เสียงเพลงประจำบริษัทและเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนดังแว่วมาตามลมร้อนยามสาย บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความรื่นเริงของงานกีฬาสีและวันครอบครัวประจำปี หรือแฟมิลี่เดย์ มินตราในชุดเสื้อสตาฟฟ์สีเหลืองสดใสพยายามจัดระเบียบของรางวัลและสมุดลงทะเบียนที่ซุ้มกิจกรรมเล่นเกมอย่างขะมักเขม้น หยาดเหงื่อที่ผุดซึมตามนวลแก้มใสจากภารกิจรัดตัวช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของเธอไปจากความเ็ปหน่วงหนักในอกได้บ้าง ภาพปกป้องอุ้มลูกสาวเคียงคู่ภรรยาที่ห้างสรรพสินค้าเมื่อวันเสาร์ก่อนยังคงฉายวนเวียน คอยตอกย้ำให้ขอบตาอุ่นร้อนขึ้นมาทุกครั้งที่เผลอปล่อยให้ใจว่าง
“น้องมินต์จ๊ะ ฝากเฝ้าซุ้มโยนห่วงสักยี่สิบนาทีนะ พี่ขอไปช่วยฝั่งแจกอาหารกลางวันแป๊บหนึ่ง” พี่เก๋ รุ่นพี่สตาฟฟ์หันมาบอกพลางปาดเหงื่อ
“ได้ค่ะพี่เก๋ เดี๋ยวทางนี้มินต์ดูแลเองค่ะ” มินตราส่งยิ้มอ่อนโยนตอบกลับไป พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้ดูร่าเริงแจ่มใสที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้ใครจับสังเกต
เมื่ออยู่ลำพัง มินตราขยับตัวเข้ามายืนประจำการหลังเคาน์เตอร์ไม้ของซุ้มโยนห่วง ปลายนิ้วบางหยิบห่วงพลาสติกขึ้นมาจัดเรียง เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นและหัวเราะเอิ๊กอ๊ากรอบสนามทำให้เธอยิ่งตระหนักถึงความสว่างไสวของโลกความเป็จริง โลกที่ทุกคนนำพาครอบครัวมาแสดงตัวตนอย่างเปิดเผยภายใต้แสงตะวัน ไม่มีขอบเขตของความลับ ไม่มีผ้าม่านสีเข้มปิดกั้น และไม่มีความผิดศีลธรรมใด ๆ ให้ต้องหวาดระแวง
มินตราทอดสายตามองข้ามสนามหญ้าไปยังประตูใหญ่ทางเข้างาน หัวใจพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นระรัว ร่างกายบอบบางแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อสายตาจับจ้องไปยังร่างสูงสง่าที่เพิ่งเดินก้าวผ่านประตูมา ปกป้องยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อยืดสีฟ้าครามประจำทีมคู่กับกางเกงยีนส์เข้ม ดูผ่อนคลายและเปี่ยมสุข มือของเขาข้างหนึ่งจูงมือลูกสาวตัวน้อยในชุดเอี๊ยมกระโปรงยีนส์ ขณะที่ไหล่กว้างสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กของเด็กหญิงเอาไว้
เคียงข้างกันคือรินรดา ภรรยาผู้เพียบพร้อมในเสื้อโปโลสีขาวและกางเกงขายาวสีครีม ใบหน้าหวานแต่งแต้มบางเบาดูสง่างาม รินรดากำลังส่งยิ้มบางเบาพลางเอ่ยคุยกับลูกชายคนโตวัยเก้าขวบที่เดินเคียงคู่กันมา ครอบครัวของปกป้องเดินเคียงข้างกันเข้ามาอย่างอบอุ่น ราวกับมีประกายล้อมรอบจนพนักงานคนอื่น ๆ ต่างหันมองด้วยความชื่นชม มินตราก้มหน้าลงต่ำในทันที ปลายนิ้วที่ถือห่วงพลาสติกสั่นเทา เธอแสร้งทำเป็จัดของเล่นบนโต๊ะเพื่อบดบังใบหน้า ความน้อยเนื้อต่ำใจและความละอายใจแล่นริ้วเข้ามาเกาะกุมจิตใจจนร้าวราน
“คุณพ่อขา! หนูลองเล่นโยนห่วงตรงนี้ได้ไหมคะ? มีตุ๊กตากระต่ายสีชมพูด้วยค่ะ!” เสียงใสเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงดังขึ้นใกล้เข้ามาในระยะประชิด
“ได้สิครับคนเก่ง อยากเล่นก็ลองดูเลยครับ” เสียงทุ้มต่ำของปกป้องตอบกลับมา น้ำเสียงช่างอ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างที่มินตราไม่เคยได้ยินมาก่อน
มินตราสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงแล้วเงยหน้าส่งรอยยิ้มต้อนรับ ทว่าในวินาทีที่สบตากับปกป้อง ชายหนุ่มก็ชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นิ่งงันและตึงเครียดขึ้นมาทันที รอยร้าวบางอย่างพาดผ่านแววตาคมคู่นั้นก่อนที่เขาจะขยับตัวยืนเคียงข้างลูกสาว
“สวัสดีค่ะคนเก่ง อยากลองโยนห่วงปากขวดไหมคะ? โยนได้ตั้งสามห่วงเลยนะ” มินตราเอ่ยทักทายเด็กหญิงตัวน้อยด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ร่าเริง ทว่าในลำคอกลับแห้งผาก
“อยากเล่นค่ะ!” เด็กหญิงตัวน้อยตอบรับอย่างกระตือรือร้นพลางเดินเข้ามายืนเกาะขอบโต๊ะไม้
มินตรายื่นห่วงพลาสติกส่งให้เด็กหญิง ปลายนิ้วเฉียดผ่านปลายนิ้วป้อม ๆ ของลูกสาวปกป้อง ััอุ่นสะอาดของเด็กน้อยทำให้มินตรารู้สึกราวกับมือของตัวเองช่างสกปรกและเต็มไปด้วยเงาบาป มินตราลอบสบตากับปกป้องอีกครั้ง ชายหนุ่มยืนนิ่งสนิท ดวงตาสะท้อนความกดดันและความอึดอัดใจปิดไม่มิด ชายหนุ่มก้มลงชิดแผ่นหลังของลูกสาวตัวน้อย สองมือแกร่งที่เคยััลูบไล้มินตราในซอกมืด บัดนี้ประคองจับมือน้อย ๆ ของลูกสาวอย่างแสนรักและทนุถนอม ช่วยนำทางโยนห่วงออกไปข้างหน้า
ห่วงแรกลอยหลุดเป้าหมายไปตกลงบนพื้นหญ้า เด็กหญิงทำหน้าเสียดาย ปกป้องจึงเอ่ยปลอบใจน้ำเสียงอ่อนหวาน “ไม่เป็ไรครับลูก ยังเหลืออีกสองห่วงนะ สู้ ๆ ครับ”
“คุณพ่อช่วยประคองมือน้องหน่อยสิคะ คุณแม่ช่วยลุ้นอยู่นะลูก” รินรดาเดินก้าวเข้ามาขนาบข้างสามีพลางวางมือบางบนไหล่กว้างของปกป้องอย่างรักใคร่ ปกป้องหันไปยิ้มรับให้ภรรยาก่อนจะพยักหน้าแล้วช่วยลูกสาวโยนห่วงที่สอง
คราวนี้ห่วงพลาสติกครอบลงบนคอขวดแก้วใบใหญ่ตรงกลางได้อย่างแม่นยำ เด็กหญิงตัวน้อยกรีดร้องด้วยความดีใจพลางะโโลดเต้น รินรดาปรบมือให้ลูกสาวพลางหัวเราะเสียงใส ขณะที่ปกป้องยิ้มกว้างก้มลงอุ้มลูกสาวตัวน้อยขึ้นมาหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความภาคภูมิใจ “เก่งมากครับคนดีของพ่อ ได้รางวัลใหญ่แล้วนะ”
มินตราฝืนบังคับตัวเองให้ยิ้มพลางยื่นตุ๊กตากระต่ายสีชมพูตัวใหญ่ส่งให้เด็กหญิงด้วยสองมือที่สั่นเทา “นี่ค่ะรางวัลของคนเก่ง ยินดีด้วยนะคะ”
“ขอบคุณค่ะพี่สตาฟฟ์” เด็กหญิงรับตุ๊กตาไปกอดไว้แน่นพลางไหว้อย่างน่าเอ็นดู
รินรดาหันมายิ้มให้มินตรา แววตาอบอุ่นเปี่ยมด้วยไมตรีจิตแท้จริง “ขอบคุณน้องสตาฟฟ์มากนะคะ ยิ้มแย้มแจ่มใสดีจัง อากาศร้อน ๆ แบบนี้เหนื่อยแย่เลย สู้ ๆ ค่ะ”
คำพูดให้กำลังใจที่เต็มไปด้วยความจริงใจของรินรดา กลับกลายเป็มีดสั้นที่กรีดแทงลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของมินตราจนเจ็บแปลบไปทั้งอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล่นทุบตีสำนึกในใจอย่างรุนแรง ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความผิดใด ๆ เลย เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายและศีลธรรม แต่เธอกลับเข้าไปมีส่วนร่วมในการทรยศหักหลังความไว้ใจ ยอมรับััจากสามีของรินรดาในความสัมพันธ์สีเทา มินตราทำได้เพียงก้มศีรษะลงเล็กน้อยพยักหน้ารับคำขอบคุณช้า ๆ “ขอบคุณค่ะคุณผู้หญิง... ยินดีให้บริการค่ะ”
ปกป้องหันมามองสบตากับมินตราอีกครั้ง แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดเด่นชัด ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเกิดสันนูนที่ข้างแก้ม ร่างกายเกร็งและตึงเครียดเมื่อรู้ดีว่าความทุกข์ทรมานในใจของมินตราในตอนนี้เกิดจากสิ่งใด ทว่าภายใต้สายตาของภรรยาและลูก ๆ เขาไม่สามารถเอ่ยปากปลอบโยนหรือแสดงความห่วงใยใด ๆ ออกมาได้เลยแม้แต่น้อย
“งั้นเราไปหาอะไรเย็น ๆ ทานกันดีกว่านะลูก ปล่อยให้พี่สตาฟฟ์เขาทำงานต่อเถอะครับ” ปกป้องเอ่ยขึ้นน้ำเสียงทุ้มเรียบ พยายามรักษาท่าทีปกติก่อนจะแตะเอวบางของรินรดาเบา ๆ เพื่อนำทางครอบครัวเดินห่างออกไป
มินตรายืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของครอบครัวปกป้องที่เดินเคียงคู่กันไปท่ามกลางแสงแดดจัดจ้า เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหญิงตัวน้อยยังคงแว่วดัง ภาพความอบอุ่นสมบูรณ์แบบนั้นตอกย้ำให้เห็นเด่นชัดว่า โลกที่มีรินรดาและลูก ๆ คือโลกใบจริงอันมั่นคงและถูกต้องของปกป้อง ส่วนตัวเธอเป็เพียงแค่เงามืดชั่วคราวที่จะสลายตัวไปทันทีเมื่อแสงแดดแห่งความจริงส่องสว่างเข้ามา
ความจริงบีบคั้นหัวใจจนร้าวลึกถึงขีดสุด น้ำตาอุ่นร้อนที่สะกดกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอเบ้าตา มินตรารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หญิงสาวรีบหันไปหาพนักงานสตาฟฟ์อีกคนที่เพิ่งเดินกลับมาที่ซุ้มข้าง ๆ “พี่นิ่มคะ... มินต์ขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำสักครู่ใหญ่นะคะ รู้สึกมึนหัวแดดนิดหน่อยค่ะ”
“อ้าวเหรอจ๊ะน้องมินต์ ใบหน้าซีดเชียว ไปพักเถอะจ้ะ เดี๋ยวพี่ดูซุ้มนี้แทนให้เอง” รุ่นพี่สตาฟฟ์เอ่ยด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเด็กสาว
“ขอบคุณค่ะพี่นิ่ม” มินตราเอ่ยขอบคุณสั้น ๆ ก่อนจะรีบก้าวเดินออกจากซุ้มตรงไปยังอาคารสปอร์ตคลับด้านหลังทันที หญิงสาวก้าวเดินอย่างรวดเร็วเพื่อหนีจากสถานการณ์ตรงหน้า ก้มหน้าต่ำหลบสายตาผู้คน พยายามกั้นเสียงสะอื้นที่เริ่มเล็ดลอดออกมา
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องน้ำหญิงอันเงียบสงบ มินตราบึ่งตรงเข้าหาอ่างล้างหน้า ยื่นมืออันสั่นเทาเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้สายน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านชลอความร้อนก่อนจะวักน้ำขึ้นลูบชโลมใบหน้าหวานซ้ำ ๆ เพื่อหวังชะล้างความตึงเครียด หญิงสาวเงยหน้าจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเม็ดโต ก่อนจะร่วงรินลงมาอาบสองแก้มอย่างสุดจะกลั้น หญิงสาวยกสองมือขึ้นปิดใบหน้าและสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง พยายามสะกดกลั้นเสียงร้องไห้ไม่ให้เล็ดลอดออกไป
ความจริงตอกย้ำใจจนรู้สึกเ็ปลึกซึ้งยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ความน่ารักไร้เดียงสาของลูกสาวปกป้อง ความอบอุ่นใจดีของรินรดา ทุกสิ่งช่างสว่างไสว สะอาดบริสุทธิ์ แต่เธอกลับกำลังสวมบทบาทเป็คนเห็นแก่ตัวที่ลอบเร้นเข้าไปทำลายครอบครัวนี้ ยอมลดเกียรติและศักดิ์ศรีของตนเองเป็คนในความมืดที่คอยแบ่งปันความรักส่วนเกิน
มินตรามองภาพเงาสะท้อนในกระจกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความละอายใจอย่างแสนสาหัส ความรักเสน่หาอันแรงกล้าที่เคยมีต่อปกป้อง บัดนี้กำลังแปรเปลี่ยนเป็หินก้อนใหญ่ถ่วงจิตใจให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความรู้สึกผิดบาป หญิงสาวซุกหน้าลงกับท่อนแขนบนขอบอ่าง ปล่อยให้หยาดน้ำตาชะล้างความเ็ป ตระหนักแก่ใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า เส้นทางความสัมพันธ์ในความลับนี้ ยิ่งดำเนินต่อไปยาวนานเท่าใด ความสว่างของโลกความเป็จริงก็จะยิ่งกลับกลายเป็เข็มแหลมคมที่กรีดแทงจิติญญาของเธอให้แหลกสลายอย่างไม่มีวันสิ้นสุด
381K
