ตอนที่ 2: กลิ่นอายของสารพิษคอร์ติซอลในห้องประชุม
ก้าวแรกที่ธรรมเดินผ่านประตูแก้วอัตโนมัติของบริษัทสตาร์ทอัพ ััแรกที่กระทบเข้ากับระบบประสาทของเขาไม่ใช่ความสวยงามของออฟฟิศสไตล์โมเดิร์น แต่เป็ "แรงกดดัน" บางอย่างที่ลอยเวียนอยู่ในอากาศ
บรรยากาศเงียบสงบจนชวนอึดอัด พนักงานหลายคนนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยไหล่ที่ห่อเกร็ง คิ้วขมวดแน่น ลมหายใจสั้นและตื้น—สัญญาณชัดเจนของร่างกายที่กำลังเปิดระบบ Sympathetic หรือสภาวะ "สู้หรือถอย" ตลอดเวลา คอร์ติซอลและอะดรีนาลินถูกสูบฉีดเข้าสู่กระแสเืจนตกค้างกลายเป็มลพิษทางอารมณ์ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
"เชิญทางนี้เลยค่ะน้องธรรม" นลินเดินมารับด้วยสีหน้าอิดโรย ขอบตาหมองคล้ำจากการนอนไม่หลับสะสม "วันนี้มีประชุมใหญ่ประจำสัปดาห์ พอดีเลย... ธรรมจะได้เห็นสภาพจริงของทีมเรา"
เมื่อประตูห้องประชุมปิดลง ธรรมเลือกนั่งบริเวณมุมห้อง ถอยตัวเองออกมาทำหน้าที่เป็ "ผู้สังเกตการณ์" ตามเทคนิคที่อาเกริกเคยสั่งสอน เขาปรับลมหายใจเข้าลึก ผ่อนออกยาว เพื่อรักษาความยืดหยุ่นของระบบประสาทตนเอง ไม่ให้ไหลไปตามคลื่นความตึงเครียดในห้อง
การประชุมเริ่มต้นขึ้นด้วยการรายงานตัวเลขผลงานที่ไม่เป็ไปตามเป้า และเพียงไม่กี่นาทีต่อมา พายุทางอารมณ์ก็พัดกระหน่ำ
"ทำไมงานส่วนนี้ถึงเลื่อนอีกแล้วครับคุณวิท?" เสียงของ "ภัทร" หัวหน้าฝ่ายบริหารดังขึ้น น้ำเสียงกดต่ำและเต็มไปด้วยกระแสของการจับผิด "ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าโครงการนี้สำคัญ? คุณทำงานกันยังไง ชุ่ยสิ้นดี!"
"ก็ทีมการตลาดส่งข้อมูลให้เราช้าไงครับ!" วิท หัวหน้าทีมพัฒนาตอบกลับด้วยเสียงสูง ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ สายพานความโกรธในสมองลัดวงจรทันที "คุณภัทรเอาแต่บีบเค้นพวกเรา แต่ไม่เคยไปไล่ต้อนฝ่ายนั้นเลย พูดแบบนี้มันอยุติธรรมนี่ครับ!"
การปะทะวาจาเริ่มรุนแรงขึ้น ต่างฝ่ายต่างขุดความผิดพลาดในอดีตมาโจมตีกัน สายตาของพนักงานคนอื่นในห้องเต็มไปด้วยความกลัวและหลบตา บางคนแอบส่งสายตานินทากันอย่างเงียบๆ วงจรอุบาทว์ของการโยนความผิดและทุจริตทางอารมณ์กำลังหมุนเกลียวตักตวงพลังงานชีวิตของทุกคนในห้องนั้น
ธรรมจดบันทึกในสมุดอย่างเงียบๆ:
'สมองส่วนอามิกดาลา (Amygdala) ของทุกคนกำลังทำงานเกินขีดจำกัด การรับรู้ปัญญาปิดตัวลง ร่างกายถูกหลอกว่ากำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ร้าย ทั้งที่จริงเป็เพียงตัวเลขบนหน้าจอ'
นี่ไม่ใช่แค่เื่ของงานพัง... แต่คือระบบชีวเคมีและวงจรประสาทของทั้งองค์กรกำลังล้มเหลวโดยสมบูรณ์ และเขาต้องเริ่มวางแผนถอดรหัสพิษร้ายนี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป