ตอนที่ 20 การประลองประจำตระกูล (1)
ลึก ๆ แล้ว หลงเฟยยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับหลงจ้านอู่
อย่างน้อย...ก็ต้องรอให้เขาบรรลุถึงขั้นราชันย์แห่งสงครามเสียก่อน
ทว่า ตอนนี้หลงจ้านอู่กลับมาหาเขาถึงที่ ทั้งสองยืนประจันหน้ากันตรงบริเวณลานหน้าบ้าน ยังมีเฉียวเฉียวที่ยังคุกเข่าอยู่ที่พื้น หลงเฟยเห็นเช่นนั้นจึงตะโกนขึ้นมาว่า
“เฉียวเฉียว ลุกขึ้น”
ระหว่างที่พูดนั้นเขาก็รีบเดินเข้าไปพยุงเฉียวเฉียวขึ้นมาแล้วดึงไปหลบทางด้านหลัง โดยที่สายตายังคงจับจ้องไปที่หลงจ้านอู่ พร้อมทั้งตะโกนถามไปว่า
“แกมาทำอะไรที่นี่!”
หลงจ้านอู่มองไปยังสมุนไพรต่าง ๆ ที่วางระเกะระกะรอบ ๆ ลานบ้าน จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า
“แกยังคิดที่จะปรุงยาลูกกลอนอยู่อีกเหรอ”
หลงเฟยกลับหัวเราะแล้วตอบว่า
“นายน้อยอย่างข้าจะปรุงยาอะไร มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับแกสักหน่อย หลงจ้านอู่ ถ้าอยากจะมาเยาะเย้ยเรื่องที่ข้าปรุงยาล้มเหลวแล้วล่ะก็ ยินดีด้วย แกทำสำเร็จแล้ว”
หลงจ้านอู่จ้องเขม็งไปที่หลงเฟยก่อนจะพูดว่า “แกบอกว่า แกน่ะเป็นพวกไร้ประโยชน์ก็ดีอยู่แล้ว ในเมื่อออกจากตระกูลหลงไปแล้ว ยังจะกลับมาอีกทำไม”
“ในเมื่อข้าอยากที่จะกลับมา แกจะทำอะไรได้”
“หนึ่งเดือนหลังจากนี้ แกจะต้องเข้าร่วมการประลองประจำตระกูล ถ้าหากแพ้จะต้องออกจากสกุลหลงไปซะ พวกเราสกุลหลงไม่ต้อนรับพวกสวะ”
หลงเฟยมีสีหน้าอึ้งงัน “การประลองประจำตระกูลงั้นเหรอ?”
“ข้าเป็นนายน้อยมีสิทธิพิเศษ ที่จะไม่ต้องเข้าร่วมไม่ใช่รึไง?”
เขาได้ถูกกำหนดให้เป็นทายาทนักรบเทพมังกรเสินหลงในอนาคต จึงได้รับการอนุญาตเป็นพิเศษไม่ต้องเข้าร่วม
หลงจ้านอู่หัวเราะเสียงดังขึ้นมา “สิทธิพิเศษเหรอ ฮ่า ๆๆๆๆ ...... หลงเฟย แกคิดว่าแกยังเป็นหลงเฟยคนก่อนอีกเหรอ ที่แล้วมา แกมีสายเลือดของเทพมังกร ถึงได้รับสิทธิพิเศษไม่ต้องเข้าร่วม แต่สภาพของแกตอนนี้เนี่ยนะ ชีพจรแตกซ่าน เส้นเลือดไม่ปกติ สภาพพิกลพิการจนเป็นที่หัวเราะเยาะของชาวเมืองหั่วหลีอย่างนี้เนี่ยนะ”
ถูกหัวเราะเยาะอีกแล้ว! คราวนี้แบบซึ่งหน้าซะด้วย!
หลงเฟยกำหมัดทั้งสองข้างที่อยู่ในชายเสื้อแน่น
หลงจ้านอู่พูดต่อว่า “หลงเฟยเอ๋ยหลงเฟย เจ้าไม่มีทางเลือก มีแต่ต้องเข้าร่วมเท่านั้น หากปฏิเสธแล้วละก็....” เวลานี้สายตาของหลงจ้านอู่มองไปที่เฉียวเฉียวที่อยู่ด้านหลังของหลงเฟย พร้อมพูดอย่างมีเลศนัยว่า
“ข้าไม่ใช่หลงต้าเย่า ฝีมือข้าเหนือกว่ามันเป็นหมื่นเท่า”
“กรอด ๆ .......” เสียงหลงเฟยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันในปากดังออกมา “ข้ารังเกียจคนที่ดูถูกข้าที่สุด”
หลงจ้านอู่หัวเราะ “นั่นสินะ ข้าก็เลยดูถูกเจ้านี่ไง”
หลงเฟยหรี่ตาครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ได้ ข้าจะเข้าร่วมการประลอง แต่.....หลงจ้านอู่ ข้าขอเตือนแกไว้คำหนึ่ง ใครก็ตามที่มารังแกข้า ข้าก็จะไม่ละเว้นมันเช่นกัน”
ชั่วพริบตานั้น
หลงจ้านอู่ก็ปล่อยพลังของระดับจ้านหวางออกมาจากร่างกาย เป็นพลังสังหารที่รุนแรงชนิดที่ว่า แม้จิตใจของหลงเฟยจะหนักแน่นมั่นคง แต่ก็ยังถูกจ้านหวางอย่างเขาทำร้ายอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากแต่เหลงเฟยยังคงไม่หวั่นไหว และในชั่วพริบตาหลงจ้านอู่ก็เรียกพลังกลับคืนพร้อมทั้งยิ้มเยาะ ๆ
“ข้าจะรอนะ” พูดจบ หลงจ้านอู่ก็ออกจากลานหน้าบ้านไป
“ชู่วว.......” หลงเฟยทรุดลงไปนั่งที่พื้น
“แม่งเอ๊ย พลังระดับจ้านหวางช่างน่ากลัวจริง ๆ หลงจ้านอู่ แกรอข้าก่อนเถอะ ข้าจะทำให้แกแหลกเป็นผุยผงในไม่ช้านี้แน่”
เฉียวเฉียวเอ่ยด้วยความกังวล “นายน้อย ลูกหลานที่จะร่วมการประลองได้ต้องอายุ 20 ปีขึ้นไป ท่านเพิ่งจะอายุ 16 ปี การที่หลงจ้านอู่บังคับให้ท่านต้องเข้าร่วมนั้น เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการกลั่นแกล้งท่าน”
กลั่นแกล้งเหรอ?
มันอยากให้ข้าตายต่างหาก!
หลงเฟยหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อย่ากังวลไปเลย ข้าเป็นใครกัน การประลองเล็กๆ เช่นนี้ไม่คณามือข้าหรอก”
ในความทรงจำก็พอมีเรื่องราวเกี่ยวกับการประลองประจำตระกูลอยู่บ้าง
เรียกได้ว่าสาหัสสุดๆ !
บวกกับสภาพหลงเฟยในตอนนี้ด้วยแล้วยิ่งสาหัสกว่าเดิมหลายเท่า
ระดับพลังของคนในตระกูลหลง ต่างก็เป็นนักรบระดับจ้านจุนขึ้นไปทั้งนั้น อีกทั้งทุก ๆ คนต่างก็มีสายเลือดมังกรอันเข้มข้น ไม่น่าแปลกใจที่จะมีความเข้มแข็งมาก
เจตนาของหลงจ้านอู่นั้นชัดเจนที่สุด ว่าต้องการใช้การประลองนี้เพื่อที่จะกำจัดเขานั่นเอง
หลงเฟยไตร่ตรองในใจว่า
‘ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือน ภายในเวลาหนึ่งเดือนนี้ ข้าจะต้องแข็งแกร่งมากกว่าเดิมให้จงได้’
- โปรดติดตามตอนต่อไป -