Ep.4 มันคือเื่มหัศจรรย์
ผมขับรถมาที่ร้านสัก มาถึงก็เข้าห้องทำงานทันทีเด็กในร้านะโทักทาย ผมก็ไม่สนใจ จนมันต้องเดินเข้ามาหาถึงในห้องนี่แหละครับ
“เฮีย!” เสียงไอ้เจเด็กที่ร้านสักผมทักขึ้น
“เออ!”
“เป็อะไร” คำถามขี้เสือกของมันก็มาครับ
"เื่ของกู ่นี้กูงดรับงานนะ ไม่มีกำหนดคิวเก่าพวกมึงเอาไปจัดการด้วย ใครไม่สักก็คืนเงินมัดจำไป ออกไปได้แล้ว
“เป็อะไรของเขาวะ?”
มันบ่นเกาหัวเดินออกไปผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไรครับ หงุดหงิดเป็บ้าเลย ผมนั่งคิดอะไรเพลิน ๆผ่านไปสองชั่วโมงพวกเพื่อน ๆ ก็มานั่งอยู่ในร้าน
“ไอ้เจบอกมึงผีเข้า”ประโยคแรกจากไอ้เดย์พร้อมกับสายตาจับผิดของมัน
“เื่ของกู” ผมตอบเสียงห้วน ๆ ไม่ค่อยสบอารมณ์
“น้องมะลิล่ะ?” ไอ้เบียร์ถามขึ้นอีกคนเมื่อมันกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นมะลิอยู่ด้วย
“ถามทำไม?” เสียงดังทำไมวะเนี่ย
“ถามปกติ มึงน่ะเป็อะไร”ไอ้เบียร์มันจ้องหน้าผมเพื่อเอาคำตอบอีกคน
“พอ ๆ เดี๋ยวทะเลาะกันอีกที่มาวันนี้พวกกูว่าจะไปเที่ยวกัน มึงสนใจไหม ไปพรุ่งนี้”ไอ้ภามรีบปรามก่อนจะเปลี่ยนเื่คุย
“ที่ไหน?”
“หัวหิน อยากไปทะเล”
“อืม”
“พาน้องมะลิไปด้วยนะ” ไอ้เบียร์พูดขึ้นอีกครั้งมันมองหน้าผมแล้วเอาแต่ยิ้มเหมือนกำลังสะใจมาก ๆ
“ไม่พาไป!”คำตอบของผมทำให้ไอ้เบียร์หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นเลยครับ
“มึงก็ชอบไปกวนตีนมัน” ไอ้เดย์ว่าให้อีกคนแต่มันก็ไม่ต่างกันหรอก
“สนุกดี มันไม่ได้ลนแบบนี้ให้พวกมึงเล่นบ่อย ๆ นะ”ท่าทางไอ้เบียร์จะสะใจที่เห็นท่าทางแบบนี้ของผม
“อยากแดกตีนกูเหรอ?”
“ไอ้เถื่อนกูกลับมาแล้ว คืนนี้เมาปะ” ไอ้เบียร์ว่าเปลี่ยนเื่เก่งก็มันนี่แหละ
“เออ!”
นั่งคุยกันจนถึงเย็นก็ไปร้านไอ้เดย์ต่อ โต๊ะประจำจะมีพวกเพื่อนๆ มาเพิ่มแล้วแต่ว่าพวกมันว่างกันไหมนั่งรวมอยู่ แต่ที่ผมสนิทด้วยจริง ๆก็หน้าเดิม ๆ นั่นแหละ
“คืนนี้กี่คนดีครับไอ้เถื่อน” ไอ้เดย์ถามยิ้ม ๆั้แ่พวกมันเจอมะลิ แต่ละประโยคที่คุยกับผมจะส่อไปทางกวนตีนซะมากกว่าครับ
“ไม่ดีกว่า ไม่มีอารมณ์” นั่งกระดกวนไป
“กูหูฝาดไปไหมวะ” ไอ้ภามว่าให้อีกคนนั่งจ้องหน้าผมนิ่ง ๆ
“เสือหื่นออกจากร่างไอ้เถื่อนกูแล้วเหรอวะ”ไอ้เบียร์ก็ยังกัดผมเก่งเหมือนเดิม
“รำคาญ! กูไปห้องน้ำก่อนนะ”ผมว่าก่อนจะลุกออกไปดูดบุหรี่ มีผู้หญิงเดินตามมา สวยครับถ้าไม่ติดที่หงุดหงิดผมฟาดไปแล้ว
“พี่ปืนคะ” รู้จักกูอีก
“ครับ”
“ไปต่อด้วยกันไหมคะ?” เธอว่าขยับเข้ามาใกล้ผมมือเอื้อมมือมาลูบแขนผมไปด้วย
“ไม่ดีกว่า” ผมว่ารีบเบี่ยงตัวหนีแทนนึกรำคาญมากกว่าชอบใจอีกครับ
“นะคะ” เธอพยายามเอาหน้าอกมาถูแขน เห็นแล้วรำคาญผมเลยผลักออก กรี๊ดลั่นเลยครับ
“อย่ามายุ่งกับกู!” ว่าจบ เดินกลับไปที่โต๊ะอย่างไว“กูกลับก่อนนะ”
“เฮ้ย! รีบไปไหนวะ” ไอ้เดย์ะโถามแต่ผมไม่ได้สนใจจะหันกลับไปตอบมัน
“น้องมะลิรออยู่ที่ห้องเหรอวะ”คำพูดของไอ้เบียร์ทำให้ผมหยุดกึกเลยครับ
“มะลิไหนวะ?”เสียงเพื่อนร่วมโต๊ะะโถาม แต่ผมไม่ได้สนใจรีบเดินออกมาที่รถทันทีขับรถกลับคอนโดอย่างไว
ผมกลับมาถึงคอนโดเกือบสามทุ่ม ขึ้นห้องมาไฟยังสว่างมะลินั่งดูทีวีอยู่
“กลับมาแล้วเหรอคะ?”
ทำไมไม่ชิน ผมเลือกที่จะเงียบเดินผ่านมะลิเข้าห้องทันที รู้สึกหัวร้อนเลยพาตัวเองไปอาบน้ำใส่แค่กางเกงนอนเดินเช็ดผมออกจากห้องเพื่อจะไปดื่มน้ำแต่กลับเห็นมะลิกำลังจะออกจากห้อง
“มึงจะไปไหนน่ะ” ปากมันตั้งคำถามอัตโนมัติแต่มะลิกลับเงียบ “กูถาม!”
คำถามของผมเหมือนมันขาดหายไปเลยครับเพราะมะลิไม่สนใจที่จะตอบผม เธอเมินผม
“มึงจะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย ได้ลิ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”พูดจบผมเดินไปอุ้มมะลิเลยครับ
“พี่ปืนปล่อย” คราวนี้พูดได้แล้วครับ
“เมื่อกี้มึงยังเป็ใบ้อยู่เลยนี่” ผมว่าไม่ได้สนใจเสียงอ้อนวอนของมะลิเลย
“อย่ามายุ่งกับลิ!” เธอขึ้นเสียงใส่ผมสีหน้าไม่พอใจเชียวครับ
“กูจะยุ่ง! พูดกับปากไม่รู้เื่งั้นคงต้องพูดภาษากายแทน”
“พี่ปืนปล่อยลิ ปล่อย ๆ” ผมอุ้มมะลิกลับเข้าห้องทันทีโยนลงเตียงก่อนจะขึ้นคร่อม “ขอโทษ อย่าทำอะไรลิเลย”
ผมเงียบ ไม่สนใจเสียงของมะลิจ้องหน้าเธอเอาเื่เลยครับ อยากปากดีใส่ผมดีนัก แล้วจะรู้สึก
“พูดกับลิสิ ลิขอโทษ” ร้องไห้เฉยเลย
“อึก... พี่ปืน” ผมเงียบ เอาแต่จ้องหน้ามะลิเ้าตัวก็นอนร้องไห้ เขย่าแขนผม “พูดกับลิสิคะ ลิขอโทษ ลิจะไม่ดื้อแล้วลิจะเชื่อฟังพี่ปืนทุกอย่าง ลิ... อื้อ”
ผมนิ่ง จ้องหน้าเธอที่เอาแต่พูดจนสุดท้ายตัวเองทนไม่ไหวจนต้องก้มลงไปจูบปากมะลิทันที ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแค่อยากจูบ มะลิบ้าเกินความคาดหมายจริง ๆ บ้า ๆ บอ ๆ จนผมตามไม่ทัน
พวกเราจูบกันอยู่นาน แรก ๆ ลิก็ขัดขืน แต่หลัง ๆกลับคล้อยตาม จนผมถอนจูบออกทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ รั้งลิเข้ามากอดไว้จนแน่นตอนนี้ใครจะว่าผมยังไงก็ช่างแม่งไปก่อนละกันเพราะผมง่วงมาก
“พี่ปืน” เสียงมะลิเรียกชื่อผมแ่เบา แต่ผมกลับเงียบ“พี่ปืนคะ ตอบลิหน่อยสิคะ”
“อือ กูจะนอน”
“ห๊ะ! จะนอนแบบนี้เหรอคะ” เธอใพร้อมกับคำถามที่เอ่ยออกมาอย่างสงสัย
“อือ”
“นอนดี ๆ สิคะ กอดแบบนี้ลิอึดอัด”
ผมก็คลายอ้อมกอดออกนิดหน่อยหลังจากนั้นก็จำอะไรแทบไม่ได้เพราะผมหลับครับ
ครืด ครืด
ผมสะดุ้งตื่นอีกทีเพราะเสียงโทรศัพท์ดังหันไปมองคนข้าง ๆ ที่นอนกอดอยู่ยังหลับไม่รู้เื่เลยครับ หยิบโทรศัพท์มาดูเป็ไอ้เบียร์โทรมา
“โหล”
(ไอ้เถื่อนมึงลืมอะไรหรือเปล่า)
“ลืมไรของมึง”
(ไอ้สัส! วันนี้เราจะไปหัวหินกันนี่มันเก้าโมงแล้วมึงยังไม่มาอีกเหรอ)
“โทษทีกูเพิ่งตื่น ไปก่อนเลยเดี๋ยวขับรถตามไป”
(เออ!)
กดวางสายไปก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆนอนขี้เซาฉิบหายขนาดเสียงดังยังไม่ตื่นเลยครับ จนผมต้องปลุก
“ลิตื่น ลิ ๆ อีเอ๋อกูบอกให้มึงตื่น”
“อือ”
“ตื่นดิ ลุกไปอาบน้ำ เก็บกระเป๋าด้วยเอาไปสักสี่ห้าชุดนะ” ผมสั่งทันทีที่เห็นคนข้าง ๆ ลืมตา
“ไปไหนคะ?” งัวเงียลุกขึ้นนั่งขยี้ตา
“หัวหิน จะไปไหม ถ้าไม่ไปก็อยู่ห้อง”
“ไปค่ะ”
“ไปก็ลุกดิ ให้เวลาสามสิบนาที”
“ลิทำไม่ทัน” ทำหน้าหมาหงอยใส่ผมซะงั้น
“สี่สิบห้านาที ถ้าต่ออีกมึงก็ไม่ต้องไป!”ผมบอกมะลิ แถมขู่ไปด้วย แต่…
สรุปครับมะลิใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมง หัวร้อนมากด่าไปก็เท่านั้น กว่าจะได้ออกจากคอนโดสิบโมงกว่า ตามหลังคนอื่นอยู่นานพอสมควรกว่าจะถึงหัวหินก็บ่ายไปแล้ว มะลิหลับตลอดทางครับ
“พี่ปืนลิหิว” อยากตบให้หัวทิ่มมาก ๆ ตื่นมาก็บ่นหิว
“เอากระเป๋าไปเก็บก่อน”
ผมเดินลงจากรถหิ้วกระเป๋าไปทั้งของผมและมะลิเดินไปทางบ้านพัก พวกมันเช่าเป็หลังเอาไว้ครับพวกผมนอนด้วยกันสี่คนแต่ลิมาด้วยเลยเพิ่มเป็ห้า
“ไอ้เถื่อน ไหนบอกไม่พามาวะ” พอไอ้เบียร์เห็นหน้ามะลิมันก็ะโถามผมพร้อมกับรอยยิ้มทันที
“สวัสดีค่ะ” มะลิยกมือไหว้ทุกคนเลยครับ
“เสือก! พักหลังไหน”
“หลังที่สาม” ไอ้ภามตอบ
“รออยู่นี่แหละ”
ผมเดินเอากระเป๋าไปเก็บ กลับออกมาพวกมันก็เริ่มตั้งวงจริง ๆ ตั้งอยู่แล้ว มะลิก็ไปนั่งอยู่ด้วยนะครับ
“ใครเอาเหล้าให้มันกินเนี่ย”พอเห็นมะลิกำลังนั่งดื่มอยู่ ผมก็ตั้งคำถามทันที
“กูเอง” ไอ้เดย์พูดขึ้น
“เดี๋ยวก็ปวดท้องตายห่า ลิยังไม่ได้กินข้าว”
“อ้าว กูไม่รู้ว่ะ”
“มึงน่ะตัวดี ทำไมไม่บอกไป” ผมหันกลับมาดุมะลิอีกคนนั่งทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ เลยครับ
“ลิยังไม่ทันได้ดื่มเลย” แต่ผมด่าไปแล้วครับ
“งั้นก็ลุกไปหาอะไรกิน”
“รอกินตรงนี้แหละ ไอ้โอมกับเมียมันไปซื้ออยู่”ผมหันไปมองหน้าไอ้เบียร์พลางพยักหน้าเข้าใจก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ลิกระชากแก้วเหล้ามาจากมือทันที
“ค่ะ พ่อ!” แบบนี้เรียกกวนตีนซึ่ง ๆหน้าสินะ
“เดี๋ยวเจอตีน”
“หึ!” ความกลัวผมจากผู้หญิงที่ชื่อมะลิแทบไม่มีเลยครับ
“คนแรกอะที่เถียงมึงแบบไม่กลัวตายเนี่ย”ไอ้เดย์ว่ายิ้ม ๆ มองหน้าผมกับมะลิสลับกันไปมา
“มึงไม่คิดจะแนะนำหน่อยเหรอ?”ไอ้แม็กมันนั่งทำหน้าสงสัยอยู่นานแล้วครับ
“ไม่ต้องรู้จักหรอก”
“ทำไมวะ คนนี้เด็ดเหรอมึงถึงหิ้วมาด้วยเนี่ยปกติไม่เคยพาสาวที่นอนด้วยไปไหน”
“คนนี้คงพิเศษ” ไอ้เบียร์ว่าต่อจากไอ้แม็กเหมือนมันจะสะใจมากที่แขวะผมได้ตลอด
“ถ้าไม่เงียบปาก กูต่อยคว่ำเรียงตัวนะ”
“ฮ่า ๆ ไอ้สัส! โหดกลบเกลื่อน” ไอ้ภามก็อีกคนครับ
มะลินั่งเงียบอย่างเดียว ขนาดถูกนินทายังไม่สนใจครับพวกเราก็นั่งคุยไปสักพักจนไอ้โอมกลับมาพร้อมเมียมันคนนี้มันคบนานแล้วแต่ผมจำชื่อไม่ได้
“รอแดกอย่างเดียวไม่คิดจะช่วยเลยจริง ๆ”มาถึงมันก็บ่นเลยครับ
“ไอ้เหี้ยมาถึงก็บ่น เอามาวางดิ เดี๋ยวพวกกูช่วยแดก”ไอ้แม็กว่ากลับ พวกผมก็พากันขำ
“สัส!” ไอ้โอมว่าก่อนจะวางของลงเท่านั้นแหละครับพวกมันแกะกินกันทันที “ไอ้เถื่อนเมื่อกี้กูเจอเด็กเก่ามึงด้วยมาเที่ยวกับเพื่อน อย่างแจ่ม กูบอกด้วยแหละว่ามึงก็มา”
“เสือกจริง ๆ”
“ฮ่า ๆ ถ้าจำไม่ผิด คนนี้มึงกินนานสุด”ไอ้โอมมันยังไม่จบครับ
"หุบปากแล้วแดกไป ไหนอะข้าวที่สั่ง”ไอ้เบียร์รีบปราม แต่เหมือนมันจะไม่รู้ตัวครับ ส่วนคนข้าง ๆ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย
“โบว์เอาข้าวมา” เมียมันก็ยื่นให้ไอ้เบียร์มันรับไปยื่นให้มะลิต่อ
“ขอบคุณค่ะ”
“เด็กมึงเหรอวะ?”ไอ้โอมหันไปถามไอ้เบียร์ด้วยสีหน้าสงสัย
“เมียไอ้ปืน!” ไอ้เบียร์ตอบ
“ฉิบหายละกู! พี่ขอโทษนะครับ เมื่อกี้พี่พูดเล่น”ไอ้โอมรีบแก้ตัวทันที แต่มันหารู้ไม่ว่ามะลิไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
“ไม่ทันแล้วไอ้เหี้ย” ไอ้ภามว่ากลับ
“ลิไม่ได้เป็อะไรกับพี่ปืนค่ะ ไม่ต้องขอโทษหรอก”
“หืม?”ทุกคนพากันว่าขึ้นเป็เสียงเดียวกันเลยครับ ยกเว้นผมที่นั่งเงียบ
“เป็ไปได้ไงวะเนี่ย”ไอ้โอมว่าพลางหันไปมองหน้ามะลิสลับกับผม
“น่าตื่นเต้นตรงไหน?” ไอ้โบว์พูดขึ้น
“มึงกลับหลุมไป”
“ส้นตีน!”
“น้องลิรู้จักกับไอ้เถื่อนได้ยังไงครับ”ไอ้แม็กเริ่มตั้งคำถาม ตอนนี้มะลิกลายเป็ที่สนใจของเพื่อน ๆผมไปเรียบร้อยแล้วครับ
“ลิเป็เพื่อนกับปลาน่ะค่ะ น้องสาวพี่ปืนมีเื่นิดหน่อยเลยไปพักอยู่กับเขา”
“ห๊ะ!” พวกมันพากันใอีกแล้วครับ เวอร์ได้ตลอดเวลา
“เป็เหี้ยไรกัน” ผมว่า
“ใกันทำไมคะ?” มะลิถามขึ้น สีหน้างง ๆ กับพวกเพื่อน ๆ ผมมาก
“น้องลิรู้ไหม ไอ้เถื่อนมันไม่เคยให้ใครค้างที่คอนโดเลยนะกินเสร็จก็แยกย้าย สุดยอด!” สีหน้าไอ้แม็กดูตื่นเต้นสุด ๆไปเลยครับ
“อ้าว!” น้องเอ๋อของทุกคนก็ร้องอุทานขึ้นมา
“มึงจะไปบ้าจี้ตามพวกมันทำไม ไหนบอกหิวข้าว รีบ ๆ แดกเข้าพวกมึงก็เลิกพูดเื่ของกูได้แล้ว เดี๋ยวจะได้แดกตีนกูแทนเหล้า” คราวนี้เป็ผมที่ต้องนั่งหัวร้อนเพราะพวกเพื่อน ๆ ครับจนกลายเป็ว่าผมกำลังพาลใส่มะลิเต็ม ๆ
“เื่ของมึงน่าคุยสุดแล้ว” ไอ้เดย์ว่ายิ้ม ๆผมคิดผิดสินะที่พามะลิมาด้วย
“มันคือเื่มหัศจรรย์” ไอ้เบียร์ว่าเป็เพลงเชียวครับ
“สัส!”
นั่งดื่มนั่งคุยกันจนถึงค่ำก็แยกย้ายไปพักผ่อนเพราะเดินทางเหนื่อย พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเข้าห้องก็ต้องผลัดกันอาบน้ำเพราะมีผู้หญิงอยู่ด้วย มะลิจะอาบหลังสุด
“พวกพี่นั่งหน้าห้องนะครับ เรียบร้อยแล้วออกมาตามด้วยนะ” ไอ้ภามเป็คนบอกมะลิ
“ค่ะ” พวกผมก็ย้ายสังขารมานั่งคุยกันเพื่อรอมะลิอาบน้ำแล้วประเด็นก็เกิด ไอ้เบียร์เป็คนเริ่ม
“ไอ้ปืน น้องมะลินี่ยังไง”
“ก็ไม่อะไร”
“ไม่ใช่อะ สายตามึงเปลี่ยนไป” ไอ้เดย์ว่าขึ้นคราวนี้น้ำเสียงมันจริงจังกว่าครั้งก่อน ๆ ปกติจะพูดเหมือนแซวผมมากกว่า
“กูเห็นด้วย ถึงมึงจะด่าน้องลิยังไง แต่แววตามึงห่วงน้องตลอด” ไอ้ภามเองก็ด้วย
“ปลาแค่ฝากให้กูดูแล เดี๋ยวลิย้ายออกไปก็จบแล้ว” ผมกำลังบอกปฏิเสธเพื่อนทั้งๆ ที่ใจจริงผมยังไม่รู้เลยว่ารู้สึกยังไงกับมะลิ
“กูว่าไม่จบ” ไอ้เบียร์พูดขึ้นอีกครั้งมันเบือนสายตามาทางผมเหมือนรอคำตอบอะไรสักอย่าง
“กูหยุดไม่ได้หรอก ลิดีเกินไป ส่วนกูก็เหี้ยไง”
“มึงไม่ลองดูล่ะ?” คำพูดของไอ้ภามทำให้ผมฉุกคิดไปครู่หนึ่งก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น
“ไม่ดีกว่า ลิไม่ควรเสียใจเพราะคนอย่างกู อีกอย่างกูเดาทางไม่ออกกูยอมรับลิไม่ต้องพยายามทำอะไรเลย แต่กูกลับเป็ฝ่ายพยายามสนใจเองแต่ในขณะเดียวกัน กำแพงที่กูสร้างมันก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ”
“มึงจะปิดกั้นตัวเองไปทำไมวะ” น้ำเสียงของไอ้เดย์เหมือนกำลังเค้นเอาคำตอบจากปากของผม
“ไม่รู้สิ กูกลัวล่ะมั้ง หยุดในขณะที่ยังไม่รู้สึกอะไรไม่ดีกว่าเหรอ”
“ไม่ดี!” พวกมันพูดขึ้นพร้อมกันเลยครับ
“ไอ้เถื่อน มึงน่ะรู้สึกแล้ว” ไอ้ภามว่าพลางยื่นปลายนิ้วชี้ของมันมาจิ้มที่ตำแหน่งอกข้างซ้ายของผมด้วย
“เออ! ไอ้ควาย โตมาได้ยังไงวะเนี่ย” ไอ้เบียร์ก็อีกคนผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกมันถึงเชียร์ให้ผมยุ่งกับมะลินักหนา
“น้องลิกูทำยังไงวะเนี่ย ถึงทำให้ไอ้เถื่อนมันสับสนในตัวเองได้ขนาดนี้”ไอ้เดย์ว่ายิ้ม ๆ น้ำเสียงของมันเริ่มสะใจผมอีกแล้ว
“ไอ้สัส! เพ้อเจ้อ กูไม่ได้...”
“พี่ปืน ลิลืมหยิบชั้นในมาค่ะ” คำพูดของผมขาดหายไปมีเพียงน้ำเสียงของมะลิเข้ามาแทนที่จนทำให้พวกผมต้องหันไปมองตามเสียงเมื่อกี้ทันที ความรู้สึกตอนนี้คือมะลิออกมาตอนไหนแถมยังออกมาทำให้ผมหัวร้อนอีก
“มึงบ้าปะลิ เป็ผู้หญิงห่าไรเนี่ย”
“ก็พี่ปืนเร่ง ลิเลยลืม” ผมหงุดหงิดกับผู้หญิงตรงหน้าโคตรๆ แต่ทำอะไรเธอไม่ได้ “ทำไงล่ะคะ”
“อาบน้ำยัง” มะลิไม่ได้พูดออกมา เธอส่ายหัวเบา ๆแทนคำตอบ “มึงไม่ออกมาบอกพรุ่งนี้แทนล่ะ”
“ทำใจอยู่ รู้ว่าพี่ปืนต้องด่าแน่ ๆ” มะลิก้มหน้าสำนึกผิดทันที
“กูจะทำยังไงกับมึงดีเนี่ย”
“มึงจะหัวร้อนทำไม แค่พาน้องมันไปซื้อก็จบ” ไอ้เบียร์ว่าขึ้นพวกมันก็ขยันปกป้องมะลิเหลือเกิน หมั่นไส้ครับ
“เดี๋ยวกูไปถามไอ้โอมแป๊บ เมียมันคนในพื้นที่” ไอ้เดย์ว่าพร้อมกับลุกเดินออกไปเคาะห้องเรียกลิไม่กล้ามองหน้าผมเลยครับ จะสะเพร่าอะไรขนาดนั้น
“พี่ปืน” พอเห็นผมเงียบ มะลิก็เรียกชื่อขึ้นผมไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ จนเธอพูดต่อ “ขอโทษค่ะ”
ผมเลือกจะเงียบจนไอ้เดย์เดินกลับมาพร้อมไอ้โอม ไอ้แม็กโบว์ ส่วนผู้หญิงข้าง ๆ ไอ้แม็กผมไม่รู้ว่าใคร
“นี่อรแฟนกู มันเพิ่งตามมาน่ะ” ไอ้แม็กแนะนำให้พวกผมรู้จักทันที
“แถวนี้มีถนนคนเดิน เดี๋ยวไปกัน เดินไปก็ถึง” ไอ้โบว์บอกกับพวกเรา
“มึงก็เลิกตึงได้แล้ว น้องมันกลัว” ไอ้เบียร์เดินมาตบบ่าผมเบาๆ เพื่อเรียกสติ
“ไป ๆ จะได้กลับมานอนกัน” ไอ้ภามว่าขึ้นอีกคน
สรุปปิดห้องไปกันหมดครับ ผมไม่ค่อยชอบที่คนเยอะ ๆเห็นแล้วตาลายอึดอัด พอมาถึงก็ฝากมะลิไปกับไอ้โบว์แทน
“โบว์กูฝากมึงพาลิไปซื้อของใช้ส่วนตัวหน่อย”
“ทำไมมึงไปเข้าไปด้วยล่ะ” อายุเท่ากันน่ะครับโบว์มันเป็คนง่าย ๆ เลยคบกับไอ้โอมได้นาน
“มันไม่ชอบที่คนเยอะ ๆ” ไอ้เดย์เสริม
“ทีในผับไม่เห็นเป็ไร” ไอ้แม็กว่ามองหน้าผมนิ่ง ๆไอ้นี่กำลังกวนตีนผมอีกแล้ว
“คนละอารมณ์กัน” ผมว่า
“เออ ๆ ไปน้องลิ”
ค่ะ” มะลิเดินคอตกตามไอ้โบว์ไปผมเลยออกมายืนรอข้างนอก แถว ๆ ที่ดูดบุหรี่ แล้วความซวยก็บังเกิด
“พี่ปืน!” เงยหน้าขึ้นไปดูเด็กเก่าผมที่ไอ้โอมมันเจอนั่นแหละ มากับเพื่อนอีกสองคน
“นึกว่าจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว พิ้งค์คิดถึงพี่ปืนมากเลยนะคะ” พิ้งค์เดินเข้ามากอดแขนผม “มาทำอะไรคนเดียวคะเข้าไปข้างในดีกว่า ไปเดินกับพวกพิ้งค์นะคะ”
“ขอบาย กูดูดบุหรี่อยู่” ผมว่า พยายามเลี่ยงแต่พิ้งค์ไม่ยอมปล่อยเลยครับ
“ทิ้งไปเถอะค่ะ นะ ๆ” พิ้งค์ว่าพลางจับบุหรี่ผมทิ้งเลยครับแล้วลากเข้าไปข้างใน ตอนนั้นคิดไงไม่รู้ แต่ตามเข้าไปเฉยเลยครับก็ไม่รู้ว่าวันอะไร ทำไมซวยบ่อยดันเจอมะลิกับโบว์
“ไหนมึงบอกไม่ชอบที่คนเยอะ” ไอ้โบว์ว่ามองหน้าผมสลับกับพิ้งค์ส่วนมะลิมองผมนิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
“ใครคะพี่ปืน” พิ้งค์ถามขึ้น
“กูน่ะเพื่อน ส่วนนี่เมียมัน” ไอ้โบว์ลากลิออกมายืนข้างๆ
“หึ!”
“อีนี่!”
“พี่โบว์เราไปทางอื่นกันดีกว่าค่ะ” มะลิไม่มองหน้าผมเลยครับจับมือไอ้โบว์แล้วลากออกไป
“พี่ปืนคะ พิ้งค์ว่า...”
“กูขอตัว” สลัดแขนพิ้งค์ออกรีบเดินตามสองคนนั้นไปพอประชิดตัวก็กอดคอลิเอาไว้
“พี่ปืน”
“เออ!”
“เอาแขนออกไป กอดผิดคนแล้วมั้ง”
“หึงกูเหรอ?”
“พี่โบว์แวะร้านนี้กันค่ะ” มะลิเมินผมเฉยเลยครับผมก็ไม่สนใจหน้าด้านเดินตามเข้าไป ทำไมผู้หญิงชอบซื้อเสื้อผ้าน้อยชิ้น
“มั่นใจว่าคนใส่”
“เสียงดังทำไมคะ” เงยหน้ามองผมสีหน้าดุ ๆ
“หรือไม่จริง มึงดูนะแต่ละตัว...” พูดไม่ทันจบมะลิก็ลากออกมาซะก่อน
“พูดไม่คิดนะมึง” ไอ้โบว์มันตามมาโวยวายอีกคน แล้วไงใครแคร์
“หึ!”
“พี่โบว์ลิจะกลับแล้วค่ะ ง่วงนอน”
“ให้ไอ้ปืนพาไป เดี๋ยวพี่ไปตามคนอื่น ๆ ก่อน”
พูดจบโบว์ก็เดินออกไป ผมเลยจับมือลิพากลับไม่ยอมหรอกครับผมเลยลากแทนจนมาถึงห้องไล่ให้ไปอาบน้ำ
“พี่ปืนมันต้องซักก่อน”
“แล้วคืนนี้จะใส่อะไรนอน” มองหน้ามะลินิ่ง ๆ
“ก็...” จะบอกว่าไม่ใส่นั่นเอง ลิไม่ได้ยั่วผมหรอกครับ“ลิไปเปิดห้องใหม่ดีกว่าค่ะ”
“ไม่ต้อง! จะทำอะไรก็รีบ ๆ เข้า เดี๋ยวคนอื่นกลับมาซะก่อน” มะลิพยักหน้าก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ซักชุดชั้นในพาไปตากหลังห้องดีนะมีไม้แขวนเสื้ออยู่ เสร็จก็ไปอาบน้ำ ทุกอย่างผ่านสายตาผมหมดทำทุกอย่างช้ามากจนผมต้องโทรไปบอกพวกไอ้เดย์ว่าไม่ต้องรีบเข้ามา...
“พี่ปืนลินอนตรงไหนคะ”
“บนเตียง” มะลิเดินไปทิ้งตัวลงนอนอย่างไวผมให้ลินอนริม บ้านหลังนี้มีเตียงเดียว สามฟุตได้มั้ง จริงๆ เขาให้พักได้สองคนพวกเราปาไปห้า อนุโลมเอาเพราะวันหยุดห้องเต็มหมด
“พี่ปืน ฝันดีนะคะ”
ผมมองอย่างเดียวไม่ได้พูดตอบอะไรออกไปมะลิยิ้มให้ก่อนจะหลับตา ผมมองคนตรงหน้านิ่ง ๆ ยื่นมือข้างหนึ่งไปลูบหัวมะลิเบา ๆจนลมหายใจของเธอสม่ำเสมอคือมะลิหลับแล้วครับ
1K
![คุณหนูใหญ่ได้สามีอัปลักษณ์ [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717511695_72786217.webp)
