเรียกว่าเสือกนะครับ แต่นี่พ่อไง ไม่กล้า
“มีอะไรเหรอกำนัน”
“ไอ้หน้าหล่อนั่นมันใคร ทำไมมาส่งได้”
“ก็บอกว่าเป็เ้านายไง ที่ผมไปฝึกงานอ่ะ”
“แล้วเขาชอบเอ็งเรอะ”
“หืม กำนัน ทำไมถามงั้นอ่ะ”
“ก็เห็นเขาเป็ห่วงเอ็งขนาดนั้น แถมมาส่งอีกข้าก็คิดว่าจะได้ลูกเขยเหมือนบ้านผู้ช่วยเล็กไง”
“ตลกแล้วกำนัน อย่างผมต้องเป็ผัวสิ หล่อขนาดนี้”
“เออจริง เอ็งก็หล่อเหมือนข้า ยังไงก็อย่าให้ใครกดเราได้นาเราต้องกดเขาก่อนเท่านั้น”
พ่อผมสอนดีมั้ยล่ะครับไอดอลจริงๆ
“ครับ ผมป่วยนะไปนอนได้ยังถามเยอะจริง”
“เออๆ ไปนอนๆ”
Rrrrrrrrrr
ใครวะเบอร์แปลกๆพวกขายประกันรึเปล่า เดือนนี้ผมเจอหลายครั้งแล้ว ผมยังไม่มีเงินทำประกันหรอกครับ
“สวัสดีครับ ใครครับ”
[เป็ยังไงบ้าง]
อุ้ยท่านรองโทรมาจริงๆด้วย
“ครับ ก็ดีขึ้น”
[หายปวดหัวรึยังครับ]
“ยังปวดๆอยู่ครับ ยังไม่เลิกงานเหรอครับ”
[ผมกำลังกลับบ้าน]
“อ่อครับ”
[ผมไม่กวนดีกว่า นอนพักผ่อนเยอะๆนะครับ]
“ครับ”
“พอหายดีจะพาไปกินข้าวครับ”
“… เอ่อ ครับ”
“ฝันดีครับ”
อ่า ยังไงดีท่านรองโหมดอ่อนโยนใจดี ทำให้ผมไม่คุ้นเคย รู้สึกแปลกๆเหมือนกัน
่นี่ผมรู้สึกว่าท่านรองแปลกๆโทรมาหาเช้าเย็น แล้ววันนี้อีกบอกจะมารับตอนเย็น เพราะพรุ่งนี้เป็วันจันทร์แล้วผมก็หายไข้แล้ว ผมก็งงๆหน่อย
“ไอ้ลูกหมาเอ็งจะกลับกี่โมง พ่อจะได้ไปส่ง”
“ไม่ต้องพ่อ เดี๋ยวท่านรองจะมารับ”
“เฮ้ยพ่อว่าท่านรองอะไรของเอ็งนี่ชักยังไงๆแล้วนาอย่าลืมที่พ่อบอก อย่าให้เขาจับกดเอาได้นา”
“อืมพ่อ เราต้องกดเขาก่อน ผมจำได้น่า”
ถ้าวันไหนท่านรองเขาจะทำจริงๆผมคงต้องกดก่อนแหละครับพ่อผมสอนมาดี
ตอนเย็นก็ตามนั้นท่านรองเขาแวะมารับผมที่บ้าน ผมก็ต้องไปไง ปฏิเสธท่านเขาได้ซะที่ไหนล่ะ
“จะแวะกินอะไรก่อนมั้ยตอนนี้ยังอยากกินหมูทอดอยู่รึเปล่า”
อยากกินสิครับ แต่ท่านรองจะเลี้ยงผมเหรอ
“ก็…อยากกินครับ”
“งั้นแวะร้านอาหารก่อนค่อยกลับ”
ผมแวะกินข้าวที่ร้านนี้ประจำตอนมาเที่ยวแถวๆนี้ แต่เ้าปั๊กน้อยอาจจะเคยไปแล้ว
“เอ่อ ท่านรอง…ไม่ได้ป่วยใช่มั้ยครับ”
“ทำไมเราถามผมแบบนั้นล่ะ”
“ก็ท่านรองใจดีแปลกๆอ่ะ ปกติหน้าดุตลอด”
“หึหึ…เปล่าผมไม่ได้ป่วย แล้วไอ้ที่ผมใจดีนี่มันไม่ดีเหรอ”
“ก็ดีครับ แต่รู้สึกมันแปลกๆเหมือนท้องอืดแล้วขี้ไม่ออกยังไงไม่รู้”
“… เปรียบเทียบแปลกๆนะเรา เอ้าลงรถหรือต้องให้อุ้มลง?”
“…ไม่ต้องครับ”
พอถึงร้านก็รีบไล่ลง แถมจะอุ้มอีกรู้สึกว่าท่านเขามักจะหาเื่แต๊ะอั๋งผมบ่อยๆนะ หรือผมคิดมากไปเอง
“อยากกินอะไรสั่งเลย ผมเลี้ยงเอง”
“เอาอีกแล้วคราวที่แล้วผมยังไม่ได้เลี้ยงคืนเลย”
“เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน แต่วันนี้ผมเลี้ยงเอง”
“…ครับๆ ผมไม่เคยขัดท่านรองได้อยู่แล้ว”
“…”
“ขอบคุณครับท่านรองที่เลี้ยงข้าวผม”
ส่งยิ้มตอแหลไปให้หน่อยเดี๋ยวจะหาว่าไม่มีมารยาท
“หึ…”
หึคืออะไรครับแล้วทำหน้าหล่อๆแบบนี้คืออะไร ใจผมก็หวั่นไหวเป็นะ เดี๋ยวเผลอจับท่านเขากดจะเป็บาปอีก
กำลังนั่งอยู่บนรถก็มีเสียงเรียกเข้า อืม ส้มจี๊ดนี่หว่า
Rrrrrrrr
“ครับส้มจี๊ด”
[เรารบกวนหน่อยค่ะ เรามีของฝากให้บาสตอนนี้หมอกอยู่ที่ไหนคะ]
“อ๋อผมอยู่ใกล้ๆมอแล้ว ให้ผมไปเจอที่ไหนครับ”
[ตรงเซเว่นหน้ามอก็ได้เราซื้อของอยู่ค่ะ]
“อ๋อได้ๆครับ”
แล้วผมก็วางสายต้องรบกวนท่านรองให้แวะส่งที่เซเว่นซักหน่อย
“เอ่อรบกวนท่านรองไปแวะส่งผมที่เซเว่นหน้ามอหน่อยครับ”
“…”
ท่านรองเข้าโหมดเงียบอีกแล้วเหรอแต่ก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดให้นะ
“สนิทกันเหรอ”
“ครับ?”
“ผมถามว่าสนิทเด็กคนนั้นเหรอ”
คงถามถึงส้มจี๊ดมั้งอืม…ก็ไม่สนิทมากนะ แต่ตอนนี้ผมกำลังเป็พ่อสื่อครับแต่ต้องเก็บเป็ความลับ แล้วท่านจะดุทำไมล่ะครับ ถามผมดีๆก็ได้
“อ่อ ครับ นิดหน่อยครับ”
“…”
“ขอบคุณท่านรองมากนะครับ”
“…”
เป็อะไรอีกล่ะ ประจำเดือนไม่มาเหรออารมณ์ขึ้นๆลงๆ หรือเป็วัยทอง ?
ยิ้มหน้าบานเป็หมาเห็นเ้าของพอเห็นผู้หญิงระริกระรี้เชียว ไอ้ตัวแสบ หายไข้ก็ซ่าเลย มันน่าโมโหนัก
“ไอ้พล คืนนี้ไปกินเหล้ากับกูหน่อย”
[หืม อะไรของมึง ไม่เคยเห็นจะชวนกูมีแต่กูที่เป็คนชวน]
“เออน่า เื่เยอะจริงมึง”
[เออๆ ให้กูไปรับมั้ย]
“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูเข้าไปหา”
…ผมเป็อะไร หวงเ้าปั๊ก? บ้าน่า! เ้าเด็กนั่นเป็แค่เด็กน้อย ก็แค่เด็กดื้อ… กวนประสาท พูดมาก แต่…น่ารัก…ก็เท่านั้นเองผมจะไปหวงทำไมกัน!
23
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)
![เจ้าหนี้เงินตรา….ปรารถนาดวงใจ SS1 [ อีบุ๊ควันที่ 15 | ตอนใหม่ 2 ทุ่ม ของทุกวัน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1781014103_92175422.webp)
