อาชาสีน้ำตาลพุ่งทะยานดุจก้อนเมฆบนท้องฟ้า ไม่ผิดจากชื่อ ‘เมฆเหิน’ เลยแม้แต่น้อย ด้วยความแข็งแรงและปราดเปรียวของม้าแสนงามสง่าตัวนี้ทำให้เคอหลิ่งหลินมาถึงหุบเขาชิงซานได้ในหนึ่งคืนกับหนึ่งวัน
อาจเป็เพราะเมฆเหินรู้ใจผู้อยู่บนหลังอานม้าว่าจิตใจนั้นร้อนรน้าไปถึงปลายทางให้เร็วที่สุด มันมุ่งทะยานไปเต็มฝีเท้า แม้เมื่อหญิงสาวหยุดพักม้า มันก็ดื่มน้ำเล็มหญ้าเล็กน้อยแล้วผงกศีรษะเหมือนจะเรียกให้ไปต่อ
มาถึงที่หมายก็เย็นย่ำ หญิงสาวยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้าสายตาจับจ้องไปทีู่เาที่ตั้งตระหง่านเบื้องหน้า แม้จะรีบร้อนเพียงใดก็มิควรเข้าไปยามค่ำคืนคืนนี้คงต้องหาที่พักแรมและที่ปลอดภัยในเมฆเหินเสียก่อน แม้มีความกังวลอยู่ในใจ แต่ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มนางไม่แน่ใจว่า ‘บ้าน’หลังนั้นของนางจะยังอยู่ไหม ความทรงจำในสถานที่นั้นเหลือน้อยเต็มที่ ทว่านางก็ยังจำที่ตั้งของสถานที่นั้นได้อย่างดีหญิงสาวลงจากหลังม้าแล้วจูงม้าเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็กๆ ไม่นานนัก เบื้องหน้าปรากฏกระท่อมหลังน้อยที่สภาพซอมซ่อที่มีต้นไม้ขึ้นปกคลุมเต็มไปหมดร่างเพรียวเดินเข้าไปใกล้ หัวใจตีบตันแม่บังเกิดเกล้าให้กำเนิดนางได้ไม่นานก็ตายจากเหลือเพียงพ่อที่เลี้ยงดูนางตามลำพังในกระท่อมหลังน้อย ท่านพ่อเป็มากกว่าพ่อ เป็ทั้งครูอาจารย์ สอนนางขีดเขียนและอ่านตำรา ฝึกวรยุทธและการแกะรอยเดินป่า ไม่เพียงแค่นั้น ท่านยังเป็พี่เป็เพื่อนเล่นให้นางไม่รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวและเป็แม่เมื่อยามที่นางป่วยไข้
เคอหลิ่งหลินสูดลมหายใจลึก กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลรินแม้ไม่มีผู้ใด นางไม่ปรารถนาจะให้น้ำตารินหลั่ง ต้นไม้ขึ้นปกคลุมหนาราวกับซุกซ่อนกระท่อมไว้จากสายตาผู้อื่นเท้าของนางเดินเข้าไปใกล้พลันภาพต่างๆ ผุดขึ้นในสมองเริงร่าทับซ้อนกับความจริงเบื้องหน้า นางเห็นเงาร่างของพ่อที่มีร่างของเด็กหญิงตัวเล็กๆขี่คออยู่ หญิงสาวเดินผ่านความทรงจำเ่าั้ไปที่ประตูบ้าน ออกแรงอยู่หลายครั้งก็ผลักมันเข้าไปได้ ไม่ได้กลับมาที่นี่นานสิบกว่าปีสภาพในกระท่อมยังให้ความรู้สึกคงเดิม นางแหงนหน้ามอง้า หลังคาเป็รูในหลายแห่งแต่เพราะถูกหญ้าขึ้นปกคลุมจึงพอได้เป็ที่คุ้มศีรษะได้คืนนี้นางคงจะอาศัยที่นี่พักผ่อนสักคืนก่อนจะเข้าสู่หุบเขาชิงซาน
นางก่อกองไฟเล็กๆจัดแจงเตรียมอาหารให้ตัวเอง แม้ไม่หิวนักแต่ต้องให้ร่างกายได้กินอิ่มเพื่อมีเรี่ยวแรงไปนำไข่มุกหมื่นราตรีนางมองดูเมฆเหินพักผ่อนแล้วก็เบาใจ ม้าตัวนี้ฉลาดนักเกินคำว่าแสนรู้เสียอีกไม่เพียงแต่ไม่เกรงกลัวสิ่งใดแล้วยังมีความสามารถในการจำทิศทาง มันสามารถพาคนที่อยู่บนหลังกลับที่พักได้เป็ม้าคู่ใจแม่ทัพอย่างแท้จริง
เสียงระบายลมหายใจเบาๆทำให้เมฆเหินหันมามองเพียงแวบเดียวแล้วก็ไม่ใส่ใจ เคอหลิ่งหลินเผลอหัวเราะเบาๆแล้วส่ายหน้าไปมา ท่าทางแบบนี้ช่างคล้ายจ้าวจิ่นสือไม่มีผิด เป็ห่วงแต่ไม่แสดงออกเขามักเป็เช่นนั้น เป็เช่นนี้มาตลอดพ่อของนางพานางติดตามแม่ทัพจ้าวั้แ่อายุสิบขวบหากสิ่งที่พ่อของนางตัดสินใจว่าดี นางย่อมเห็นว่าดีด้วยการเป็โจรป่าของพ่อแตกต่างจากโจรป่าที่นางเคยรู้จักเพราะพ่อกับนางใช้ชีวิตตามลำพัง ไร้ญาติพี่น้อง แต่โจรป่าที่อื่นนั้นมักจะอยู่กันเป็ครอบครัวใหญ่บ้างดำรงชีพด้วยการเป็โจร บ้างก็เป็โจรเพราะจำใจ นางไม่รู้หรอกว่าไยพ่อจึงเป็โจรความเป็อยู่ของนางกับพ่อก็ไม่วิเศษเลิศเลออันใด ยังคงเป็แค่กระท่อมหลังน้อยที่แสนอบอุ่นนี้เท่านั้นจนเมื่อได้พบกับแม่ทัพจ้าวที่่นั้นออกปราบกบฎชายแดน
“แม่ทัพจ้าวเป็คนดี ท่านช่วยเหลือชาวบ้านพ่ออยากจะช่วยท่าน หลินเอ๋อร์เ้าจะว่าอะไรพ่อหรือไม่”
“ท่านพ่อว่าอย่างไร ลูกก็ว่าตามนั้น”นางยักไหล่ไม่เห็นเป็เื่ใหญ่โตอะไร พ่ออยู่ไหน นางอยู่นั้น ย่อมเป็เช่นนั้น
“แต่เราจะไม่ได้อยู่ที่กระท่อมหุบเขาชิงซานอีกแล้วนะ” มือใหญ่หยาบกร้านลูบผมของลูกสาวอย่างทะนุถนอม
“จะเป็ไรไปโลกกว้างใหญ่ใช่ที่ไร้ที่ซุกหัวนอน พ่ออยู่ไหนข้าอยู่นั้นท่านพ่อจะไม่ทิ้งให้ข้าอยู่คนเดียวใช่ไหม?”
“แน่นอน พ่อไม่ทิ้งเ้าแต่เ้าจะทนไหวหรือไม่”
นางหัวเราะเสียงใส ใช้นิ้วโป้งจิ้มที่หน้าอกตัวเอง“ข้าเป็ใคร ข้าเคอหลิ่งหลินบุตรสาวขุนโจรแห่งหุบเขาชิงซานเชียวนะมีเื่อะไรให้ข้าต้องหวาดกลัวด้วยรึ”
“ใช่ๆ เ้าเป็ลูกพ่อเ้าต้องเข้มแข็ง ไม่ว่าวันนั้นเ้าจะมีพ่ออยู่หรือไม่ก็ตาม”
“ท่านพ่อท่านสัญญาซิว่าจะไม่ทิ้งข้าไปเหมือนท่านแม่”
“หลินเอ๋อร์ จำไว้ให้ดีว่าแม่ไม่ได้ทิ้งเ้าแม่รักเ้ามากยอมเสียสละชีวิตตนเองเพื่อให้เ้าได้มีชีวิตอยู่ใช้ชีวิตเรียนรู้ทั้งสุขและทุกข์บนโลกใบนี้”
“ข้าทราบแล้วท่านพ่อ”เด็กหญิงทำหน้างอ
แต่ไม่กี่ปีผ่านมาท่านพ่อก็ผิดสัญญากับนาง ไม่ซิท่านพ่อไม่ผิดสัญญา เพราะท่านบอกก่อนตายว่า“พ่อกับแม่จะอยู่กับเ้าเสมอจำไว้หลินเอ๋อร์ของพ่อ”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ”นางร้องไห้เป็ครั้งแรก
“หลินเอ๋อร์ของพ่อต่อไปนี้เ้าต้องอยู่กับแม่ทัพจ้าวแล้ว เ้าไม่ใช่เด็กเล็กๆ อีกแล้วนะ”
“ท่านพ่อผิดสัญญา” เด็กหญิงตัวน้อยเอาแต่ทุบอกบิดาที่นอนหายใจรวยรินเนื้อตัวมีาแฉกรรจ์จากการเอาตัวเองปกป้องแม่ทัพจ้าว
“พ่อขอโทษ”
“ไม่ๆ ข้าไม่อยากได้คำขอโทษจากท่านพ่อข้าอยากให้ท่านพ่ออยู่กับข้า”
“หลิ่งหลิน”
เป็เสียงของแม่ทัพจ้าวที่ดังเหนือศีรษะของนาง นางหันไปมองด้วยใบหน้านองน้ำตาแม้ใบหน้าจะดูเรียบนิ่งแต่นัยตาปวดร้าวไม่แพ้กันมือใหญ่วางบนศีรษะของนางอย่างเบามือแต่น้ำหนักนั้นราวกับจะย้ำเตือนว่านี่คือเื่จริง ไม่ใช่ความฝัน
“ต่อไปนี้ข้าจะเป็พ่อให้เ้าเอง เ้ามาเป็ลูกสาวข้าข้าจะดูแลเ้าให้ดีไม่น้อยกว่าพ่อของเ้า”
“ท่านแม่ทัพ...ข้าขอบคุณเหลือเกิน”
“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเ้า”
เพียงสิ้นคำสั่งเสีย พ่อของนางจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เด็กหญิงตัวเล็กไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่ควรเป็นางได้แต่นิ่งงันไป แม่ทัพจ้าวจัดงานศพให้พ่อของนางตามธรรมเนียมนางยังเด็กและทำอะไรไม่ถูก หลังจากนั้นนางก็ติดตามแม่ทัพกลับมาที่จวน ได้พบฮูหยินอี้ซิ่วและจ้าวจิ่นสือเป็ครั้งแรก
“เ้ามาอยู่กับข้านะ ข้าอยากได้ลูกสาวมานานแล้ว”
ฮูหยินอี้ซิ่วยิ้มอ่อนโยน แต่ครานั้นนางถือคำสั่งบิดาเป็ที่ยึดเหนียวบิดาสั่งให้นางติดตามแม่ทัพจ้าว ไม่ใช่ฮูหยินของแม่ทัพนางจึงได้แต่สั่นศีรษะไปมาแล้วไปหลบด้านหลังของแม่ทัพจ้าวเสียอย่างนั้น
“เอาเถอะ! พ่อนางก็เพิ่งจากไป ให้อยู่กับข้าไปสักระยะก่อนก็แล้วกันแล้วอย่างไรค่อยว่ากันอีกที” แม่ทัพจ้าวตัดบท และสั่งให้คนคอยดูแลเคอหลิ่งหลิน
มือเรียวใช้กิ่งไม้เขี่ยกองไฟเล็กๆเบื้องหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้ม นางโชคดีเหลือเกินที่ได้รับความเมตตาจากแม่ทัพจ้าวและฮูหยินอี้ซิ่วทั้งที่ทั้งสองไม่จำเป็ต้องใส่ใจกับนางนัก แต่นางก็เติบโตมาอย่างดี เพียงแต่นางเลือกที่จะใช้ชีวิตตามคำสั่งเสียงของบิดานางมีความสามารถในการแกะรอยสำรวจเส้นทาง อ่านแผนที่ได้อย่างแม่นยำ ยิ่งเติบโตในค่ายทหารได้ฝึกฝนวรยุทธการต่อสู้ไม่น้อยหน้าใครในสนามรบนางมักมีสีหน้าเรียบนิ่งดุจผิวน้ำในฤดูหนาว แต่เมื่อใช้ชีวิตปกติ นางกลับเป็เคอหลิ่งหลินจอมทะโมนคงเพราะแบบนี้กระมั้ง นางจึงถูกคนเข้าใจผิดว่าเป็เด็กรับใช้ในจวนแม่ทัพจ้าวหรือไม่ก็เพราะนางไม่ได้มีรัศมีเป็คุณหนูตระกูลใหญ่เลยสักนิด
นางไม่อยากคิดอะไรมากคืนนี้นางต้องพักผ่อนเก็บแรงสำหรับวันรุ่งขณะเอนตัวลงนอนนางกลับฝันถึงตัวเองในวัยเด็ก เสียงหัวเราะและเื่ราวของมารดาที่ไม่เคยพบหน้า
แสงอาทิตย์แตะแต้มท้องฟ้าเคอหลิ่งหลินตื่นแต่เช้าตรู่จัดการธุระส่วนตัวแล้วยืนสนทนากับเมฆเหิน มือเรียวลูบแผงคออย่างเอาใจ
“รอข้าอยู่ที่นี่นะ ข้าจะไม่ผูกเ้าแต่โปรดรอข้าและพาข้ากลับไป เราจะกลับบ้านพร้อมกัน”
เมฆเหินส่งเสียงร้องในลำคอราวกับจะบอกเป็นัยว่าเข้าใจนางยิ้มให้แล้วมุ่งหน้าเดินเข้าสู่หุบเขาชิงซาน หากูเาไม่เคลื่อนย้ายตัวเอง นางก็จำเส้นทางเหล่านี้ได้แม่นยำในวัยเด็กบิดาพานางเข้ามาหาของป่าไปขายในเมือง ที่นี่อุดมสมบูรณ์ด้วยพืชและสมุนไพรสารพัดโดยเฉพาะสมุนไพรหายากหลากหลาย แต่เส้นทางสลับซับซ้อนซ้ำ เป็ป่ารกทึบทำให้หลงทางโดยง่าย
“หากเราหาของป่าเหล่านี้ไปขายในเมืองก็ได้เงินไยท่านพ่อจึงต้องเป็โจรปล้นผู้อื่นด้วยเล่า” เสียงนางในวัยเด็กถามบิดาขณะเดินเข้าไปในป่าลึกเช่นเดียวกับวันนี้
พ่อหัวเราะเสียงกังวาน “พ่อทำเพราะคนที่พ่อปล้นเป็คนไม่ดีเอาเถอะหลินเอ๋อร์ โลกกว้างใหญ่มีอะไรอีกมากที่เ้ายังต้องเรียนรู้ แต่จำไว้ว่าพ่อทำเพื่อช่วยเหลือคนที่อ่อนแอเ้าก็เช่นกัน สิ่งที่พ่อพร่ำสั่งสอนก็เพื่อให้เ้าปกป้องตนเองจากผู้อื่นและให้เ้าช่วยผู้ที่อ่อนแอกว่า อย่าได้นำสิ่งที่พ่อสอนไปรังแกใครล่ะ”
“ข้าทราบแล้วท่านพ่อ”
เคอหลิ่งหลินดีใจที่ตนเองยังจดจำเส้นทางเดินที่บิดาพานางมาได้เพียงไม่กี่ชั่วยามนางก็เดินฝ่าแนวป่ารกทึบจนหูได้ยินเสียงน้ำตกอยู่เบื้องหน้าหากเป็เวลาปกตินางคงชมความงามสองข้างทางแต่ไม่ใช่เวลานี้ที่ความเป็และความตายกำลังคืบคลานเข้ามา
มือเรียวแหวกกอหญ้าที่สูงท่วมศีรษะนางมองเห็นสระน้ำสีเขียวมรกต ที่นี่ถูกบิดาเรียกว่า ‘บึงมรกต’ และด้านหลังคือน้ำตกจันทรา
“ยามคืนพระจันทร์เต็มดวง ละอองน้ำกระเซ็นกระทบ
แสงจันทร์งดงามราวกับไข่มุกสีนวลกระจ่างตา”
เสียงของบิดาดังขึ้นในหัวน้อยๆ ของนาง
“ในบึงมรกตมีไข่มุกที่ใช้รักษาโรคภัยหรือพิษร้ายแรงได้”
“ในบึงนี่นะหรือ? ข้านึกว่าไข่มุกมาจากทะเล”เด็กหญิงย่นจมูก
“มุกน้ำจืดก็มีนะ แต่สำหรับที่นี่เป็สถานที่พิเศษ เ้าไม่ควรให้ใครรู้ หากเป็คนไม่ดีก็ทำนำสิ่งนี้ไปทำสิ่งผิดพ่อบอกเ้าเผื่อวันข้างหน้าเ้ามีเหตุจำเป็ต้องมาที่นี่”
“อืม...” นางพยักหน้าแรงๆเป็การยืนยันว่านางจะไม่บอกใคร
แต่ใช่ว่าจะไม่มีใครรู้หลายปีมานี่ นางได้ยินคนพูดถึงไข่มุกหมื่นราตรีบ่อยๆ สรรพคุณประดุจโอสถทิพย์จาก์ แต่ยังไม่เคยมีผู้ใดได้
ไข่มุกหมื่นราตรีอยู่ในบึงเบื้องหน้า นางต้องลงไปนำมันขึ้นมา
ดวงตาสีนิลเพ่งมองอย่างพิเคราะห์นึกถึงร่างกายกำยำของต้าซือที่เต็มไปด้วยาแสาหัสหนักเอาการ
หางตาเห็นการเคลื่อนไหวของ ‘บางสิ่ง’ กอหญ้าสั่นไหวและดูเหมือน ‘สิ่งนั้น’ พุ่งตรงมาทางนางอย่างรวดเร็ว!
เคอหลิ่นหลิงะโหลบ แม้จะเพ่งมองแต่ก็ไม่เห็นสิ่ง
ที่พุ่งเข้าใส่ อีกอึดใจสิ่งนั้นก็พุ่งใส่นางอีกครา สองมือของหญิง
สาวจับกิ่งไม้เหนือศีรษะแล้วโหนตัวเองขึ้นไปนั่งบนกิ่งไม้อยู่ที่สูงย่อมได้เปรียบ นางหยิบกระบี่ที่ห้อยข้างกายออกมาแต่ยังไม่ชักออกจากฝักแต่นางคิดผิดเพราะสิ่งนั้นกลับกระโจนใส่นางแม้นางจะอยู่บนกิ่งไม้สูง
เงาร่างดำทมิฬทำให้นางตะลึงไปเสี้ยววินาทีปากที่อ้าปากและเขี้ยวแหลมคมนั้นทำให้นางต้องยกกระบี่ขึ้นกันตัวเอง ปากของมันงับเข้าใส่กระบี่ของนางก่อนจะถึงท่อนแขนที่มันหมายปองหญิงสาวเสียหลักตกจากต้นไม้แต่ยังตั้งสติได้ทัน นางม้วนตัวลงมาจึงไม่ได้รับาเ็แต่กระนั้นก็ยังทันได้สังเกต ‘สิ่งนั้น’เต็มตา ลิงตัวใหญ่ั์กว่านางถึงสองเท่ากำลังพุ่งเข้าใส่ แต่นางกลับเพ่งมองราวกับค้นหาบางสิ่งในความทรงจำแล้วนางกลับยืนนิ่งเบื้องหน้าพญาวานร ลิงั์ทำท่าจะตะปบนาง แต่หญิงสาวกลับเชิดหน้าขึ้นจ้องมอง
“พี่วานร! พี่วานร! ข้าหลิ่งหลินเอง ท่านจำข้าได้หรือไม่”
ลิงั์ชะงักมือทั้งสองยกค้างแล้วค่อยๆ ทิ้งลงข้างตัว มันจ้องมองนางก่อนยื่นหน้ามาสูดดมกลิ่นอายของนาง แม้หัวใจจะเต้นรัวแต่นางกลับยิ้มออกมาความลับที่บิดาของนางไม่เคยรู้ ก็คือหลังจากที่บิดาพานางมาที่บึงมรกตครั้งหนึ่งแล้วนั้นนางก็แอบมาที่นี่คนเดียวอีกหลายหน ทำให้ได้พบกับ ‘พี่วานร’ ของนาง
“พี่วานร ข้าเองข้าไม่ทำร้ายท่านหรอก”
นางยื่นมือไปััแก้มของลิงั์อย่างแ่เบาและอ่อนโยน จากลิงั์ที่ดุร้ายมุ่งหมายเอาชีวิตมาบัดนี้มันจดจำััของนางได้ จึงย่อตัวลงแล้วโอบกอดนางแน่นจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ออก
“พี่วานร หากพี่กอดข้าแน่นเช่นนี้กระดูกข้ากรอบแน่ๆ” หญิงสาวหัวเราะดีใจที่ได้เจอพี่วานรของตน“ท่านเป็อย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่”
ลิงั์คลายอ้อมกอดเคอหลิ่นหลิงมองอย่างสำรวจหาสิ่งความเปลี่ยนแปลง ทว่านางต้องใที่เห็นว่าแขนข้างหนึ่งเป็แผลยาวดูท่าจะเป็แผลมานานแล้วไม่ใช่แผลใหม่
“พี่วานรให้ข้าทำแผลให้พี่ก่อนเถิดนะ”นางไม่รอช้า จำได้ว่าทางที่เดินผ่านมีพืชสมุนไพรที่ใช้ใส่แผลให้สมานกันเร็วขึ้น นางเดินย้อนกลับไปเด็ดมาเท่าที่ต้องใช้จากนั้นเคี้ยวให้แหลกก่อนจะนำมันมาพอกกับแผลของลิงั์แล้วฉีกชายผ้าพันแผลให้
“คงพอช่วยให้แผลของพี่วานรสมานกันเร็วขึ้น”นางลูบหลังลิงษ์ั์อย่างปลอบโยน “คงมีคนใจร้ายทำลายท่านใช่ไหม”
“ก็คนอย่างพวกเ้า! ที่หวังมากอบโกยสมบัติแห่งผืนป่านะซิ!”
เสียงะโดังกึกก้องแม้กระทั่งนกยังเสียขวัญบินแตกกระเจิงไปหลงทิศทางลิงั์ยังแสดงความหวาดหวั่น หญิงสาวหยิบกระบี่ขึ้นเตรียมป้องกันตัว นางรู้สึกได้ถึงขุมพลังที่พุ่งเข้าใส่หญิงสาวม้วนตัวหลบแรงปะทะนั้น ในนาทีต่อมานางรีบยกกระบี่ขึ้นป้องกันตนประมืออีกฝ่ายที่ฟาดฝ่ามือใส่ แม้ไม่ถูกตัวนางแต่พลังนั้นกระแทกเข้าใส่จนร่างของเคอหลิ่งหลินถอยหลังซวนเซไปหลายก้าว
“หึ! เป็สตรีแต่แต่งตัวเป็บุรุษ คิดจะมาเอากระบี่ผงาดฟ้า”
เคอหลิ่งหลิงมองไม่เห็นผู้มาใหม่ได้ชัดนักเห็นเพียงเงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเส้นผมสีขาวดุจเงินยวน
“ชักกระบี่ออกมา!”
“ข้าน้อยบุกรุกมาที่นี่เพื่อนำสิ่งหนึ่งไปรักษาชีวิตคนมิได้มาเพื่อสิ่งอื่นใด” นางยืนยันเจตนาของตัวเองไม่ยอมชักกระบี่ออกจากฝักซ้ำยังแค่แกว่งกระบี่ปกป้องตัวเองไม่ตอบโต้
สิ้นประโยคของนางทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเคอหลิ่งหลินไม่ประมาทแต่ไม่อาศัยจังหวะนี่ตอบโต้กลับ ผู้มาใหม่ถลาร่อนลงมาหยุดยื่นเบื้องหน้าทำให้นางได้มองเห็นอีกฝ่ายเต็มตาเป็หญิงวัยสี่สิบต้นๆ แต่เส้นผมยาวสลวยนั้นเป็สีขาว และสวมเสื้อผ้าสีขาว หรือจะเป็นักพรตหญิงที่ต้าซื่อกล่าวถึงและอาจเป็ที่มาที่ทำให้เขาาเ็สาหัสกลับไปและหากใช่ นางเองก็ไม่ใช่คู่ต่อกรกับคนผู้นี้
“ไป๋ลู่?”
“?”
“ไป๋ลู่จริงๆ”
“ท่านรู้จักท่านแม่ของข้าด้วยรึ”
“ฮึ!เ้าว่าอะไรนะ” นักพรตหญิงเดินเข้ามาใกล้แล้วเดินวนรอบหญิงสาวเพ่งพินิจแล้วส่ายหน้าไปมา “บิดาของเ้าคือ...”
“เคอตงตง ส่วนข้าเคอหลิ่งหลินเ้าค่ะ”
“เ้านี่มันขี้เหร่ได้พ่อจริงๆ”
เคอหลิ่งหลินอ้าปากค้าง เดี๋ยวก็บอกว่านางเหมือนแม่เดี๋ยวก็ว่าขี้เหร่เหมือนพ่อ นักพรตหญิงท่านนี้จะเอายังไงกับนางกันละเนี้ย แต่กระนั้นนักพรตหญิงวางมือจากการโจมตีนางพลันหันหลังให้หญิงสาวจ้องมองอย่างงุนงงจนได้ยินเสียงตะคอกอีกครั้ง
“ยังจะยืนโง่อีกถึงเมื่อไหร่รีบตามมายกน้ำชาให้ป้าของเ้าซิ!”
“!?!”.
145
![ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720408783_76325076.webp)
