Age of war

ช่วงเวลาบ่ายของวัน

***ชายผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสา [แอร์บาส์ร]

"จะไม่สวมชุดบ้านั้นอีกเป็นอันขาดแล้ว! "

นั่นคือคำพูดแรกที่ผมตะโกนออกมาทันทีที่คืนชีพจากคริสตัลแห่งชีวิต

"แต่ฉันอยากลองใส่ดูอีกครั้งนะ รู้สึกได้เลยละว่าประสาทสัมผัสโดยรอบเปลี่ยนไป แค่ว่ายังใช้ไม่ชินเท่านั้นเอง"

"เอรีส… นี่เธอ--- เหวอ!? "

พอหันไปที่ด้านขวาก็พบกับเอรีสในสภาพเปล่าเปลือยที่กำลังลูบหัวเจ้ามังกรน้อยมิลเลอร์อยู่

ผิวที่ขาว รูปร่างที่มีน้ำนวลแต่บอบบางสมกับลูกครึ่งไทยกรีก ริมฝีปากอมชมพูชุ่มชื้น ผิวแก้มแดงระบายอ่อน สตรีที่มีรูปร่างอันเย้ายวนทรงเสน่ห์กำลังยืนอยู่ข้างผมด้วยท่าทางที่ไม่เขินอายแม้แต่น้อย

หัวใจของผมเริ่มเต้นราวกับคนบ้า

ส่วนเจ้ามังกรน้อยนั้น มันคงมารอการคืนชีพของเจ้านายเลยทำให้มาอยู่ที่นี่ในตอนนี้

"เอรีส ชุด... ชุดของเธอ! "

"อะไร? แค่นี้เขิน? ทั้งฉันกับนายมันก็เปลือยกันทั้งคู่นั่นละ ตายเกิดใหม่ไม่รู้กี่สิบครั้งแล้ว น่าจะชินได้แล้วนะ"

"ปี้! "

"เออ… แต่ว่า..."

"ทำตัวเป็นเด็กไปได้"

แต่ว่าข้างในร่างกายอายุยี่สิบนี้ ข้างในคือเด็กชายวัยรุ่นสุขภาพดีอายุสิบห้าปีเองนะครับ…

เอรีสไม่สนใจผมแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนเรียงด้านข้างมาสวมใส

คริสตัลแห่งชีวิตของพวกเรานั้นตั้งอยู่ที่อาคารศูนย์บัญชาการหลัก

พวกเราสร้างอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กหนาทรงแปดเหลี่ยมสูงสี่สิบเมตรทับบนอาคารทรงโดมที่สร้างด้วยแผ่นเหล็กหนาเสริมแร่ต่างโลก [ฮีเฟสตุส] ลงไปอีกชั้น

ภายในพื้นที่กว้างขวางพอบรรจุคนได้คราวละหนึ่งแสนแห่งนี้ จะมีราวตากผ้าเคลื่อนที่วางเอาไว้จนทั่ว เพื่อให้ผู้ที่เกิดใหม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ได้ในทันที

ปกติแล้วห้องโถงคริสตัลแห่งชีวิตจะมีอุปกรณ์ป้องกันอย่างปืนกลหรือม่านไฟฟ้าติดตั้งเอาไว้ และมีทหารหน่วยพิเศษคอบดูแลอารักขา

แต่วันนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติไปจากเดิม

ภายในห้องโถงแห่งนี้กำลังเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก แถมข้างนอกอาคารเองยังมีเสียงปืนยิงดังสนั่นด้วย

"เกิดเรื่องอะไรกันขึ้นเนี่ย…"

ผมหันไปรอบตัวเพื่อเช็คสถานการณ์ แล้วก็บังเอิญเหลือบไปเห็นคนรู้จักเข้าพอดี

"ดูนั่นสิ ยะมะโตะมาที่นี่ด้วยละ"

"เหมือนว่าจะเถียงกับใครอยู่… รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ"

ทำไมนักวิจัยอย่างยะมะโตะถึงมาอยู่ที่นี่?

ผมกับเอรีสเดินเข้าไปใกล้เขา

"ฝากไปบอกพวกในห้องบัญชาการซะ ว่าพวกเอ็งคือไอ [ตรู๊ด] แล้วก็อย่าลืมไปยัดไอ [ตรู๊ด] ลงท้องแม่พวกเอ็งด้วย! "

"ครับ ครับ เพราะแบบนั้น คุณยะมะโตะที่มาพร้อมกับอาวุธโคตรไฮเทคของท่านจึงควรอยู่ปกป้องคริสตัลยังไงครับ"

"อย่ามาทำเป็นพูดล้อเลียนนะ! "

นักวิจัยชาวญี่ปุ่นกำลังพูดกับทหารผิวเหลืองคนหนึ่งด้วยความโกรธ

ในมือของเขามีชุดเกราะฮีโร่แสนอุบาทตาถือเอาไว้อยู่ตัวหนึ่ง

"ผมขอตัว"

ดูเหมือนว่านายทหารคนนั้นไม่คิดจะทนต่อปากต่อคำกับเขาอีก เขาเลยเดินหนีไปแบบนั้น

"คุณยะมะโตะครับ เกิดเรื่อง---"

"โอ๊ว!? คุณแอร์บาส์ร คุณเอรีส! คืนชีพกลับมาแล้วหรือครับ! ดีเลย งั้นใครสักคนรีบสวม [ชุดฮีโร่] ตัวนี้แล้วออกไปพิสูจน์ทีครับว่านี่ไม่ใช่ผลงานที่ผิดพลาด! "

"เออ…"

"ผมนะอุตส่าห์แบกชุดเกราะตัวนี้มาเพื่อกู้สถานการณ์พวกเรา แล้วนี่อะไร? ไล่ผมมาอยู่ที่ห้องคริสตัลเฉย? "

" คือว่า…"

"ข้างนอกนะเกิดสงครามใหญ่ขึ้นอยู่ครับ และทำท่าจะแพ้แล้วด้วย เพราะงั้น รบกวนสวมชุดนี้แล้วออกไปฆ่าพวกให้ทีครับ! "

ไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดเลย แต่บอกสถานการณ์ปัจจุบันให้หมดเปลือกแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแฮะ

เดียวนะ?

"กำลังจะแพ้… หรือ! "

*โครม! *

ทันใดนั้นเองที่มีอะไรบางอย่างพังประตูเข้ามา

บานแผ่นเหล็กหนาถูกบางสิ่งกระแทกจนผิดรูป เสียงไซเรนดังกังวาลก้องพร้อมสาดแสงไปทั่วบริเวณ

"ยิง! "

ผู้บุกรุกนั้นคือเผ่ามนุษย์มดที่มีร่างกายสูงสองเมตร สวมชุดเกราะผิวเรียบแนบกายสีส้ม และใช้ง้าวยักษ์ที่ดูล้ำสมัยเป็นอาวุธ

กระสุนจำนวนมากถูกลั่นยิงออกไป ทั้งจากปืนวงจรปิดยื่นยาวออกจากฝ้าเพดาน และจากหน่วยรบที่เฝ้าประจำการ

แต่ทว่าร่างของมนุษย์มดตรงนั้นได้หายตัวไป แล้วพุ่งตรงไปที่คริสตัลแห่งชีวิตโดยไม่สนใจการโจมตีที่โถมเข้าใส่

เขาปล่อยให้การโจมตีปะทะใส่ชุดเกราะจนเป็นรอยบุบสลาย ก่อนจะไปยืนตรงหน้าคริสตัลแห่งชีวิตของพวกเรา

"$$##&! "

แต่ทว่ามันถูกกำแพงไฟฟ้าขวางกั้นเอาไว้เสียก่อน

ไฟฟ้าแรงสูงถูงยิงเชื่อมระหว่างพื้นกับเพดาน จนกลายเป็นลูกกรงครอบก้อนแท่งคริสตัลเอาไว้

ร่างของมนุษย์มดคนนั้นถูกกระแสไฟฟ้าช็อตจนทรุดลงไปที่พื้น

แต่มันยังไม่สิ้นฤทธิ์

มันกระโดดถอยออกไป แล้วหันปลายง้าวไปที่ลูกกรงตรงหน้า

ลำแสงสีฟ้าถูกลั่นยิงออกไปเป็นเส้นตรงยาว

ลำแสงนั้นปะทะกับกรงไฟฟ้า ก่อนที่จะถูกผลักกระเด็นเกิดเป็นแรงสะท้อนสั่นสะเทือนไปทั่วโถงคริสตัล

แสงไฟประดิษฐ์กระพริบวูบไปมาอย่างรุนแรง

"แย่ละ ถ้าถูกยิงอีกรอบ กำแพงคงถูกทำลายแน่ พวกเจ้าสักคนรีบสวมชุดแล้วไปหยุดมันเร็ว! "

ยะมะโตะพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก

เหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนผมเริ่มตามสถานการณ์ไม่ทันแล้ว

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่ครับเนี่ย!

ย้อนเวลากลับไปสักเล็กน้อย

"คุณทอมครับ พวกเขาสั่งให้ใช้แผนสีเหลืองแล้วครับ"

"รีบถอนกำลังทุกคนมาที่ศูนย์บัญชาการเดียวนี้ ส่วนใครที่อยู่รอบนอก ให้วิ่งห่างออกจากเมืองไปให้ไกลที่สุด! "

ทอม ผู้นำทัพของกองกำลังนาโตกำลังกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดบนกำแพงของฐานบัญชาการ

ร่างกายและชุดลายพรางสีเทานั้นเปื้อนไปด้วยฝุ่นปูนกับเขม่าดินปืน

ปืน M16 ในมือยังคงลั่นยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง

ที่ด้านล่างของกำแพงนั้นเต็มไปด้วยคลื่นกองทัพเผ่าอาร์โธร์โพดาที่โรมรันกับชาวบ้านของเมือง

กองทหารของฝ่ายมนุษย์นั้นเหลือเพียงแค่หนึ่งแสนห้าหมืนนายเท่านั้น โดยมีอยู่นอกกำแพงเมืองหนึ่งแสน กับอยู่ประจำการที่ศูนย์บัญชาการอีกห้าหมื่นนาย

แต่นั่นคือจำนวนของทหารที่ผ่านการฝึกรบมาแล้ว

พวกเขายังมีกำลังพลที่เป็นชาวบ้านธรรมดาอยู่

"อ๊าก! "

จริงอยู่ว่าชาวบ้านธรรมดาจำนวนห้าแสนคนไม่อาจใช้เป็นกำลังรบได้

"สู้มัน! ถึงจะไม่มีอาวุธก็สู้มัน! ไม่อย่างงั้นคงตายกันหมดแน่! "

"สู้เพื่อพระเจ้าของพวกเรา! "

"โอ๊ว! "

แต่พวกเขาสามารถใช้จำนวนมาเป็นคลื่นมนุษย์ถาโถมบดขยี้ศัตรูได้อยู่

แน่นอนว่าคำสั่งอย่าง [จงไปสู้] โดยไม่หยิบยื่นอาวุธให้ ใครมันจะไปยอมทำตามคำสั่งนั้นได้

แต่ถ้าหากว่าเป็นกลุ่มผู้มีศรัทธาอย่างแรงกล้าก็เป็นอีกเรื่อง

หากยังไม่ลืม ในอดีตนั้นฝ่ายมนุษย์เคยมีกลุ่มหัวรุนแรงที่นับถือเทพเจ้าทั้งสามที่นำโดยดีอ้อนอยู่

หลังจากที่สามารถปรับความไม่พอใจของกลุ่มผู้ศรัทธาให้เบาบางลงได้ แนวคิดและหลักคำสอนของของดีอ้อนก็เริ่มคืบคลานแผ่ขยายมากขึ้น

พอรู้ตัวอีกที กลุ่มผู้ศรัทธาที่เคยมีเพียงหกหมื่นคน ก็ได้กลายเป็นชนกลุ่มใหญ่ที่ทีมากถึงสามแสนคน

"จงต่อสู้เพื่อเทพเจ้าของพวกเรา! สู้เพื่อทำตามพระประสงค์ของพวกท่าน! ”

เพียงแค่คำกล่าวสั้น ๆ ของดีออนผ่านเครื่องกระจายเสียงของเมือง เหล่าประชาชนผู้ศรัทธาที่เก็บตัวอยู่ภายในบ้านก็ลุกฮือออกมาเป็นกองทัพที่ไม่หวั่นเกรงต่อความตายไปในทันที

และเมื่อเห็นจิตใจต่อสู้ที่กล้าหาญของเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ แม้แต่คนที่ไม่ใช่ผู้ศรัทธาก็ยังออกมาจากบ้านเพื่อต่อสู้ด้วยเช่นกัน

เหล่าประชาชนที่ไร้ซึ่งอาวุธนั้น ได้ใช้มีด ช้อน ส้อม ค้อน รถยนต์ หรืออะไรก็ตามที่สามารถดัดแปลงเป็นอาวุธ เข้าต่อสู้กับกองทัพอาร์โธร์โพดาที่มีอาวุธครบมืออย่างไร้ซึ่งความเกรงกลั่ว

พวกเขาวิ่งเข้าใส่ดุจฝูงซอมบี้ที่หิวกระหาย

ใช้มือและร่างกายช่วยกันกดทับร่างศัตรู ก้าวข้ามศพของพวกพ้อง แล้วลงมือทึ้งชุดเกราะด้วยมือเปล่า

ถึงจะไม่สามารถทำลายชุดได้ แต่พอถูกรุมทำร้ายมากเข้า พวกเขาก็สามารถถอดชุดเกราะของศัตรูออกมาได้ในท้ายที่สุด

มันเป็นวิธีต่อสู้ที่ป่าเถื่อนนัก และนั่นทำให้ฮอร์เนสรู้สึกสนุก

“การต่อสู้มันต้องแบบนี้เซ่! ”

ฮอร์เนสใช้ง้าวยักษ์ที่ยาวถึงสามเมตรในมือวาดลวดลายเพลงยุทธ์เป็นวงกว้าง กวาดร่างของศัตรูจนเป็นเศษเนื้อ และนำทัพบุกตะลุยลึกเข้าไปสู่อาคารคอนกรีตทรงแปดเหลี่ยม ณ ใจกลางเมือง

"ฮะ ฮะ ฮะ! "

คู่ต่อสู้ที่ไม่คิดเสียดายชีวิตนี้สร้างความบันเทิงให้กับฮอร์เนสเป็นอย่างมาก

นี่ละคือการต่อสู้ที่เขาต้องการ การต่อสู้ที่แลกด้วยเพลงยุทธ์และฝีมือ ไม่ใช่การแลกด้วยลูกปืนหรืออาวุธที่ทรงพลังแต่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของนักรบแบบนั้น

ด้วยการนำของฮอร์เนสกับขาดแคลนอาวุธต่อสู้ จึงทำให้กองกำลังนับแสนของชาวบ้านเริ่มถูกสังหาร ก่อนจะถูกกองกำลังสีส้มที่ตามหลังฮอร์เนสมากลืนกินลงไป

แต่ทว่าจุดประสงค์ที่ดีออนปลุกใจให้ประชาชนออกมาสู้นั้น ไม่ใช่เพื่อหวังชัยชนะ

แต่เขาต้องการเรียกออกมาให้เป็นนกต่อถ่วงเวลาศัตรูให้เข้ามาในระยะสังหารต่างหาก

ไม่มีประชาชนคนไหนรู้ตัวเลยว่ากำลังถูกหลอกใช้ในฐานะหมากใช้แล้วทิ้ง

"ขอโทษด้วย"

ดีออนที่อยู่ในห้องบัญชาการได้เดินออกไปทั้งน้ำตาโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองหน้าจอที่กำลังขึ้นฉายสถานการณ์รบข้างนอก

"ฮะ ฮะ ฮะ บุก! จัดการถล่มพวกมันซะ! "

ในที่สุดกองทัพสีส้มก็ตามมาทันขุนพลฮอร์เนสที่ลุยเดี่ยวอยู่ในแนวหน้าทันจนได้

ในตอนนั้นเองที่ตัวเมืองมนุษย์ได้เกิดความเปลี่ยนแปลง

ทางระบายน้ำทุกแห่งของเมืองกำลังพ่นควันสีเหลืองออกมา

อาวุธเคมีมรณะสีเหลืองกำลังเข้าปกคลุมทั่วทั้งเมืองโดยยกเว้นแค่เฉพาะศูนย์บัญชาการกับพื้นที่ส่วนการเกษตรที่อยู่ทิศตะวันตกของเมือง

พวกเขาทำการรมก๊าสมัสตาร์ดโดยไม่สนว่าจะมีชาวบ้านตกเป็นเหยื่อของอาวุธอันร้ายกาจนี้

ความจริงแผนเดิมคือการใช้ระเบิด แต่พวกเขามาเปลี่ยนเป็นอาวุธเคมีเพื่อรักษาสภาพตัวเมืองให้มากที่สุดเอาไว้

มันเป็นแผนที่โหดร้าย แต่ได้ผลชะงักยิ่งนัก

กองทัพของฮอร์เนสต่างล้มตายไปพร้อมกับชาวบ้านของมนุษย์โดยพร้อมกัน

ซากศพถูกถมขึ้นสูง เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปทุกหนแห่ง ก่อนจะเงียบเสียงลงสงบราวกับเมืองของคนตาย

ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรอดเหลือภายในแก๊สสีเหลืองตรงหน้า

ส่วนแครอทกับบานาที่ซ่อนตัวอยู่ ณ ถังขยะในทิศตะวันตกของเมืองนั้นโชคดีมาก เพราะพวกเขาอยู่ในจุดเหนือลมที่ไม่โดนควันสีเหลืองมรณะนี้เล่นงาน

"ชนะแล้ว? "

ทอมที่ยืนมองภาพควันแห่งความตายจากบนกำแพงสูงพึมพำด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลาย

ยังไงชาวบ้านก็คืนชีพได้ แผนการนกต่อเช่นนี้จึงมีคนกล้าที่จะนำเอามาใช้จริง

*บรึ้ม! *

"อะไร!? "

แต่ทว่าศัตรูนั้นยังมีคนที่รอดชีวิตจากแก๊สมรณะนั้นอยู่คนหนึ่ง

บุรุษผู้ใช้ง้าว ขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าอาร์โธร์โพดา [ฮอร์เนส] ผู้นั้น

แน่นอนว่าเขาได้สูดเอาแก๊สมรณะเข้าไปในร่างกายเต็ม ๆ

ผิวแสบร้อน หายใจติดขัด ระบบร่างกายเริ่มล้มเหลว

เขารู้ได้ทันทีว่าชีวิตตัวเองกำลังจะจบลง

แต่เขาไม่ยอมล้มตัวลงทอดกายเหนือพื้น แล้วใช้พลักเฮือกสุดท้ายบุกเข้าไปทางประตูหน้าของฐานบัญชาการอย่างห้าวหาญดุจคนบ้า

แม้นว่าจะถูกกระสุนปืนกระแทกใส่ร่างจนผิวเกราะเริ่มบุบสลาย ได้รับความบอบช้ำภายใน แต่เขาก็ไม่หยุดล้มลง

บุกตรงไปในเส้นทางโดยไม่เสียเวลากับยามคุ้มกัน ไปตามเส้นทางที่ผู้กล้าสเลบเคยผ่านจนไปถึงห้องคริสตัลของศัตรู

และนั่นจึงเป็นสาเหตุที่มีฮอร์เนสเพียงคนเดียว ที่มาปรากฏตัว ณ ห้องโถงแห่งนี้

กลับมาปัจจุบัน

***ชายผู้บริสุทธิ์ไร้เดียงสา [แอร์บาส์ร]

"มันยิงอีกนัดแล้ว! "

ลำแสงมรณะนั้นวิ่งตรงปะทะกับกรงไฟฟ้าเป็นครั้งที่สอง

ระบบทำงานของกรงไฟฟ้าเริ่มรวนเรและพังทลายดับตัวลง

ปราการสุดท้ายที่ใช้ป้องกันคริสตัลได้หายไปแล้ว

"#.."

น้ำเสียงของศัตรูฟังดูอ่อนล้าเป็นอย่างมาก

แต่ไม่มีใครสักคนในที่แห่งนี้ที่หยุดเขาได้

มันเอี้ยวตัวหลบกระสุนระเบิดที่ยิงใส่ และเริ่มออกเดินหน้าต่อโดยไม่สนลูกปืนที่กระทบกับผิวเกราะของมัน

อีกเพียงแค่สิบเมตรมันก็จะเข้าประชิดคริสตัลได้สำเร็จ

"เอรีส เธอหนีไปก่อน เดียวผมจะขวางเจ้านั่นเอง! "

ในเวลานั้นผมไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนั้น

ภายในหัวคิดแค่ว่าต้องปกป้องคริสตัลกับเอรีสให้ได้

และถ้าหากปกป้องไม่ได้ อย่างน้อยก็ขอให้เอรีสหนีไปจากที่นี่เสีย

ดังนั้นผมจึงพุ่งตัวออกไปทั้งที่ไม่มีอาวุธใด ๆ

"ย๊าก! "

ผมกระโดดถีบใส่มัน

แต่ทว่ามันให้ความรู้สึกราวกับตัวเองกำลังถีบใส่ก้อนหินที่หนักอึ้ง

มันไม่สนใจการโจมตีของผมแล้วก้าวเดินเข้าใกล้คริสตัลมากขึ้น

มันไม่สนใจการโจมตีทั้งจากลูกปืนและระเบิด ไม่สนใจทหารที่ล้อมกรอบมัน

ที่มันสนใจมีเพียงแค่เดินหน้าตรงต่อไป

ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มเดินเซถลา แต่มันก็ยังคงเหยียดเท้าหยั่งพื้นดินเพื่อเดินหน้าต่อไป

จนกระทั้งระยะห่างของมันกับคริสตัลเหลือเพียงแค่สองเมตร

ง้าวในมือของมันถูกยกสูงขึ้น

“ใครจะยอม! ”

ผมกระโดดเข้าไปเกาะง้าวเอาไว้เพื่อถ่วงน้ำหนักของอาวุธ

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไร้ผล

มันยังคงสามารถควงง้าวในมือได้อย่างอิสระทั้งที่มีผมเกาะด้ามของอาวุธเอาไว้

ง้าวที่ยาวสามเมตรได้ถูกวาดเป็นลวดลายออกไป

เป้าหมายคือตัดผ่ากลางคริสตัลของพวกเรา

ปลายคมของง้าวห่างจากผิวคริสตัลอีกเพียงแค่สามสิบเซนติเมตร

ภาพทุกอย่างรอบตัวเริ่มเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงราวกับมีใครมาหยุดเวลาเอาไว้

ไม่มีใครสามารถหยุดมันได้อีกแล้ว

พวกเรากำลังจะพ่ายแพ้…

“ยังหรอก! ”

“!? ”

ทันใดนั้นเองที่มีคนเข้ามาขวางการโจมตีของศัตรูเอาไว้

ง้าวที่ควรจะเฉือนคริสตัลออกเป็นสองส่วนได้ถูกหยุดเอาไว้ด้วยแขนของสตรีนางหนึ่ง

คลื่นกระแทกระหว่างคมง้าวกับแขนข้างนั้นได้กระจายออกเป็นวงกว้างจนผมกระเด็นหลุดออกมาจากด้ามอาวุธของมัน

“เอรีส!? ”

และผู้ที่มาหยุดการโจมตีนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเอรีสที่มาพร้อมกับชุดเกราะ [ฮีโร่] ของยะมะโตะนั่นเอง

ผู้กล้าเผ่ามนุษย์ได้ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว