ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 17 ขอร้องนาง (1)

        ราวกับมีฟ้าผ่าอู่เวย ใบหน้าของนางซีดขาวดุจกระดาษ

        แผนเดิมของนางเป็นแบบนี้!

        ยาชามนั้นหกใส่ตัวอู่เย่ว์จากนั้นก็รอให้ฮูหยินผู้เฒ่ามาแล้วบอกว่าอู่เย่ว์แต่งเรื่องเองเล่นเองก็เพื่อใส่ร้ายนาง!

        เหตุใดตอนนี้เรื่องกลับตรงกันข้ามเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่ นางข่มความกระวนกระวายภายในใจมองจินซินด้วยสายตาเชือดเฉือน “จินซิน ข้ากับเจ้ามีความแค้นอะไรกันเจ้าถึงได้ใส่ร้ายข้าเช่นนี้”

        ด้วยความร้อนใจ นางรีบหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่า“ท่านย่าเจ้าคะ สาวใช้คนนี้พูดจาเหลวไหล เชื่อไม่ได้สักประโยคเดียวตอนแรกบอกว่าตัวเองไม่ทันระวัง จากนั้นก็บอกว่าพี่หญิงใหญ่บงการตอนนี้ยังมาบอกว่าหลานใส่ร้ายอีก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ไม่แน่อาจทำไปเพื่อให้พวกเราสองพี่น้องผิดใจกัน ยุให้พวกเราแตกแยกสาวใช้แบบนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

        “เมื่อครู่เจ้ายังช่วยขอร้องแทนจินซินอยู่เลยขอเพียงนางพูดความจริงออกมา ก็จะอภัยให้นาง เจ้าลืมไปแล้วรึ น้องหญิง”อู่เย่ว์บีบคั้น “ถ้าไม่ใช่เพราะจินซินมีสติขึ้นมาวันนี้ข้าคงมีความผิดฐานรังแกน้องสาวต่างมารดาเข้าให้แล้ว เพราะข้าสั่งสอนเจ้าไปไม่กี่คำเจ้าถึงได้โกรธแค้นข้าหรือ น้องหญิง เหตุใดเจ้าถึงได้โหดร้ายเพียงนี้”

        นายท่านผู้เฒ่าที่เงียบมาตลอด เวลานี้ได้พูดขึ้น“สาวใช้คนนี้ดูมีพิรุธ พูดจากลับไปกลับมา เชื่อไม่ได้จริงๆ”

        ขณะที่อู่เวยกำลังโล่งอกก็ได้ยินนายท่านผู้เฒ่าพูดต่อ“จินซิน เจ้ามีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์คำพูดของตัวเองหรือไม่”

        จินซินพยักหน้า“เรียนนายท่านผู้เฒ่า คุณหนูรองสั่งบ่าวทำงานให้ย่อมมีสิ่งตอบแทนเจ้าค่ะ”ขณะพูดนางก็หยิบต่างหูหยกคู่หนึ่งออกมาจากกระเป๋าข้างเอว“นี่เป็นของที่คุณหนูรองให้บ่าวเจ้าค่ะ”

        อู่เวยแทบจะเป็นลมในทันทีต่างหูคู่นั้นนางเป็นคนตกรางวัลให้จินซินจริงนางนึกไม่ถึงว่าวันนี้จะกลายเป็นวันเร่งนางไปสู่จุดจบ นางพูดด้วยความเคียดแค้น“จินซิน ข้าไม่เคยให้ของอะไรกับเจ้า ต่างหูคู่นี้เจ้าต้องขโมยข้ามาแน่นอน”

        จินซินไม่ถอยแม้แต่นิดนางเงยหน้าตอบ “คุณหนูรอง ฮูหยินดีกับบ่าวเพียงนั้นบ่าวไม่อาจช่วยคุณหนูรองใส่ร้ายคุณหนูใหญ่เพื่อผลประโยชน์เพียงเท่านี้ได้บ่าวทราบว่าวันนี้บ่าวย่อมต้องถูกลงโทษ แต่บ่าวก็จะไม่มีเรื่องติดค้างในใจอีกต่อไป”

        เบื้องหน้าอู่เวยมืดไปชั่วขณะนางแทบล้มทั้งยืน เงยหน้ามองไปกำลังจะขอความช่วยเหลือจากอิ่นซื่อ ปรากฏว่ากลับเห็นแววตาผิดหวังอย่างมากในดวงตาของอิ่นซื่อนางแข้งขาอ่อนแรงรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ท่านย่าเจ้าคะ โหรวฮุ่ยไม่ได้ทำ ท่านย่ารู้จักหลานดีที่สุด...หลานจะกล้าใส่ร้ายพี่หญิงใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ...”

        “เจ้าไม่ได้ใส่ร้ายคนอื่นเช่นนั้นคนอื่นใส่ร้ายเจ้าอย่างนั้นรึ” นายท่านผู้เฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เรื่องมาถึงขั้นนี้ยังไม่ลืมจะสาดน้ำสกปรกไปยังพี่สาวของตัวเองอีก เห็นทีจวนติ้งกั๋วกงจะปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้เสียแล้ว...”

        “ใครก็ได้มาเอาคนจิตใจโหดร้ายคนนี้ไปไว้เรือนที่ชนบททีนางจะได้ไม่ใช้แผนสกปรกทำเรื่องขายหน้าภายในจวนอีก” นายท่านผู้เฒ่าออกคำสั่ง

        เห็นทีครั้งนี้นายท่านผู้เฒ่าจะโกรธขึ้นมาจริงๆแล้ว หากไม่มีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องโถงหมิงหรงก่อนการไม่รู้กาลเทศะของไฉ่เหมย ตอนนี้นายท่านผู้เฒ่าคงจะไม่โมโหถึงขนาดนี้

        อู่เวยตกใจจนหน้าซีดร้องไห้พลางคร่ำครวญ “ท่านย่า หลานไม่ไปอยู่เรือนชนบทนะเจ้าคะ ท่านย่าชอบให้โหรวฮุ่ยปรนนิบัติรับใช้มาตลอดหากไม่มีหลานคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ท่านย่าจะไม่คุ้นชินใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านย่าเห็นแก่ที่หลานอยู่ข้างกายท่านย่ามาตั้งแต่เด็ก หลานขอร้อง อย่าส่งหลานไปอยู่เรือนชนบทเลยนะเจ้าคะ”

        อิ่นซื่อมองอู่เวยที่ร้องไห้เสียจนเครื่องประทินโฉมเลือนหายใบหน้าเต็มไปด้วยความน่าสงสาร นึกถึงหลานคนนี้ที่อยู่ข้างกายนางมาตั้งแต่ยังเล็กยามที่นางเจ็บป่วยก็ได้หลานคนนี้เฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืน...

        “น้องหญิงเจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร หรือว่าท่านย่าอยู่ห่างจากเจ้าไม่ได้เลยเชียวหรือวันนี้เจ้าทำผิดใหญ่หลวง ตอนนี้เจ้าพูดต่อหน้าท่านปู่เช่นนี้แล้วจะให้ท่านย่าที่พกเจ้าไว้ข้างตัวตั้งแต่เจ้ายังเล็กทำอย่างไร”

        คำพูดของอู่เย่ว์เตือนสติอิ่นซื่ออู่เวยอยู่ข้างกายนางมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้อู่เวยทำเรื่องเช่นนี้หากนางยังปกป้องอีก ไม่แน่นายท่านผู้เฒ่าโมโหขึ้นมาอาจพาลโกรธนางไปด้วยต่อให้อู่เวยถูกส่งไปอยู่เรือนชนบทจริง นางให้คนดูแลอย่างดีก็ได้แล้วค่อยหาโอกาสรับกลับมา

        “โหรวฮุ่ย เจ้าทำให้ย่าผิดหวังเหลือเกิน”

        ทันทีที่อู่เวยได้ยินก็รู้ว่าความหวังสุดท้ายของตัวเองได้หายไปหมดสิ้นแล้วแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง นางคิดมาตลอดว่าท่านย่ารักนางกลับนึกไม่ถึงว่าท่านย่าจะเห็นแก่ตัวเพียงนี้ ทอดทิ้งนางได้อย่างง่ายดายเพื่อปกป้องตัวเอง

        เวลานี้ภายในเรือนฉับพลันมีเงาร่างของใครคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าอู่เย่ว์พออู่เย่ว์เห็นชัดว่าเป็นใครก็อดตกใจไปชั่วขณะไม่ได้

        “อี๋เหนียง นี่ท่านทำอะไรน่ะ”

        คนที่มาก็คือจ้าวซูเฉี่ยว คิดดูแล้วนางคงได้ยินเรื่องของอู่เวยถึงได้รีบร้อนมาที่นี่

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97