......ยังมีปัญหาอะไรอี๊กกกกก!!! แค่นี้ก็กดดันจนมวลท้องไปหมดแล้ว......
โจวเทียนหลงฮ่องเต้เห็นเหล่าขุนนางยังคงนิ่งกันอยู่จึงได้เท้าความอีกครั้ง
“เื่ราวภัยพิบัติที่เกิดขึ้นก็เป็ไปอย่างที่พวกเ้ารู้กันแล้วเพียงแต่..ดวงจิตของสัตว์เทพมิได้ถูกทำลายเพียงเท่านั้นหากแต่ดวงจิตได้ถูกไอมารครอบคลุมไม่หลงเหลือจิตเทพกลางแก่นดวงจิตแล้วตามตำราโบราณของราชวงศ์ได้บันทึกไว้ว่าต้องใช้ผู้มีพลังปราณธาตุไม้ศักดิ์สิทธิ์กางเขตวงเวทย์ผสานพร้อมบีบอัดสมุนไพรปราณิญญาเข้าช่วยขณะหลอมรวมจิตเทพขึ้นใหม่
...พวกเ้ามีใครเคยได้ยินถึงผู้มีปราณธาตุไม้ศักดิ์สิทธิ์หรือไม่”
ที่นี้จึงต้องกล่าวย้อนความไว้ว่าธาตุไม้นั้นเป็ธาตุที่มีมาก หาได้ดาษดื่นที่สุดแล้วในแคว้นโจวแต่กลับกันธาตุไม้ที่เป็ธาตุศักดิ์สิทธิ์กลับตรงกันข้ามอย่างสุดโต่งเพราะเป็ธาตุที่หาได้ยากที่สุด ในหนึ่งร้อยปีจะพบสักคนหนึ่งได้หรือไม่ก็สุดจะรู้
ได้ฟังคำถามนี้จากที่นิ่งกันอยู่แล้วกลับยิ่งเงียบงันเข้าไปอีก แต่ละคนต่างอยู่ในอาการมึนงงใครจะไปตามหาบุคคลดั่ง์ประทานพรเช่นนั้นมาได้อย่างไรกัน
ในขณะที่ทุกคนกำลังมึนงงมีเพียงเสนาบดีไป๋เท่านั้นที่รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบไปทั้งร่างเมื่อได้ฟังประโยคของโจวเทียนหลงฮ่องเต้จบลงนี่มันอะไรกันเขาทำอะไรผิดหรือ ์ถึงได้ลงโทษตระกูลของเขาเช่นนี้!เขาจะตัดใจให้บุตรทั้งสองคนของเขาไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไรกันโดยเฉพาะบุตรเกอคนเล็กที่ถึงแม้จะมีปราณที่พิเศษมากกว่าคนอื่นก็จริงแต่ก็เป็พลังที่พึ่งตื่นและอยู่ที่ขั้น 3 เท่านั้นอีกทั้งร่างกายที่อ่อนแอไม่เคยได้ฝึกฝนวรยุทธ์ บุตรของเขาจะปกป้องตนเองได้อย่างไร?
แค่เดินเข้าไปในเขตสัตว์เทพก็แทบสิ้นใจแล้วกระมังไม่ต้องพูดถึงการปะทะกันเลย!
เสนาบดีไป๋ได้แต่นิ่งเงียบตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองปล่อยให้เหล่าขุนนางคนอื่นๆหารือกันต่อไป จนสุดท้ายก็ยังหาข้อสรุปมิได้ทำได้เพียงส่งทหารไปยับยั้งขัดตาทัพไว้ก่อนทั้ง 8 ทิศ แม้จะแก้ไขอันใดไม่ได้ก็ยังพอจะบรรเทาลงได้เล็กน้อย
จึงได้ทำการแยกย้ายกันไปก่อนโดยทุกคนมีหน้าที่ไปตามสืบหาบุคคลผู้มีปราณธาตุไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนต่างมีความเห็นตรงกันว่าน่าจะไม่มีใครหาเจอ
หลังเลิกประชุมในท้องพระโรงเสนาบดีไป๋ก็รีบตรงกลับจวนในทันทีในขณะที่นั่งรถม้าไปในหัวก็ยังคงคิดวนเวียนอยู่กับเื่ที่พึ่งประชุมมาแม้เขาจะไม่อยากให้บุตรทั้งสองไปพบเจอกับอันตรายแต่เสนาบดีไป๋ย่อมตระหนักรู้ถึงความสำคัญของแว่นแคว้นที่ต้องมาก่อนเมื่อกลับถึงจวนจึงให้คนรีบไปตามภรรยาและบุตรคนโตมาพบเพื่อปรึกษากัน
สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าสองคู่เดินเข้ามา“มากันแล้วหรือ ข้ามีเื่จะปรึกษาพวกเ้า นั่งลงก่อนเถิดเ้าด้วยชงหยวนมานั่งนี่” เสนาบดีไป๋เอ่ยบอกภรรยาและบุตรแล้วจึงหันไปสั่งพ่อบ้านหวังที่ยืนอยู่ด้านหลังตนให้มานั่งร่วมฟังด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เมื่อทุกคนนั่งกันเรียบร้อยแล้วเขาจึงได้เริ่มเล่าเื่การประชุมในท้องพระโรงให้ทั้งสามฟัง……
“ข้าย่อมไม่มีปัญหาขอรับแต่น้องเล็กข้ามิอยากให้น้องไปเลย” หนิงเฟิ่ง
“นั่นสิเ้าคะ เป็คนอื่นได้หรือไม่” ฮูหยินไป๋ถามด้วยน้ำตาคลอ
“ข้าเองก็มิอยากให้ลูกทั้งสองไปโดยเฉพาะหนิงอันที่พึ่งจะแข็งแรงได้ไม่นาน เพียงแต่ไม่มีคนอื่นแล้วที่มีธาตุไม้ศักดิ์สิทธิ์
ถ้าเราไม่ให้ลูกไปในอนาคตอันใกล้ต้องเกิดภัยพิบัติแคว้นล่มสลายปัญหาที่ใหญ่กว่านี้ย่อมมาถึงเราอย่างแน่นอน สู้เราส่งคนไปั้แ่ปัญหายังไม่บานปลายจะดีกว่า”เพราะคิดเช่นนี้เสนาบดีไป๋จึงตัดสินใจที่จะส่งบุตรทั้งสองไปเพื่อไม่ให้ภัยร้ายขยายวงกว้างกว่าเดิมซึ่งในใจแต่ละคนในห้องต่างก็รู้ถึงเหตุผลข้อนี้ดีอยู่แล้วจึงมิอาจเอ่ยคำใดออกมาคัดค้านอีกทำได้เพียงแต่เตรียมใจและเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดเท่านั้น
“ให้บุตรชายข้า ตามไปดูแลคุณชายเล็กดีหรือไม่ขอรับ”พ่อบ้านหวังที่เงียบฟังอยู่นานรู้ถึงความกังวลของทุกคนดีเสนอขึ้น
“ดียิ่ง”เสนาบดีไป๋รีบตอบรับข้อเสนอนี้ในเมื่อไม่ไปไม่ได้อย่างน้อยก็เพิ่มความปลอดภัยให้บุตรได้อีกระดับ
ระดับค่อนข้างสูงเสียด้วย!
“เพียงแต่กิจการต่างๆของสกุลไป๋ท่านคงต้องรับกลับคืนไปดูแลต่อเองแล้ว”พ่อบ้านหวังเอ่ยด้วยรอยยิ้มกดดันเขาไม่มีทางยอมรับงานนี้มาทำแน่ แค่เห็นบุตรชายทำทุกวันก็เหนื่อยแย่แล้วไหนจะงานของเขาเองอีกเล่า เขาไม่เอาด้วยหรอก
“เฮ้อออ...”เสนาบดีไป๋ถอนหายใจเหนื่อยพยักหน้ารับอย่างจำยอม
“มิเป็ไรพ่อบ้านหวังเดี๋ยวเราจะเข้าไปดูแลงานในส่วนนี้เองขอเพียงให้บุตรชายของท่านช่วยดูแลลูกๆของข้าด้วย”ฮูหยินไป๋
“ขอรับ” พ่อบ้านหวังตอบรับเพียงเท่านั้นในหัวคิดว่านี่คงเป็ทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะนะ
.
.
ในขณะที่ทุกคนกำลังเคร่งเครียด
“ลาล่า ล้า...ขอดูหน่อยสิ ร่างใหม่หล่อเหลาสักแค่ไหน เป็ผู้หญิงมานานชาตินี้ขอลองเป็ผู้ชายดูบ้าง อิอิ” หนิงอันหลังจากที่นอนเต็มอิ่มจนใกล้อ้วกพักฟื้นมานานจนวันนี้ดวงจิตกับร่างกายที่กลับมาแข็งแรงแล้วได้หลอมรวมกันเป็หนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์สามารถลุกขึ้นมาเดินสำรวจไปรอบเรือนนอนจนทั่วทุกซอกทุกมุมไม่มีที่ให้สำรวจแล้ว จึงได้เริ่มกลับมาสำรวจร่างใหม่ของตนเองที่ได้ละเลยไปในตอนแรก
หนิงอันเดินมาที่ภายในห้องอาบน้ำทำการถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเพื่อสำรวจโดยที่คาดหวังไว้ค่อนข้างมากแม้ร่างนี้จะเป็
เกอชายที่สามารถท้องได้แต่ก็ยังขึ้นชื่อว่าบุรุษเพศดังนั้นร่างนี้ก็คงจะหล่อเหลามิน้อยตามอย่างบิดาของร่างที่เป็บุรุษที่หน้าตาดียิ่งนักส่วนพี่ใหญ่...รายนั้นช่างเขาเถอะ!คงจะเหมือนท่านแม่พี่ท่านจึงได้งดงามอ่อนช้อยถึงเพียงนั้นและในเมื่อเหมือนท่านแม่คนหนึ่งแล้วก็เหลือเขาที่ต้องหล่อเหลาเช่นท่านพ่ออย่างแน่นอนคิดพลางเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่มากที่เห็นได้ทั้งตัวแล้วก็ต้องพบกับอาการตกตะลึง หนิงอันดวงตาเบิกกว้างอ้าปากหวอ“นี่มันตุ๊กตายางใช่มั๊ยเนี่ย!” เขากลายเป็คนสวยขาไปแล้วเหรอหนิงอันมองสำรวจั้แ่หัวจรดปลายเท้า ผมยาวดำขลับ ตากลมโตออกจะฉ่ำน้ำเล็กน้อยขนตายาวงามงอนเป็แพสวย จมูกเล็กโด่งรั้นดูดื้อมิใช่น้อยปากเล็กอวบอิ่มแดงระเรื่ออย่างเป็ธรรมชาติกึ่งกลางหน้าผากมีปานรูปดอกอิงฮวาแสดงออกถึงการเป็เกอ ผิวขาวอมชมพูลำคอระหง ทรวงอกอวบอิ่มเอวคอดสะโพกผายก้นเด้งเอี้ยวตัวมองอีกที โอ้..ก้นงอลเป็กระทวยเลย หนิงอันเลื่อนสายตากลับมาที่อกอวบอีกรอบใช้มือกอบกุมแล้วบีบๆดู
“อื้อหือใหญ่กว่าไข่ดาวร่างเก่าเยอะเลย นี่มันร่างผู้หญิงในอุดมคติชัดๆ นี่มันไม่ใช่เกอแล้ว!!”หนิงอันคิด
แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่กลางกายอ่า..ก็ยังเป็บุรุษเพศอยู่นี่นาของผู้ชายมันเป็แบบนี้นี่เองเขาลองเอามือจับบี้ๆดู หนิงอันเริ่มเกิดความสับสน“นี่เราจะต้องหาผัวหรือจะลองมีเมียดูดีมั๊ยนะ ไหนๆก็มีกระปู๋กับเขาแล้วนี่นา”ยืดบิดซ้ายเอี้ยวขวา อืม..น่าจะหาเมียยากอยู่นะก็สวยซะขนาดนี้ใครจะยอมมีผัวที่สวยกว่าตัวเองกันหล่ะ จริงไหม!หนิงอันทำหน้าตาพิลึกแต่ก็มิได้ละทิ้งความคิดที่จะลองมีเมียสักครั้งก็ได้เกิดเป็ชายแล้วทั้งทีจะให้เสียชาติเกิดได้อย่างไร
ช่างเถอะ!อาบน้ำแล้วไปขอท่านพ่อออกไปเที่ยวตลาดยุคโบราณดีกว่าคิดพลางดึงหนังรักแร้ขึ้นมาดม “อื้อ หือ! หอมมาก ไม่เหม็นเขียวเหมือนเมื่อก่อนเลย”หนิงอันมีความสุขมากถึงขนาดฮัมเพลงไปอาบน้ำไป
หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากเรือนเป็ครั้งแรกั้แ่มาอยู่ที่นี่อืม..บ่าวน้อยดี ไม่เกะกะลูกตา
หนิงอันเดินทอดน่องมาเรื่อยจนเห็นร่างซูมี่ที่ยืนอยู่ไกลๆก็รีบวิ่งไปหาพร้ะโกนเรียกเสียงดัง
“พี่ซูมี่ขอรับบบบ...”หนิงอันยิ้มร่าอย่างดีใจในที่สุดก็หาเจอ
“ท่านพ่ออยู่ข้างในหรือไม่”หนิงอันเอ่ยถามขึ้นเมื่อวิ่งมาถึงหน้าห้องที่ซูมี่ยืนเฝ้าอยู่
“อยู่ขอรับคุณหนูเล็ก” ซูมี่เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มเอ็นดูในความน่ารักสดใสของเ้านายตัวน้อย
“หืม...พี่ต้องเรียกข้าว่าคุณชายเล็กสิถึงจะถูก”หนิงอันเอ่ยค้าน
“ขอรับได้ขอรับคุณหนูเล็ก” ซูมี่โค้งหัวตอบแอบยิ้มมุมปากน่ารักขนาดนี้เขาก็อย่างรู้เช่นกันว่าใครจะเรียกว่าคุณชาย!
หนิงอันทำหน้าปลาตายถอนหายใจ...ช่างเถอะอยากจะเรียกว่าอะไรกันก็เรียก เอาที่สบายใจเถอะ!!
“นายท่านขอรับคุณหนูเล็กขอเข้าพบขอรับ” ซูมี่เห็นสีหน้าเ้านายคนเล็กก็ยิ้มขำพลางหันหน้าไปเรียกนายใหญ่ที่อยู่ภายในห้องด้านหลัง
“เข้ามาได้”เสนาบดีไป๋
หนิงอันได้ยินเสียงอนุญาตก็พลักประตูเข้าไปด้านในทันทีทิ้งให้ซีซวนบ่าวติดตามของเสนาบดีไป๋เบิกตามองตาค้างกับความมาไวไปเร็ว“นั่น...นั่นคุณหนูเล็กหรือ!?”
.
.
“ท่านพ่อออ...”หนิงอันเอ่ยเรียกเสียงหวานเดินเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มเห็นฟันครบ 32 ซี่เอิ่ม....นี่ช่างขัดกับบรรยากาศภายในห้องยิ่งนักหลังทำหน้าแปลกๆหันซ้ายหันขวาดูแล้ว จึงค่อยๆหุบยิ้มลงด้วยหน้าตาฝืดเฝื่อน
“เอ่อ...ที่นี่มีปัญหาอะไรขึ้นหรือไม่ขอรับทำไมหน้าตาเคร่งเครียดกันจัง” หนิงอันเอ่ยขึ้นอย่างลังเลว่าสมควรถามหรือไม่
“อืมเ้าหายดีแล้วหรือ แล้วมาหาพ่อมีเหตุอะไรหรือไม่” เสนาบดีไป๋มิได้ตอบหากแต่ถามบุตรกลับไปแทน
“ลูกหายดีแล้วขอรับ ส่วนเื่ของลูกเอาไว้ก่อนเถิดว่าแต่พวกท่านมีเื่เคร่งเครียดอะไรกันสามารถเล่าให้ลูกฟังด้วยได้หรือไม่ขอรับลูกอาจจะช่วยได้ก็ได้นะ” หนิงอันถามขึ้นอีกครั้ง
เสนาบดีไป๋นิ่งคิดอยู่เพียงชั่วขณะจึงตัดสินใจที่จะบอกเื่ราวให้แก่หนิงอันได้รับรู้เพราะเป็เื่ที่เกี่ยวข้องกับเ้าตัวเองด้วยจะอย่างไรเสียไม่ช้าก็จำต้องบอกอยู่ดีสู้บอกั้แ่ตอนนี้ลูกจะได้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจมากขึ้นด้วย
เมื่อนั้นเสนาบดีไป๋จึงได้ลุกขึ้นไปจูงมือน้อยของบุตรเข้ามานั่งด้านข้างแล้วเริ่มต้นเล่าปัญหาให้ฟัง“คือ............เื่ก็เป็อย่างที่เล่ามาและตอนนี้เ้าก็เป็บุคคลเดียวในแคว้นนี้แล้วที่มีธาตุไม้ศักดิ์สิทธิ์อันเอ๋อร์พ่อต้องขอโทษเ้าด้วย ที่ไม่อาจช่วยปฏิเสธแทนหรือปกป้องเ้าได้เลยจำต้องปล่อยเ้าไปพบเจอกับภัยอันตรายทั้งที่เ้าก็เพิ่งจะกลับมาแข็งแรงได้ไม่นานแต่พ่อก็มิมีทางเลือกอื่นพ่อหวังว่าเ้าจะเข้าใจ” เสนาบดีเอ่ยขอโทษลูกด้วยความเสียใจ
หนิงอันนิ่งฟังอย่างตั้งใจและคิดตามจะเอาไงดีล่ะเนี่ย! ์จะส่งเขาไปตายอีกแล้วหรือ?
สมองน้อยๆเริ่มวางแผนที่จะไปอยู่แคว้นอื่นทันที……
415
