ตอนที่ 13 ปกป้อง
‘พลั่ก’เขาหวดท่อนไม้เข้าที่ศีรษะของชายคนที่มาเปิดประตูอย่างไร้ความปรานี สาวผมแดงเห็นดังนั้นก็ใมากเธอทรุดลงไปนั่งกับโซฟา
ก่อนจะเห็นว่าเด็กหนุ่มหน้าประตูผู้เหวี่ยงไม้ไปมากำลังเดินเข้าไปหาหวังฉิงส่วนพวกผู้ชายที่อยู่ด้วยก็ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงโดนฟาดลงไปกองกับพื้นเช่นกัน
หวังฉิงมองเจียงฉือที่อยู่ตรงหน้าทั้งน้ำตา…
“หวังฉิง ไปเร็ว” เจียงฉือพูดขึ้นอย่างร้อนใจก่อนจะรีบดึงหวังฉิงพุ่งออกนอกประตูไป
“พวกนายมัวทำอะไรกันอยู่ รีบตามไปสิ” สาวผมแดงได้สติกลับมาก็ะโด่าเสียงดัง…
เจียงฉือเห็นว่ากลุ่มคนที่ตามมานั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆก็คว้าแก้วเหล้าและข้าวของแถวนั้นขว้างใส่พวกเขาอย่างตื่นตระหนก “อย่าตามมานะ…”
เกิดความโกลาหลขึ้นในบาร์ทันที
…
ขณะเดียวกันนั้น กู้ชวนที่กำลังเอนกายนั่งฟังคำพูดของบุรุษข้างกายอยู่บนโซฟาก็นวดหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย
อยู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะวุ่นวายดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องรับรองก่อนเสียงคุ้นเคยจะดังลอดผ่านเข้ามาในหู
กู้ชวนเบิกตากว้างและพุ่งตัวออกไปนอกประตูทันที…
“เจียงฉือ ทำยังไงกันดี” หวังฉิงพูดกับเขาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
เจียงฉือเห็นชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหยิบขวดเหล้าเหวี่ยงมาทางเขาก็รีบขยับตัวเพื่อปกป้องหวังฉิงตามสัญชาตญาณทันที เขาหลับตาแน่น
‘เพล้ง’ ความเจ็บที่จินตนาการไว้นั้นส่งมาไม่ถึง เขาค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าตรงหน้ามีแผ่นหลังของคนคนหนึ่งบังตัวเองไว้อยู่ รอบกายของผู้ชายตรงหน้านั้นปกคลุมไปด้วยโทสะ
ส่วนพวกผู้ชายที่ไล่ตามมาก็นอนกุมท้องแน่นิ่งอยู่กับพื้นด้วยสีหน้าเหยเก
“คุณกู้ เป็ยังไงบ้างครับ!” ไม่ไกลนัก ชายที่กำลังพูดคุยอยู่กับกู้ชวนก่อนหน้านี้ก็วิ่งมาพร้อมบอดี้การ์ดสองสามคนพอเห็นว่ากู้ชวนไม่เป็อะไร ก็ปาดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผากออกอย่างหวาดกลัว ‘จะปล่อยให้คนที่ท่านผู้เฒ่าเซียวชื่นชอบเป็อะไรไปไม่ได้เด็ดขาด’ ชายคนนั้นคิด
เด็กหนุ่มไม่สนใจคนที่เข้ามาหา
เขาหันไปดูเจียงฉือที่หน้าแดงก่ำไปหมดเพราะความกลัวไฟโทสะในใจเขาก็ดับมอดลงและถูกแทนที่ด้วยความกังวลทันที “นายเป็ยังไงบ้าง”กู้ชวนเอ่ยถาม
“ฉันไม่เป็ไร แต่หวังฉิง…” เจียงฉือส่ายหัวก่อนจะมองไปทางหวังฉิงอย่างเคร่งขรึม
กู้ชวนเบนสายตาของเขาไปยังหวังฉิงที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยชำเลืองมองแค่แวบเดียวก็หันกลับมามองที่เขา “นายถอดเสื้อให้เธอสิ”
“ฮะ อ๋อ” เจียงฉือทำหน้าฉงน พอได้สติ เขาจึงถอดเครื่องแบบนักเรียนที่ตัวเองใส่อยู่ออก
กู้ชวนดึงเสื้อออกมาจากมือเขาและโยนมันให้หวังฉิงโดยไม่หันไปมองเลยด้วยซ้ำ
เจียงฉือมึนงงสับสนกับการกระทำของกู้ชวนกระทั่งได้สติกลับมา บนตัวก็มีเสื้อตัวนอกสีดำเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นแล้ว กลิ่นมินต์เย็นโชยเข้ามาในจมูกทำให้เขาเคลิ้มไปชั่วขณะ
หวังฉิงที่อยู่อีกด้านรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็ส่วนเกินจึงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าออกลวกๆ แล้วใส่เครื่องแบบนักเรียนให้เรียบร้อย
“ไปกันเถอะ” กู้ชวนเอ่ยกับทั้งสองคนอย่างนุ่มนวล แต่ความจริงแล้วสายตาของเขาไม่ละไปจากเจียงฉือเลยแม้แต่นิดเดียว
“แล้วพวกเขาล่ะ จะทำยังไง” เจียงฉือย่นคิ้วถาม
“มีคนจัดการให้ ไม่ต้องห่วงหรอก” กู้ชวนตอบโดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่เขา
เจียงฉือมองกลุ่มผู้ชายหลายคนที่อยู่ข้างกายกู้ชวนคนเ่าั้ผงกศีรษะให้เขา เขาถึงได้วางใจ แล้วพยุงหวังฉิงเดินตามกู้ชวนออกไป
ภายในบาร์ ผู้ชายที่มีท่าทีนอบน้อมต่อกู้ชวนเมื่อครู่นี้ต่อสายโทรออก…
ไม่นานนัก ก็มีเสียงไซเรนดังขึ้นด้านนอกบาร์…
…
เจียงฉือปลอบหวังฉิงไปตลอดทางกู้ชวนเดินตามหลังทั้งคู่ ฟังจากบทสนทนาของทั้งสองคน ก็ทำให้ได้รู้ว่าเื่นี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับสวี่กู้ชนิดที่ว่าแยกออกจากกันไม่ได้
กู้ชวนเม้มปาก สายตาจ้องมองท้ายทอยของเจียงฉือในบาร์เมื่อกี้นี้ พอเขาเห็นว่าขวดเหล้าจะฟาดถูกเด็กหนุ่มตรงหน้า ใจของเขาก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเขากลัวอีกฝ่ายจะได้รับาเ็ ทั้งยังประหลาดใจมากเมื่อค้นพบว่า เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใสเจิดจ้าเหมือนแสงอาทิตย์คนนี้ได้หยั่งรากลึกเข้ามาในใจของเขาั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้
และเมื่อครู่นี้ สวี่กู้เป็ผู้ที่เกือบจะทำให้เด็กหนุ่มที่เขาชอบคนนี้ต้องได้รับาเ็เมื่อคิดมาถึงตรงนี้กู้ชวนก็กำหมัดแน่น
ตกเย็น หลังจากที่กู้ชวนส่งทั้งสองคนกลับบ้านเรียบร้อยเขาก็เดินจากไปอย่างวางใจ…
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/2950e7d742c903d7a687d9b0ce2dfde8
2K
