Reborn go oh เป็นชาวไร่และราชัน ณ ต่างโลก

        เว่ยย่าน โพล่งออกมาจนทำให้อีก2สาว(ไซซี,เฉียงหยา)สะดุ้ง “แล้วเขาก็จะขืนใจเจ้าน่ะซิ!”

        เจียวินรีบกล่าว “เขาไม่ได้จะขืนใจข้าเสียหน่อย ..เขาเพียงแสดงความรู้สึกต่อข้าเท่านั้น  ข้ารู้ว่าเขาแสดงความรู้สึกไม่เก่งหมายถึงในเมื่อปีที่แล้วน่ะนะ.. และถึงตอนนี้เขาต้องการ .. ต้องการ .. ของข้า ..ข้าก็ยินดี!”

        3สาวชะงักหยุดเดินทันทีเบิกตากว้าง  ส่วนเจียวินก็หยุดเดินเป็นเพื่อนด้วยพร้อมแสดงท่าทีอายมากๆ

            เฉียงหยา“เจียวิน!เจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้นะ แม้ว่าจะรักกันชอบกัน ก็ต้องทำตามขนบธรรมเนียม  เจ้าจะใจง่าย ยินยอมเช่นนั้นอีกไม่ได้  นี่ นี่ หากว่าตอนนั้นซุนจีของข้า! ไปช่วยเจ้าไม่ทัน เรื่องมันจะร้ายแรงถึงไหน!?”

            เจียวินหัวเราะอายๆ “พี่เฉียงหยากล่าวเต็มปากแล้วรึว่า พี่ซุนจีเป็นของท่าน! ไหนท่านว่าจะอย่างไรก็ไม่สนใจเขาไงล่ะ?”

            เฉียงหยาทำท่าอายบ้าง “เจียวิน เจ้าอย่าล้อพี่เล่นเลย อย่างเจ้าตอไม้นั่น! 1คำก็คุณชาย!2คำก็คุณชาย! 3คำก็คุณชาย!คุณชาย! ไม่มีคำว่าเฉียงหยาจากปากเขาหรอก”

            หลังจากพูดคุยกับอีกสักพักไซซีก็ถามขึ้น “เจียวิน วันนั้นที่เกิดเรื่อง ตกลงว่าอินทราทำอะไรเจ้าบ้างรึ?”

            เจียวินมองคนทั้ง4  เฉียงหยาก็เงียบปากทำตาโตจะตั้งใจฟัง เว่ยย่านคล้ายจะขยับแขนเสื้อต้นแขนเหมือนจะไปหาเรื่องตบตีคน  แล้วเจียวินก็ก้มหน้าเล่า

        “วันนั้นพอเราหลบคนอื่นไปอยู่ริมสนามหญ้า เขาก็เข้าโอบกอดข้าจากทางด้านหลัง มือหนึ่งวางไว้บนหน้าอกอีกมือวางไว้บน .. ที่ลับของข้า แล้วเขาก็ขยับมือแรงขึ้น ..แรงขึ้นหน่วยริมฝีปากเขาขบหูของข้าเบาๆ ตัวข้าเหมือนล่องลอยอยู่บนฟ้า  แขนของเขาช่างแข็งแรงและอบอุ่นจนข้าแทบจะละลายอยู่ในแขนเขา แผ่นหลังข้าทาบกับหน้าอกและช่วงท้องเขาทำให้เลือดลมแทบหยุดไหลแขนขาอ่อนแรง.. จนเขากระซิบถามข้าว่า ข้าคิดอย่างไรกับเขา หัวข้าตื้อไปหมดแทบหายใจไม่อก แล้วก็  ฮ้าถึงศาลาอาหารแล้ว!” ^_^

            อีก3สาวสะดุ้งสุดตัว ไซซีบิดผ้าเช็ดหน้าเกือบขาด,อีก2สาวจับแขนเสื้อแน่นจนยับ.. “เจียวิน! นี่เจ้า!...”

            เจียวินหัวเราะอายๆ แต่ดวงตาสดใสเป็นประกาย “555 วันนี้ข้าเล่นเท่านี้นะวันหลังค่อยเล่นกันเรื่องนี้ใหม่ เอาล่ะ ไปทานอาหารกันเถอะ!”

        เว่ยย่านพึมพำ“ไม่น่าเชื่อว่าเจียวินเงียบๆนิ่งๆคนนั้น จะเป็นมาเป็นคนซุกซน และกล้า...ได้ขนาดนี้”