Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เจ็ดสิบเจ็ด อาหรับราตรี 10

ท่ามกลางความเงียบของอาหรับราตรีที่แม้เข็มตกก็ยังได้ยินเสียงหัวใจเต้นของผมและการเปลี่ยนสีไปมาของจินนี่

จนในที่สุดจินนี่ก็เอ่ยปากพูด

ไม่เคย-ไม่เคยมีใครจะทำเช่นนั้นมาก่อน

จินนี่ที่ร่าเริงเสียงดังได้กล่าวราวกับเสียงกระซิบกับตนเอง

ผมพยักหน้ารับต่อคำกล่าวของจินนี่และพยายามจะเข้าใจความหมายของเขา

“แปลกใจหรือที่จะมีคนขอพรให้กับเจ้าบ้าง?”

จินนี่ทำร่างกายพองลมและเหี่ยวแฟบไปในพริบตา

มันยากที่จะคิดว่า..จะมีใครขอพรเพื่อปล่อยข้าเป็นอิสระ

จินนี่กล่าวอย่างคนที่อยากจะมีความหวังอีกครั้งเมื่อเห็นในสิ่งที่ต้องการที่สุดแต่ยากที่จะเชื่อว่าได้มันมา

“ข้าสามารถพูดได้ว่าตนเองนั้นคือคนโลภและร้ายกาจไม่ต่างกับคนทั่วไปที่เจ้าเคยให้พรบางทีอาจจะยังร้ายกาจกว่าเสียอีกแต่ทว่า...”

ผมถอนหายใจ

“ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังถึงนิทานของเด็กคนหนึ่ง”

ผมทำตามรูปแบบของแดนอาหรับราตรีที่ต้องเล่านิทานให้ฟังถึงจะเข้าใจกัน

“เด็กคนนั้นเวลามีของเล่นอะไรเขาพยายามจะเลือกของที่เสียหายของกิน ทานขนมที่ดูไม่อร่อยที่สภาพไม่สมบูรณ์แตกหักไม่สวยงาม”

ผมพยายามรวบรวมคำกล่าวต่อจินนี่ถึงอดีตของผมเอ๊ยเด็กคนนั้น

“เพราะเด็กคนนั้นเชื่อว่าหากเขามีของที่ดีเกินไปจะมีคนอื่นที่พรากของนั้นไปจากเขา เขาพอใจที่จะมีของที่มีบ้าวงแม้จะไม่ได้มากกกว่าที่จะเจ็บปวดกับการพรากจาก”

สายลมราตรีพัดผ่านเมื่อผมเงียบไปสักพักจนกระทั่งจินนี่กล่าววาจา

แล้วเด็กคนนั้นเป็นอย่างไรต่อไป?

จินนี่ฟังอย่างตั้งใจและสนใจกับเรื่องราวที่ผมเล่า

ผมถอนหายใจ

“เด็กคนนั้นได้ค้นพบว่าต่อให้เขาพยายามเลือกของที่ไม่ดีข้าวของที่เขามีก็จะถูกแย่งไปและทำลายทิ้งเสมอ”

ผมกล่าวจากต่อจินนี่ถึงเรื่องราวของเด็กคนนั้น

“เพราะมีคนบางคนที่ตนเองมีทุกสิ่งที่ต้องการแล้วก็พยายามจะแย่งชิงของจากคนที่ยากไร้คนที่มีน้ำทั้งทะเลสาบ ไม่พอใจคนจนที่มีน้ำดื่มเพียงสองแก้วและยิ่งทำร้ายคนที่พยายามจะมีน้ำเพียงสักแก้วหนึ่ง”

ผมหันไปกล่าวต่อจินนี่น้ำตาไหลนองหน้า

“นั่นคือบทเรียนของเด็กคนนั้นเพื่อนข้าข้าสาบานไว้ต่อตนเองว่าต่อให้ข้าจะโลภแค่ไหนในอนาคตแต่ข้าจะไม่ระรานไปถึงคนที่ต้องการน้ำเพียงแก้วหนึ่ง”

จินนี่เงียบไปสักพักก่อนที่จะกล่าวว่า

เจ้าพูดผิดเรื่องเด็กคนนั้นเป็นตัวเจ้าเองนะเพื่อนเกลอของข้าเอ๋ย