ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 46 เห็นกับตา!

อู๋ซิ่วหรงดึงสวี่หรานไปยังข้างทางที่ไม่มีคน แล้วจึงพูดว่า "ฉันมีญาติคนหนึ่ง ทำงานอยู่ที่ฝ่ายรับสมัคร ตอนที่ประกาศรายชื่อ ฉันไปถามมา มีชื่อฉันอยู่ ฉันยังถามถึงเหยียนฮ่าวด้วย ตอนนั้นก็ยังมีชื่อเขาอยู่!" แต่ทำไมวันนี้ถึงไม่มี ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ!

สวี่หรานรู้สึกประหลาดใจ "พี่แน่ใจเหรอคะ?"

"แน่ใจสิ ญาติคนนั้นเป็นญาติแท้ๆ ฉันเลยนะ เธอไม่หลอกฉันหรอก โควต้ามีจำกัด หลายคนก็ใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้มันมา!" เธอพูดเป็นนัยๆ แล้ว คาดว่าคงมีคนแอบให้สินบน เพื่อเอาชื่อเหยียนฮ่าวออก

"ฉันต้องไปจัดการเรื่องนี้!" เรื่องแบบนี้มันน่ารังเกียจเกินไปแล้ว!

อู๋ซิ่วหรงรีบห้าม "ไปก็เท่านั้นแหละ คนที่สมัครสอบไม่ผ่านไม่ได้มีแค่เหยียนฮ่าวคนเดียว ถึงตอนนั้นถ้าพวกนั้นไม่ยอมรับ เธอจะทำยังไง?" เธอไม่สามารถให้ญาติของเธอมาเป็นพยานได้ เรื่องเดือดร้อนแบบนี้ ใครจะอยากยุ่ง

"ฉันก็แค่ไปถามดูหน่อยเท่านั้น" ถ้าเดิมทีไม่มีชื่อก็คงต้องยอมรับ แต่ตอนแรกมีชื่อเหยียนฮ่าว โอกาสที่ได้มาแล้วจะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ ได้ยังไง!

อู๋ซิ่วหรงรู้ว่าสวี่หรานเป็นคนใจร้อน จึงพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันไปอำเภอด้วย ฉันพาเธอไปที่ฝ่ายรับสมัครเอง"

สวี่หรานพยักหน้า แต่ว่าจะบอกเรื่องนี้กับเหยียนฮ่าวยังไงดีนะ!

หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ตอนที่สวี่หรานเลิกงานกลับถึงบ้าน เหยียนฮ่าวยังไม่กลับ เธอจึงกินข้าวรอ จนกระทั่งเหยียนฮ่าวกลับมา เขาก็ถามทันทีว่า "มีประกาศรายชื่อผู้ที่ผ่านการสมัครสอบออกมาหรือยัง?" เขาเป็นห่วงเรื่องนี้มาทั้งวัน

สวี่หรานส่ายหน้า "ประกาศแล้ว ไม่มีชื่อนาย"

สีหน้าของเหยียนฮ่าวแข็งค้าง จากนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ "ผมรู้อยู่แล้วว่ามันไม่ง่าย" บางครั้งเขาก็รู้สึกว่า ตัวเองดวงไม่ดีหรือเปล่า? ทำไมการใช้ชีวิตอย่างราบรื่นถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ?

สวี่หรานเห็นเหยียนฮ่าวทำหน้าเศร้า ก็พูดปลอบใจว่า "พรุ่งนี้ฉันจะไปดูที่อำเภอให้"

"ไปก็เท่านั้นแหละ ถ้าไม่ได้จริงๆ ปีหน้าค่อยสอบใหม่ก็ได้" รออีกปีเดียวเทานั้นเอง

สวี่หรานส่ายหน้า "ถ้าปีหน้าก็ไม่ได้อีกล่ะ?" โกงได้ครั้งหนึ่ง ก็ต้องมีโกงครั้งที่สอง!

เหยียนฮ่าวเห็นสีหน้าไม่ดีของสวี่หราน จึงถามว่า "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"

"ไม่มีอะไร กินข้าวเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน" สวี่หรานได้ยินจากอู๋ซิ่วหรงมาว่า รายชื่อจะประกาศไว้สองสามวัน ถ้ามีปัญหา ก็จะถูกตัดออก ถ้ามีที่ว่าง เหยียนฮ่าวก็ยังมีหวัง

เช้าวันรุ่งขึ้น สวี่หรานไปรออู๋ซิ่วหรงที่ทางเข้าหมู่บ้าน ทั้งคู่ไปอำเภอด้วยกัน อู๋ซิ่วหรงพาสวี่หรานไปหาญาติของเธอที่ฝ่ายรับสมัคร แล้วถามเรื่องนี้

ญาติของเธอรู้เรื่องภายในมาบ้าง จึงบอกว่า "เห็นผู้หญิงที่ใส่ชุดสีแดงคนนั้นไหม นั่นแหล่ะ! จริงๆ แล้วประวัติของเธอไม่ผ่านเกณฑ์ แต่ตอนนี้เธอกลับผ่านการสมัครสอบ!" จากนั้นก็พูดเสียงเบาว่า "เหยียนฮ่าวโดนเธอคนนั้นน่ะแหล่ะแย่งที่ไป"

ญาติของอู๋ซิ่วหรงเป็นผู้หญิงอายุราว ๆ 30 กว่าปี มองไปที่ผู้หญิงคนนั้น แล้วพูดเสริมว่า "ยัยนั่น หน้าด้านชะมัด มาที่นี่ตั้งหลายรอบ น่ารังเกียจจริงๆ"

สวี่หรานหรี่ตาลง ถ้าไม่รู้ว่าใครแย่งไป ก็คงหายาก แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ใช้วิธีที่ไม่ถูกต้อง แย่งโควต้าไป งั้นเธก็ต้องแย่งมันคืนมา!

สวี่หรานกำลังจะเข้าไป ญาติของอู๋ซิ่วหรงก็รีบบอกว่า "อย่าบอกเธอนะว่าฉันเป็นคนบอก!"

"วางใจเถอะค่ะ ฉันไม่บอกใครแน่นอน" สวี่หรานพูดจบก็เดินเข้าไป

พอเข้าไปในห้องทำงาน สวี่หรานก็เห็นผู้หญิงที่ใส่ชุดสีแดงคนนั้นจริงๆ ตอนที่เธอเข้าไป ผู้หญิงคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนตักของผู้ชายคนหนึ่ง ดูท่าทางน่าจะเป็นคนมีตำแหน่ง ในห้องไม่มีคนอื่น สิ่งที่ทั้งสองคนกำลังทำอยู่ สวี่หรานเห็นกับตาอย่างชัดเจน!