ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

[ติ๊ง ลงทุนสำเร็จ!]

[ขอแสดงความยินดีโฮสต์ได้รับ…]

เสียงระบบดังก้องกังวานในทะเลจิตสำนึกของมู่เสินฉวน

"..."

"สามเดือนให้หลัง..."

"เราจะยกทัพบุกแคว้นภาคใต้!!"

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสได้ฟังสีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นยินดี

โอสถระดับสูงนับพันเม็ดเพียงพอที่จะทำให้ความแข็งแกร่งของสมาชิกในตระกูลยกระดับไปอีกขั้น!

ตระกูลมู่ของพวกเขากำลังจะไปบุกเบิกดินแดนอีกแล้ว!

อย่างไรก็ตามผู้อาวุโสส่วนใหญ่ต่างรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีวันเช่นนี้

แม้ราชวงศ์ต้าเยี่ยนจะไม่เล็กแต่สำหรับตระกูลมู่ในปัจจุบัน กล่าวได้ว่าไม่เพียงพอเสียแล้ว

ทรัพยากรโดยรอบขาดแคลน ผู้แข็งแกร่งก็เบาบางถึงแม้จะยึดครองดินแดนได้มากมายกว่านี้ ก็เป็นเพียงศิลาวิญญาณระดับต่ำมีเหมืองต่างๆ ไปก็เท่านั้น

สำหรับผู้ฝึกตนที่อยู่เหนือระดับถ้ำสวรรค์ผลที่ได้ก็แทบจะน้อยนิด

และ ณ ปัจจุบันนี้ท่านผู้นำตระกูลของพวกเขาก็ก้าวเข้าสู่แถวหน้าของผู้ฝึกตนระดับไฟศักดิ์สิทธิ์แล้วอีกทั้งยังครอบครองพลังต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวแห่งเจ็ดต้องห้าม

คิดดูแล้วน้อยนักที่จะมีผู้ต่อต้านได้ภายใต้ระดับเอกะ

มีกำลังวังชาเต็มเปี่ยมที่จะเดินออกจากราชวงศ์ต้าเยี่ยนแล้ว!

"เตรียมตัวให้พร้อมแต่เนิ่นๆ"

"แยกย้ายกันไปเถิด"

"ขอรับ ท่านผู้นำตระกูล!!"

กล่าวจบ ร่างของมู่เสินฉวนก็วูบไหวกลับไปยังยอดเขาหลักแล้วเริ่มต้นฝึกตนต่อไป

แก่นพลังศักดิ์สิทธิ์ขนาดความสูงคนผู้หนึ่งเพิ่งจะหลอมรวมไปได้ราวหนึ่งในสี่เท่านั้น หากหลอมรวมทั้งหมดเข้าไปเกรงว่าจะสามารถยกระดับการบ่มเพาะของเขาไปได้ถึงระดับไฟศักดิ์สิทธิ์ขั้นแปดขั้นเก้าทว่าเวลาอาจจะไม่เอื้ออำนวยมากนัก

‘สามเดือนหลอมรวมได้มากเท่าไหร่ก็เท่านั้นกระมัง’ มู่เสินฉวนรำพึงในใจจากนั้นก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง

...

สองเดือนให้หลัง

มู่อวี่เซิงขี่ราชันย์วิหคสวรรค์จากไปจากเขตตระกูลมู่

หลังจากได้รับอักขระแห่งจักรพรรดิสมบูรณ์และวิชาอักษรประสานความสำเร็จของเขาในศาสตร์แห่งค่ายกลของเขาก็ก้าวกระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว!

ค่ายกลสังหารโบราณที่สามในร่างกายก็ถูกเติมเต็มไปไม่น้อยหากแสดงมันออกมาอย่างสมบูรณ์ พลังต่อสู้ก็จะน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง!

และการเดินทางไปของมู่อวี่เซิงในครั้งนี้ก็แบกรับภารกิจสำคัญไปด้วยนั่นคือการค้นหาถิ่นที่ตั้งตระกูลที่มีทรัพยากรการบ่มเพาะอุดมสมบูรณ์โดยรอบเพื่อให้สมาชิกในตระกูลมู่ย้ายถิ่นฐาน

เรื่องเช่นนี้ย่อมมิอาจสร้างความลำบากให้กับมู่อวี่เซิงที่ดำรงตำแหน่งปรมาจารย์หยั่งรู้ต้นกำเนิดรุ่นที่ห้าได้

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม

ตลอดเส้นทางดวงตาที่เต็มไปด้วยแสงสีม่วงก็ไม่เคยหยุดนิ่ง

สำรวจตรวจตราอย่างตั้งใจในทุกๆพื้นที่ของแผ่นดินแคว้นภาคใต้!

หลายวันให้หลังเด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินทางกลับมาก่อให้เกิดความฮือฮาไปทั่วทั้งตระกูลมู่

ใบหน้าใสซื่อของมู่ฮ่าวยังคงความอ่อนเยาว์ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเฉียบคมยิ่งขึ้น ประดุจคมมีดที่ชักออกจากฝักเปล่งประกายเย็นเยียบ ผู้คนล้วนมิกล้าสบสายตา

คิดดูแล้ว ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยขาดการขัดเกลาจากสงครามใหญ่ๆ บรรยากาศจึงชวนให้น่าทึ่งยิ่ง

อายุเพียงสิบสามปีการบ่มเพาะก็บรรลุถึงระดับธรรมกายขั้นห้าแล้ว!

นามว่า 'อัจฉริยะรุ่นเยาว์'นั้นสมศักดิ์ศรี!

แม้แต่ศิษย์เอกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆในวัยนี้ก็ยังด้อยกว่ามากนัก

ไม่นาน ร่างของมู่ฮ่าวก็พุ่งไปยังยอดเขาหลักมองไปรอบๆ เล็กน้อย พร้อมเอ่ยเรียกเบาๆ "ท่านผู้นำตระกูล"

"เข้ามาเถิด" เสียงหนึ่งดังมาจากถ้ำที่ไม่ไกล

"ขอรับ" ในใจของมู่ฮ่าวพลันไหวเคลื่อนก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำ

"ดี ดีจริงๆ" มู่เสินฉวนมองไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วชื่นชม"ในสภาพที่ไม่ได้พึ่งพาพลังภายนอกใดๆการบ่มเพาะของเจ้าก็เติบโตได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้"

"สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลมู่!"

มู่ฮ่าวจ้องมองไปยังร่างสูงตระหง่านที่อยู่เบื้องหน้าดวงตาที่คมกริบสีดำสนิทเปล่งประกายเล็กน้อย

เขาสัมผัสได้ว่าการบ่มเพาะของท่านผู้นำตระกูลดูลึกลับยิ่งกว่าเก่า

พลังลมปราณที่พลุ่งพล่านนั้นประหนึ่งมังกรแท้ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กระแทกให้จิตใจของเขาต้องสั่นสะท้านแผ่รัศมีแข็งแกร่งไร้ผู้ต้าน

ต่อมาบนใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์ของเขาก็ปรากฏความหดหู่เล็กน้อย

"ท่านผู้นำตระกูลก็เก่งกาจเช่นกันข้ายังไม่สามารถก้าวข้ามท่านไปได้"

"..."

มู่เสินฉวนหัวเราะอย่างจนปัญญา

เจ้าหนุ่มคนนี้มีจิตใจฮึกเหิมยิ่งนัก

อายุเท่านี้ก็อยากจะก้าวข้ามเขาที่เป็นผู้นำตระกูลไปแล้ว

"ทางของเจ้ายังอีกยาวไกลอย่ารีบร้อนที่จะไขว่คว้าสิ่งใด การวางรากฐานที่ดีก็สำคัญมากเช่นกัน!"

เขาตบบ่าของเด็กหนุ่มพร้อมกล่าวจริงจัง

ทันใดนั้นดวงตาของมู่เสินฉวนก็แข็งทื่อปรากฏสีหน้าประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับธรรมกายแล้วเหตุใดข้าจึงสัมผัสถึงพลังแห่งความตั้งมั่นที่เจ้าหยั่งรู้ไม่ได้?"

"ความตั้งมั่น?"

มู่ฮ่าวเลิกคิ้วขึ้น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ข้าหยั่งรู้ถึงความตั้งใจหลายชนิดแต่พลังเหล่านั้นไม่เหมาะกับข้า ข้าจึงลบล้างมันไป"

"หลังจากจุดไฟศักดิ์สิทธิ์แล้วข้าอาจจะพิสูจน์วิถีด้วยความไร้เทียมทาน"

"..."

"พิสูจน์วิถีด้วยความไร้เทียมทาน..."

มู่เสินฉวนพึมพำออกมาคำหนึ่งในใจรู้สึกสะเทือนเล็กน้อย

วิธีการพิสูจน์เช่นนี้ในอดีตกาลก็ใช่ว่าจะไม่มี เพียงแต่มีน้อยเท่านั้น

และคนเหล่านั้นล้วนเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากมั่นใจว่าจะวิถีนี้สยบยุคสมัยหนึ่งใช้จิตใจแห่งวิถีอันไร้เทียมทานลบล้างทุกสรรพสิ่ง

ทว่าข้อเสียก็เห็นได้ชัดเช่นกันเมื่อคนเหล่านี้พ่ายแพ้ จิตใจแห่งวิถีอาจจะแตกสลายและทรุดโทรมไป

อย่างไรก็ตามในเมื่อมู่ฮ่าวเลือกเส้นทางนี้แล้วก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับผู้นำตระกูลมากเกินไป

ท้ายที่สุดแล้วคนรุ่นหลังแต่ละคนต่างก็มีเส้นทางของตนเองให้เดิน

ส่วนจะเดินไปได้ไกลแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวของพวกเขาเอง

"ดีมาก"

"ในตัวเจ้ามีจิตวิญญาณไร้เทียมทานของผู้แข็งแกร่งที่สุด"

"จงรักษาจิตใจแห่งวิถีเช่นนั้นไว้แล้วไปสู้ให้สุดกำลังเถิด!"

มู่เสินฉวนยิ้มอย่างชื่นชม แล้วกล่าวต่อ"เดือนหน้า ข้าจะนำสมาชิกในตระกูลออกไปทำสงครามเจ้าก็เดินทางไปด้วยกันเถิด ถือเป็นการฝึกฝน!"

"ดีขอรับ"

มู่ฮ่าวมิได้ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าจากนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ กล่าวอย่างจริงจังว่า"ท่านผู้นำตระกูล ในตอนที่ข้าท่องเที่ยวอยู่ในตงฮวงข้าได้รับเคล็ดวิชาสูงสุดในการฝึกฝนมาชื่อว่า เคล็ดวิชาอักษรนิรันดร์!"

"ข้าจะบอกให้ท่านนะขอรับ"

"..."

"เคล็ดวิชาอักษรนิรันดร์!"

โชคของเจ้าหนุ่มคนนี้มิเลวเลยทีเดียว

ถึงกับได้รับเคล็ดวิชาอักษรนิรันดร์หนึ่งในเก้าเคล็ดวิชาลับ

มู่เสินฉวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยทว่าเขาก็กำลังวางแผนที่จะส่งต่อเคล็ดวิชาอักษรสัประยุทธ์ให้กับมู่ฮ่าวอยู่พอดี

เคล็ดวิชานี้ช่วยพัฒนาให้การโจมตีร้ายกาจถึงที่สุดไม่เกรงกลัวต่อสงครามนองเลือด

และเส้นทางที่มู่ฮ่าวจะเดินนั้นถูกกำหนดให้ต้องเผชิญหน้ากับผู้คนทั่วทั้งยุทธภพการเรียนรู้ไว้ก่อนก็มีแต่ได้กับได้

ส่วนวิชาเทพคุนเผิงมู่เสินฉวนยังไม่ได้วางแผนที่จะส่งต่อให้เขาในตอนนี้

นี่ไม่เกี่ยวข้องกับรางวัลจากการลงทุน

วิชาล้ำค่าเป็นเคล็ดวิชาที่สูญหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลมีความสำคัญยิ่งนัก หากไม่มีพลังมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ ก็ไม่สามารถใช้มันได้

ขณะกล่าวหว่างคิ้วของมู่ฮ่าวก็แผ่จิตสัมผัสอันทรงพลัง พุ่งตรงไปยังมู่เสินฉวน