บทที่ 23 คนที่ดูเหมือนจะเป็พวกเดียวกัน
เมื่อเสิ่นหนานซิงก้าวเท้าออกจากห้องพักครู ความคิดในหัวของเธอก็ยังคงว้าวุ่นวนเวียนอยู่กับคำบอกเล่าของครูมู่ หากลองพิจารณาตามเบาะแสที่มี ชายหนุ่มที่กำลังพยายามตีสนิทกับน้องสาวของเธอในตอนนี้ จะใช่คนเดียวกับที่เป็ต้นเหตุของโศกนาฏกรรมในอนาคตหรือไม่?
ชั่วขณะหนึ่ง เธอพยายามเค้นความทรงจำอย่างหนัก ทว่ากลับนึกไม่ออกเลยว่าหนุ่มคนที่ทำให้น้องสาวของเธอตั้งครรภ์จนต้องระหกระเหินออกจากโรงเรียนกลางคันเมื่อชาติก่อนนั้น มีชื่อแซ่และหน้าตาเป็อย่างไร
เธอพยายามสืบค้นร่องรอยจากเศษเสี้ยวความทรงจำในอดีตชาติ ทว่าสุดท้ายก็กลับพบเพียงความว่างเปล่า
ในระหว่างที่จมอยู่ในห้วงความคิด เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนก็แผดดังขึ้น เสิ่นหนานซิงจึงปลีกตัวไปยืนรออยู่ห่าง ๆ พลางกวาดสายตามองหาเสิ่นหนานเยว่ท่ามกลางฝูงชนที่หลั่งไหลออกมาจากอาคาร และในที่สุดเธอก็พบน้องสาวจนได้
เสิ่นหนานเยว่บอกลาเพื่อนสนิทด้วยท่าทางเรียบร้อย ก่อนจะสะพายกระเป๋าเดินออกมาอย่างเชื่องช้า ทันใดนั้นพลันมีใครบางคนก้าวเข้ามาแตะแผ่นหลังของเธออย่างกะทันหัน ทำเอาเด็กสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความใ
“สหายหนานเยว่? กำลังจะกลับบ้านแล้วเหรอครับ?” เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่มีหน้าตาหล่อเหลาหมดจดคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเธอพร้อมรอยยิ้ม
“อืม... กลับบ้านค่ะ” เสิ่นหนานเยว่ดูเหมือนจะหลบหน้าไม่ทัน เธอหันมองซ้ายทีขวาทีด้วยท่าทางระแวดระวัง เมื่อพบว่าไม่มีใครสังเกตเห็น จึงก้มหน้าก้มตาแล้วเร่งฝีเท้าหวังจะรีบเดินออกจากอาคารเรียนให้เร็วที่สุด
“เดี๋ยวก่อนสิครับ ทำไมถึงต้องพยายามหลบหน้าฉันตลอดเลยล่ะ?” เด็กหนุ่มยังคงก้าวตามหลังเสิ่นหนานเยว่ไม่ลดละ พลางชวนคุยด้วยท่าทางเป็กันเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เสิ่นหนานเยว่ไม่อาจสลัดเขาพ้น จึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาเดินลงมาถึงชั้นล่าง ทว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เขายังคงเดินเคียงข้างและชวนเธอคุยเื่นั้นเื่นี้อยู่เรื่อย ๆ
ทั้งสองเดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกัน จนกระทั่งสายตาของเสิ่นหนานเยว่ปะทะเข้ากับร่างของเสิ่นหนานซิงที่ยืนรออยู่
“พี่คะ!” เสิ่นหนานเยว่ร้องเรียกด้วยความดีใจสุดขีด ประหนึ่งว่าเสิ่นหนานซิงคือผู้ช่วยชีวิตที่ปรากฏตัวได้ถูกที่ถูกเวลาที่สุด
[ติ๊ง ติ๊ง โฮสต์... ตรวจพบบุคคลที่กลับชาติมาเกิดใหม่ตามธรรมชาติในโลกนี้หนึ่งคน]
จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนอันราบเรียบของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเสิ่นหนานซิง ทำเอาความรู้สึกที่กำลังจะยิ้มทักทายน้องสาวแข็งทื่อไปในทันที ‘โอ้โห... นี่ถึงขั้นมีคนกลับชาติมาเกิดใหม่คนอื่นนอกจากเธอด้วยอย่างนั้นเหรอ?’
“หนานเยว่... คนนี้คือใครเหรอ?” เสิ่นหนานซิงปรับสีหน้าให้เป็ปกติพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยถาม
“เพื่อนร่วมชั้นค่ะพี่” เสิ่นหนานเยว่ทำปากยื่นพลางอึกอักด้วยความประหม่า ในใจลึก ๆ เริ่มกังวลว่าพี่สาวจะเข้าใจผิดกับภาพที่เห็นเมื่อสักครู่หรือไม่
“สวัสดีครับพี่สาว! ผมเป็เพื่อนร่วมชั้นของเสิ่นหนานเยว่ ชื่ออวี๋ิ่เสวียครับ!” ตรงกันข้ามกับน้องสาว เด็กหนุ่มคนนี้กลับไม่มีท่าทีเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย เขายังคงทักทายเสิ่นหนานซิงอย่างผ่าเผยและสุภาพ
“อวี๋ิ่เสวียอยู่ชั้นเดียวกับหนานเยว่ด้วยเหรอ? ดีเลยนะ ต่อไปก็ฝากช่วยกันเรียนและดูแลกันด้วยนะ” เสิ่นหนานซิงจำต้องแสดงบทบาทพี่สาวใจดีออกไปก่อนในตอนนี้
“อ๋อ พี่ครับ... เสิ่นหนานเยว่อยู่ห้องข้าง ๆ ผมเองครับ ผลการเรียนของเธอดีกว่าผมมากจนได้ที่หนึ่งของสายชั้นเลย ผมต่างหากครับที่ต้องคอยขอเรียนรู้จากเธอ” รอยบุ๋มที่แก้มของอวี๋ิ่เสวียปรากฏชัดขึ้นยามที่เขาคลี่ยิ้มอย่างเป็มิตร
“หนานเยว่... ในเมื่อเป็เพื่อนกันก็หัดผูกมิตรไว้บ้างนะ อวี๋ิ่เสวีย... พวกเราคงต้องขอตัวกลับก่อนนะ ไว้โอกาสหน้าค่อยเจอกันใหม่ หนานเยว่... บอกลาเพื่อนเขาสิ” เสิ่นหนานซิงสังเกตเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนใจของน้องสาว จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะแขนเธอเบา ๆ เพื่อส่งสัญญาณ
เด็กหนุ่มตรงหน้าดูเผิน ๆ เหมือนจะไม่มีเจตนาร้าย ทว่าปัญหาสำคัญในใจของเธอคือ เขาเป็ผู้กลับมาเกิดใหม่ที่ระบบเหมือนกับเธอด้วยหรือเปล่า?
“ขอตัวนะคะ!” เสิ่นหนานเยว่ทักทายตามมารยาทอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินจากไปทันที
“ลาก่อนนะอวี๋ิ่เสวีย พอดีหนานเยว่เธอเป็คนตรง ๆ แบบนี้แหละ อย่าถือสาเธอเลยนะ” เสิ่นหนานซิงยิ้มลา ทว่าในใจกลับสั่งการให้ระบบจดจำพิกัดและข้อมูลของเด็กหนุ่มคนนี้ไว้เป็เป้าหมายสำคัญที่ต้องเฝ้าติดตามอย่างใกล้ชิด
“ลาก่อนครับพี่สาว! ผมไม่ถือสาหรอกครับ เข้าใจดี!” อวี๋ิ่เสวียยิ้มตอบด้วยแววตาที่ดูจะมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่
เมื่อสองพี่น้องเดินพ้นเขตรั้วโรงเรียน เสิ่นหนานซิงก็ตกอยู่ในความเงียบตลอดทาง เนื่องจากเธอกำลังใช้สมาธิสื่อสารกับระบบเพื่อหาข้อสรุปเกี่ยวกับเด็กหนุ่มคนนั้น ส่วนเสิ่นหนานเยว่ก็ได้แต่ลอบสังเกตสีหน้าของพี่สาวด้วยความกังวลใจ
[โฮสต์... จากการสแกนเบื้องต้น บุคคลนี้คือผู้ที่กลับมาเกิดใหม่ตามธรรมชาติ นอกจากความทรงจำในอดีตชาติแล้ว เขาก็ไม่มีความสามารถพิเศษหรือพลังงานอื่นใดที่ผิดปกติเลย]
001 ให้ข้อสรุปหลังจากประมวลผลเสร็จสิ้น
‘001... นายมั่นใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าในโลกใบนี้มีระบบแค่ตัวเดียวเท่านั้น?’ เสิ่นหนานซิงหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด
[...ไม่มั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ ทว่าในฐานะระบบ ผมยืนยันได้ว่าไม่พบคลื่นพลังงานที่เข้าข่ายระบบตัวอื่นบนตัวเขาเลย] 001 ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงดื้อรั้นตามสไตล์
‘ถ้าหากเป็ระบบที่ล้ำหน้ากว่าพวกเธอ ก็น่าจะมีวิธีหลบเลี่ยงการตรวจจับได้ไม่ยากไม่ใช่หรือไง’ เสิ่นหนานซิงตอบกลับในใจอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทว่าในครั้งนี้ดูเหมือน 001 จะวิเคราะห์ได้ค่อนข้างแม่นยำ เพราะเด็กหนุ่มคนนั้นดูจะไม่มีพิษมีภัยจริง ๆ เขาน่าจะล่วงรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของตนเอง ไม่อย่างนั้นสายตาที่เขามองมาที่เธอและหนานเยว่ คงจะไม่มีแววแห่งความเห็นอกเห็นใจที่ซ่อนไว้ไม่มิดขนาดนั้น
“พี่คะ... อวี๋ิ่... คือฉันกับเขาไม่ได้สนิทกันเลยจริง ๆ นะคะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม่นี้เขาถึงชอบมาชวนฉันคุยอยู่เรื่อย พี่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันยังตั้งใจเรียนเหมือนเดิมจริง ๆ!” เสิ่นหนานเยว่เริ่มทนความเงียบไม่ไหว เธอรีบเอ่ยอธิบายด้วยท่าทางประหม่า
“หนานเยว่... ไม่เป็ไรหรอก มีเพื่อนที่คอยเป็ห่วงเป็ใยแบบนี้ พี่ก็ดีใจแทนเธอแล้ว!” ทว่าในใจของเสิ่นหนานซิงกลับคิดตรงกันข้าม สำหรับเธอแล้ว พวกเด็กผู้ชายที่วนเวียนรอบตัวน้องสาว ยิ่งอยู่ห่าง ๆ ได้เท่าไหร่ยิ่งดี ส่วนอวี๋ิ่เสวียคนนี้ จะเป็มิตรแท้หรือศัตรูที่ซ่อนเขี้ยวเล็บ คงต้องใช้เวลาพิสูจน์กันต่อไป
เสิ่นหนานซิงคลี่ยิ้มออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าเสิ่นหนานเยว่กลับรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างประหลาดโดยหาสาเหตุไม่ได้
“พี่คะ... ฉันพูดความจริงนะ! ฉันไม่ได้สนิทกับเขาเลย พี่อย่าไปเชื่อคำพูดเขานักนะ เขามักจะชอบมาพูดเื่ประหลาด ๆ กับฉันอยู่เรื่อย บางทีฉันก็รำคาญจนอยากจะไปรายงานครูแล้วด้วยซ้ำ!” เสิ่นหนานเยว่ก้มหน้าบ่นพึมพำ
“เขาพูดอะไรกับเธอบ้างล่ะ?” เสิ่นหนานซิงหรี่ตาลงทันที หากเด็กคนนั้นกล้าล่วงเกินน้องสาวของเธอแม้เพียงนิด เธอจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่
“ก็อย่างเช่น... ‘อย่ารีบมีแฟนเลยนะ’ ‘อย่าไว้ใจใครง่าย ๆ’ อะไรประมาณนั้นน่ะค่ะ... พูดออกมาได้ น่าอายชะมัดเลย!” เมื่อนึกถึงคำพูดเ่าั้ เสิ่นหนานเยว่ก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี
‘เด็กคนนี้หมายความว่ายังไงกัน? ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาเพื่อประสงค์ร้ายน้องสาวเธอเหมือนคนในชาติก่อนสินะ?’ เสิ่นหนานซิงลอบวิเคราะห์ในใจ
“แต่คำพูดของเขาก็มีเหตุผลนะ เธอถือเสียว่าเป็คำเตือนดี ๆ จากเพื่อนคนหนึ่งก็แล้วกัน!” เสิ่นหนานซิงเอื้อมมือไปโอบไหล่น้องสาวไว้อย่างปลอบโยน น้องสาวของเธอยังคงดูบอบบางเหลือเกิน ยิ่งเมื่อยืนเทียบกัน เสิ่นหนานซิงที่สูงเกือบ 170 เิเ กลับดูเหมือนจะปกป้องน้องสาวที่สูงเพียง 155 เิเได้อย่างมิดชิด
“พี่คะ... พี่ยังเป็พี่สาวคนเดิมของฉันอยู่จริง ๆ ใช่ไหม?” เสิ่นหนานเยว่เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด ดูเหมือนพี่สาวของเธอจะเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน เด็กสาวมองพี่สาวั้แ่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสงสัย หากเป็ในอดีต พี่สาวคงจะสั่งให้เธอหุบปากไปนานแล้ว
“หนานเยว่... นี่คือแปรงสีฟัน สมุด แล้วก็ปากกาที่พี่ซื้อมาฝากเธอ ทุกอย่างอยู่ในถุงนี้หมดเลยนะ” เสิ่นหนานซิงรีบยกของในมือขึ้นมาหวังจะเปลี่ยนประเด็นสนทนา
และก็ได้ผลตามคาด เสิ่นหนานเยว่ดวงตาเป็ประกายด้วยความดีใจ เธอรีบรับของไปเปิดดูอย่างตื่นเต้น ทว่าครู่เดียวสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็ความกังวล
“พี่คะ... พี่ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะเหรอ? ถ้าเกิดพี่หนานฮุ่ยรู้เื่นี้เข้า มีหวังบ้านแตกแน่ ๆ!”
“เฮ้อ... จะไปกลัวยัยนั่นทำไมกันล่ะ? หนานเยว่ฟังนะ... ตอนนี้พ่อได้รับาเ็ และหลังจากที่พ่อออกจากโรงพยาบาล ครอบครัวเราก็ได้แยกบ้านออกมาจากฝั่งลุงเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ไปไม่ว่าเราจะซื้อหาอะไรมาใช้ ยัยนั่นก็ไม่มีสิทธิ์มาสอดรู้สอดเห็นหรือยุ่งกับเราอีกต่อไปแล้ว!”
“พ่อเป็อะไรมากไหมคะ? แล้วแยกบ้านกันแล้วจริง ๆ เหรอคะ? เื่จริงใช่ไหมพี่!” เสิ่นหนานเยว่ที่ได้รับข่าวใหญ่พร้อมกันสองเื่ ถึงกับแสดงสีหน้าเศร้าสลับกับความดีใจจนปรับอารมณ์ไม่ถูก
เสิ่นหนานซิงพยักหน้ายืนยันก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้น้องสาวฟัง เมื่อเสิ่นหนานเยว่ได้ยินว่าอาการของบิดาไม่รุนแรงนัก เธอก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
จากนั้นเด็กสาวก็ทวีความตื่นเต้นกับเื่การแยกบ้าน เธอชวนเสิ่นหนานซิงคุยฟุ้งด้วยความกระตือรือร้นตลอดทาง
“พี่คะ... แล้วหลังจากนี้พวกเราจะไปอยู่ที่ไหนกันเหรอ?” เด็กสาวเริ่มกลับมากังวลถึงที่อยู่อาศัยใหม่อีกครั้ง
“เื่นั้นไม่ต้องกังวลไปหรอกจ้ะ ทั้งพ่อแม่และพี่จะช่วยกันจัดการเอง หน้าที่ของเธอตอนนี้คือตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดก็พอ อีกไม่นานเราก็จะได้ย้ายไปอยู่ในที่ที่สบายกว่านี้แล้ว!”
“พี่คะ... พี่อายุมากกว่าฉันแค่สองปีเองนะ ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงได้ทำตัวเป็ผู้ใหญ่วางมาดเคร่งขรึมขนาดนี้กันนะ!” เสิ่นหนานเยว่แกล้งกลอกตาใส่พี่สาวอย่างล้อเลียน
“เสิ่นหนานเยว่! พี่อายุมากกว่าเธอตั้งสองปีกับอีกแปดเดือนนะ ปัดเศษแล้วก็คือสามปีนั่นแหละ! อย่ามาบอกว่าแค่สองปีนะ แล้วก็ห้ามทำหน้าล้อเลียนพี่แบบนั้นด้วย!” เสิ่นหนานซิงแกล้งคว้าใบหูน้องสาวมาบิดเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
“ยอมแล้วค่ะ ๆ! พี่อายุมากกว่าฉันสามปีเต็มเลย... แต่ฉันเองก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะพี่!” เสิ่นหนานเยว่บ่นอุบอิบพลางย่นจมูกใส่
ในวินาทีนั้น เสิ่นหนานซิงพลันหลุดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ‘ใช่แล้ว... เธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ทว่าตราบใดที่มีพี่สาวคนนี้อยู่เคียงข้าง เธอก็จะเป็น้องสาวตัวน้อยที่พี่จะคอยปกป้องตลอดไป’
สองพี่น้องเดินหยอกล้อหัวร่อต่อกระซิกกันมุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้าน ทว่าทันทีที่มาถึงทางเข้าหมู่บ้านหยวนไห่ เสียงเอะอะอื้ออึงและภาพความวุ่นวายเบื้องหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของทั้งสองต้องชะงักลง
มีใครบางคนกำลังเปิดศึกทะเลาะกันอย่างรุนแรงอยู่ไม่ไกลจากที่นั่น...
5K
