แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

สายฝนตกลงบนหลังคาไม้เก่าช้า ๆ

เปลวตะเกียงสีส้มสั่นไหวตามแรงลม

กลิ่นเลือด กลิ่นเหล้า และกลิ่นสมุนไพรเน่าเปื่อยลอยปะปนกันอยู่ในห้องแคบ ๆ แห่งนั้น

เสี่ยวชวนนั่งพิงกำแพงเงียบ ๆ

ผ้าพันแผลบนร่างยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด

ตั้งแต่ออกจากเทียนหลิง—

เขายังไม่ได้นอนจริง ๆ เลยสักคืน

เสียงกีบม้าตามล่า

เสียงประกาศจับ

เสียงผู้คนซุบซิบ

เสียงผู้พิพากษาสวรรค์

ทุกอย่างยังตามติดอยู่ในหัวเขาไม่หยุด

ครืด…

ประตูไม้ถูกเปิดออกช้า ๆ

ชายร่างสูงในชุดดำเดินเข้ามา

กลิ่นควันเถ้าจาง ๆ ลอยตามตัวเขามาด้วย

ราชาเถ้าทมิฬ

ดวงตาของชายผู้นั้นสงบนิ่งราวบ่อน้ำตาย

เขาวางไหสุราลงบนโต๊ะไม้เก่าเบา ๆ

ก่อนนั่งลงตรงข้ามเสี่ยวชวน

เงียบ

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่

ได้ยินเพียงเสียงฝนตก

กับเสียงไม้ในเตาผิงแตกดังเปรี๊ยะเบา ๆ

ในที่สุด

ราชาเถ้าทมิฬก็เอ่ยขึ้น

“เจ้ารู้ไหม…”

“คนแบบเจ้าตายง่ายที่สุด”

เสี่ยวชวนเงยหน้ามอง

ชายวัยกลางคนยกสุราขึ้นจิบช้า ๆ

“พวกที่ยังลังเล”

“พวกที่ยังแยกถูกผิด”

“พวกที่ยังรู้สึกผิดเวลาฆ่าคน”

เขาหัวเราะต่ำ ๆ

“เมืองพวกนั้นอาจชอบคนแบบเจ้า”

“แต่นครรัตติกาลโลหิตไม่ใช่”

เปลวไฟในเตาผิงสะท้อนดวงตาของเสี่ยวชวนนิ่ง ๆ

“นครรัตติกาลโลหิต…”

เขาพึมพำช้า ๆ

ราชาเถ้าทมิฬยิ้มบาง

“เจ้าเคยได้ยินไหม”

“เมืองที่ไม่มีพระอาทิตย์”

ลมด้านนอกพัดแรงขึ้นทันที

ฝนกระแทกหน้าต่างดังปึงปัง

ชายชุดดำเอนหลังช้า ๆ

ก่อนเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ที่นั่นไม่มีธงแคว้น”

“ไม่มีราชา”

“ไม่มีศาล”

“ไม่มีคำว่าคุณธรรม”

“และไม่มีใครสนว่าเจ้าเคยเป็นใคร”

เขาใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ

ตึก

ตึก

ตึก

“ต่อให้เจ้าเคยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง”

“หรือเคยเป็นขอทานข้างถนน”

“เมื่อเดินเข้าเมืองนั้น…”

“ทุกอย่างเริ่มใหม่หมด”

เสี่ยวชวนเงียบฟัง

ราชาเถ้าทมิฬมองออกทันทีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้า…เริ่มสนใจแล้ว

เขาจึงพูดต่อช้า ๆ

“เมืองนั้นถูกสร้างขึ้นจากศพ”

“พวกที่โลกภายนอกไม่ต้องการ”

“พวกนักฆ่า”

“พวกคนทรยศ”

“พวกผู้ใช้วิชาต้องห้าม”

“พวกที่ถูกตามล่า”

“รวมถึง…”

สายตาของเขาคมขึ้นเล็กน้อย

“คนอย่างเจ้า”

ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง

เสี่ยวชวนกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

ราชาเถ้าทมิฬมองเห็น

แต่ไม่ได้พูดอะไร

เพียงยกสุราขึ้นดื่มอีกอึก

“ที่นั่น…”

“คนฆ่ากันกลางถนนเป็นเรื่องปกติ”

“บางครั้งตอนเช้าเจ้าคุยกับใครสักคน”

“ตกกลางคืน…หัวมันอาจแขวนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมแล้ว”

“เด็กสิบขวบพกมีด”

“หญิงขายบุปผาอาจเป็นมือสังหาร”

“ขอทานข้างถนนอาจเป็นคนขององค์กรใต้ดิน”

“และคนที่ยิ้มให้เจ้า…”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“มักอยากได้หัวเจ้ามากที่สุด”

เปลวตะเกียงไหววูบ

เงาของทั้งสองคนสั่นไหวบนกำแพง

เสี่ยวชวนมองออกไปนอกหน้าต่าง

ฝนยังตกหนัก

เหมือนโลกทั้งใบกำลังเน่าเปื่อยลงช้า ๆ

“แล้วเหตุใด…”

เขาถามขึ้นในที่สุด

“คนถึงยังไปที่นั่น”

ราชาเถ้าทมิฬยิ้มทันที

รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่นเลย

มันเหมือนคนเคยเห็นศพมากเกินไป

“เพราะโลกภายนอก…”

“ชอบตัดสินคน”

“แต่นครรัตติกาลไม่ทำ”

เขาโน้มตัวเข้าหาเสี่ยวชวนช้า ๆ

เสียงต่ำลง

“ที่นั่นไม่มีใครถามว่าเจ้าใช้พลังอะไร”

“ไม่มีใครสนว่าเจ้าถูกกล่าวหาว่าเป็นปีศาจหรือไม่”

“ไม่มีใครสนอดีตของเจ้า”

“ขอแค่เจ้าแข็งแกร่งพอ…”

“เจ้าก็อยู่ได้”

คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวชวนเงียบไปนาน

เพราะตั้งแต่ออกจากเทียนหลิงมา

ทุกคนเอาแต่ถามว่าเขาเป็นใคร

ใช้พลังอะไร

ควรถูกฆ่าหรือไม่

แต่เมืองแห่งนั้น…

ไม่สนเลย

ราชาเถ้าทมิฬจ้องเขานิ่ง ๆ

ก่อนพูดต่อช้า ๆ

“แต่มันมีราคาของมัน”

“เมืองนั้นจะค่อย ๆ กัดกินเจ้า”

“เหมือนโคลนดูดคน”

“ตอนแรกเจ้าอาจคิดว่าแค่เดินผ่าน”

“แต่พอรู้ตัวอีกที…”

“เจ้าจะเริ่มชินกับเลือด”

“ชินกับการฆ่า”

“ชินกับเสียงกรีดร้อง”

“และวันหนึ่ง…”

เขาหยุดเล็กน้อย

ก่อนมองเข้าไปในดวงตาเสี่ยวชวนตรง ๆ

“เจ้าจะเริ่มฆ่าคนโดยไม่รู้สึกอะไร”

ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาจากรอยแตกของหน้าต่าง

เปลวไฟในเตาผิงสั่นไหวแรงขึ้น

เสี่ยวชวนเงียบ

ในหัวของเขา…

เสียงเซวียนซาดังขึ้นเบา ๆ

“ฟังดูไม่เลว…”

เสี่ยวชวนขมวดคิ้วทันที

ราชาเถ้าทมิฬสังเกตเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยน

ชายชุดดำหรี่ตาลงเล็กน้อย

ก่อนพูดเรียบ ๆ

“เห็นไหม”

“มันเริ่มพูดกับเจ้าอีกแล้ว”

บรรยากาศทั้งห้องเย็นลงทันที

มือของเสี่ยวชวนแตะกระบี่โดยสัญชาตญาณ

แต่ราชาเถ้าทมิฬกลับไม่สะทกสะท้านเลย

“ไม่ต้องระวังข้าหรอก”

“คนที่เจ้าควรระวัง…”

เขาเคาะนิ้วลงบนหน้าอกของเสี่ยวชวนเบา ๆ

ตึก

“อยู่ในนี้ต่างหาก”

เงียบ

เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

ราชาเถ้าทมิฬถอนหายใจบาง ๆ

ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้

“ผู้พิพากษาสวรรค์จะตามเจ้ามาแน่”

“โลกภายนอกไม่ปล่อยคนใช้พลังกลืนวิญญาณไว้หรอก”

“โดยเฉพาะหลังเจ้าฆ่าพวกมันไปแล้ว”

สายตาของเสี่ยวชวนเย็นลงเล็กน้อย

“แล้วท่านยังช่วยข้า”

ราชาเถ้าทมิฬหัวเราะเบา ๆ

“ข้าไม่ได้ช่วย”

“ข้าแค่สนใจ”

“คนอย่างเจ้ามีสองทางเท่านั้น”

เขาชูสองนิ้วขึ้นช้า ๆ

“กลายเป็นสัตว์ประหลาด”

“หรือกลายเป็นตำนาน”

“และบางครั้ง…”

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเขา

“มันอาจเป็นอย่างเดียวกัน”

ด้านนอก

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

ฝนตกหนักกว่าเดิม

เสี่ยวชวนนั่งเงียบอยู่ตรงนั้นนานมาก

ก่อนถามขึ้นช้า ๆ

“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นทั้งสองอย่างล่ะ”

ราชาเถ้าทมิฬมองเขาอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นจึงหัวเราะต่ำ ๆ

หัวเราะเหมือนคนได้ยินเรื่องตลกเศร้าที่สุดในโลก

“ถ้าอย่างนั้น…”

“เจ้าคงมาผิดทางแล้ว เด็กน้อย”

เปลวไฟในเตาผิงลุกขึ้นสูงชั่วขณะ

สะท้อนเงาของชายสองคนบนกำแพงมืด

คนหนึ่งเหมือนเด็กหนุ่มที่ยังพยายามเป็นมนุษย์

อีกคน…

เหมือนเงาของอนาคตที่กำลังรออยู่เงียบ ๆ

ฝนตกหนักราวกับฟ้ากำลังเน่า

หยดน้ำสีหม่นกระแทกพื้นหินดังซ่าไม่หยุด

ถนนสายยาวทอดลึกเข้าไปในความมืด

โคมแดงนับร้อยแขวนอยู่สองข้างทาง

แสงสีเลือดไหววูบตามแรงลม

ราวกับทั้งเมืองกำลังหายใจอยู่ช้า ๆ

เบื้องหน้า—

กำแพงเมืองสีดำสูงตระหง่าน

ไม่มีธง

ไม่มีตราแคว้น

ไม่มีสัญลักษณ์ผู้ปกครอง

มีเพียงประตูเหล็กมหึมา…ที่เปิดอ้าเหมือนปากสัตว์ร้าย

เหนือประตูเมือง

มีตัวอักษรสีแดงคล้ำสลักอยู่

“นครรัตติกาลโลหิต”

หยดฝนไหลผ่านตัวอักษรช้า ๆ

เหมือนเลือดกำลังไหลลงมา

เสี่ยวชวนยืนอยู่หน้าประตูเมืองเงียบ ๆ

เสื้อคลุมสีดำเปียกฝนจนแนบลำตัว

กลิ่นเลือดยังติดอยู่บนตัวเขา

ตั้งแต่ออกจากเทียนหลิงมา

เขาฆ่าคนไปอีกแล้ว

ผู้พิพากษาสวรรค์สองคน

นักล่าวิญญาณอีกสาม

รวมถึงพวกโจรที่คิดเอาหัวเขาไปแลกเงิน

โลกภายนอกเริ่มไม่มีที่ให้เขาจริง ๆ แล้ว

ลมหนาวพัดผ่านช้า ๆ

เสียงเซวียนซาดังขึ้นในหัวเบา ๆ

“ยินดีด้วย”

“เจ้ามาถึงที่ของเจ้าแล้ว”

เสี่ยวชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ก่อนก้าวเข้าไป

ตึก

ตึก

ตึก

เสียงฝีเท้าดังสะท้อนอยู่ใต้เงาฝน

ยิ่งเดินเข้าเมืองลึกเท่าไร

กลิ่นก็ยิ่งหนักขึ้น

กลิ่นเลือด

กลิ่นสุรา

กลิ่นเนื้อไหม้

กลิ่นศพ

ทุกอย่างปะปนกันจนแทบหายใจไม่ออก

ข้างถนน—

มีศพชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่

มีดสั้นเสียบกลางหลัง

เลือดไหลลงร่องน้ำข้างทางช้า ๆ

แต่ไม่มีใครสนใจ

หญิงสาวในชุดแดงเดินข้ามศพไปเฉย ๆ

พ่อค้าขายเนื้อยังตะโกนเรียกลูกค้า

เด็กขอทานนั่งหัวเราะอยู่ตรงมุมกำแพง

เหมือนนี่เป็นเรื่องปกติ

เสี่ยวชวนหยุดมองศพนั้นครู่หนึ่ง

ชายคนนั้นยังไม่ตายทันที

นิ้วมือยังขยับอยู่เล็กน้อย

เขาพยายามยื่นมือขอความช่วยเหลือ

แต่ผู้คนรอบตัว…ไม่มีใครแม้แต่จะหันมอง

จากนั้น—

ฉัวะ

เด็กขอทานคนนั้นเดินเข้ามา

ใช้มีดเล็ก ๆ ปาดคอชายบาดเจ็บนิ่ง ๆ

เลือดพุ่งออกมาอุ่น ๆ

เด็กน้อยเช็ดเลือดบนหน้าอย่างรำคาญ

ก่อนค้นกระเป๋าศพอย่างชำนาญ

ผู้คนรอบข้างยังเดินผ่านต่อไป

ไม่มีใครตกใจ

ไม่มีใครหยุดดู

เสี่ยวชวนมองภาพนั้นเงียบ ๆ

ราชาเถ้าทมิฬพูดถูก

เมืองนี้…ไม่มีคนดีจริง ๆ

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านบน

เขาเงยหน้ามอง

บนระเบียงไม้เก่า ๆ ชั้นสอง

หญิงสาวแต่งหน้าจัดกำลังสูบบุหรี่ยิ้มให้เขา

“หน้าใหม่?”

นางเลียริมฝีปากแดงช้า ๆ

“ระวังตัวไว้ล่ะ”

“เมื่อคืนมีคนหน้าแบบเจ้าถูกควักหัวใจไปขายนะ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบร้านทันที

เสี่ยวชวนไม่ได้ตอบ

เพียงเดินต่อไป

ถนนเริ่มกว้างขึ้น

ผู้คนมากขึ้น

และอันตรายมากขึ้น

นักฆ่าสะพายดาบเดินสวนกันเหมือนคนธรรมดา

ชายตาบอดคนหนึ่งนั่งเล่นพิณอยู่มุมถนน

แต่กลิ่นอายรอบตัวเขาเย็นจนคนไม่กล้าเข้าใกล้

พ่อค้าทาสกำลังลากโซ่คนหลายสิบชีวิตผ่านถนน

บางคนร้องไห้

บางคนขอชีวิต

บางคนหมดสติไปแล้ว

แต่เสียงต่อรองราคายังดังขึ้นไม่หยุด

“ผู้หญิงคนนี้มีสายเลือดหิมะ!”

“เอาไปฝึกคู่บำเพ็ญได้!”

“เด็กนี่มีแกนพลังตั้งแต่เกิด!”

“ขายถูก!”

เสี่ยวชวนกำมือแน่นเล็กน้อย

เสียงเซวียนซาหัวเราะเบา ๆ

“โกรธ?”

“เจ้าเปลี่ยนโลกนี้ไม่ได้หรอก”

ทันใดนั้น—

พรึ่บ!

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งพุ่งชนเสี่ยวชวนจากด้านข้าง

แรงมากพอให้คนทั่วไปล้ม

แต่เสี่ยวชวนไม่ขยับแม้แต่นิด

ชายคนนั้นชะงัก

ก่อนหรี่ตามองเขา

“โอ้…”

“มีฝีมือ?”

กลุ่มชายด้านหลังเริ่มหัวเราะ

ทุกคนมีรอยสักรูปเขี้ยวดำที่คอ

กลิ่นเลือดแรงมาก

พวกมันคือ “หมาป่าราตรี”

แก๊งอันธพาลระดับล่างในเมืองนี้

และพวกมันชอบล่า “หน้าใหม่”

ชายร่างใหญ่ยิ้มเยาะ

“กฎของเมืองนี้…”

“หน้าใหม่ต้องจ่ายค่าผ่านทาง”

เขายื่นมือออกมา

“หรือไม่ก็ทิ้งแขนไว้ข้างหนึ่ง”

ผู้คนรอบถนนเริ่มหยุดมอง

แต่ไม่มีใครคิดช่วย

ตรงกันข้าม

หลายคนเริ่มยิ้ม

เหมือนกำลังรอดูความสนุก

เสี่ยวชวนมองพวกมันเงียบ ๆ

ก่อนถามเรียบ ๆ

“ถ้าข้าปฏิเสธล่ะ”

กลุ่มชายหัวเราะทันที

“ปฏิเสธ?”

“เด็กใหม่…”

ชายร่างใหญ่เอียงคอช้า ๆ

“ที่นี่ไม่มีใครถามว่าเจ้าคือใคร”

เขาดึงขวานออกมาช้า ๆ

แกร๊ก

“ขอแค่เจ้าฆ่าคนได้…ก็พอ”

ตูม!

แรงกดดันลมปราณระเบิดออกทันที

คนรอบข้างถอยห่างโดยสัญชาตญาณ

ชายคนนั้นพุ่งเข้ามาแล้ว!

ขวานฟาดลงตรงหัวเสี่ยวชวนอย่างโหดเหี้ยม

เร็ว

หนัก

และตั้งใจฆ่าจริง ๆ

แต่—

เคร้ง

เสียงโลหะดังแผ่วเบา

ทุกอย่างหยุดนิ่ง

ขวานถูกกระบี่สีฟ้าหยุดไว้ด้วยมือเดียว

ดวงตาของชายร่างใหญ่เบิกกว้าง

เขาไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าเสี่ยวชวนชักกระบี่ตอนไหน

“เจ้า—”

ฉัวะ

แสงสีฟ้าวาบผ่านถนนเปียกฝน

เงียบ

จากนั้น—

เลือดพุ่งขึ้นกลางอากาศ

หัวของชายร่างใหญ่กลิ้งตกลงบนพื้นช้า ๆ

ตึก

ตึก

เลือดอุ่นไหลลงร่องน้ำรวมกับน้ำฝน

ทั้งถนนเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนเสียงหัวเราะดังขึ้น

“ฮ่าๆๆๆ!”

“ดี!”

“โคตรเร็ว!”

“เด็กใหม่นี่ใช้ได้!”

ไม่มีใครตกใจ

ไม่มีใครกลัว

ตรงกันข้าม—

หลายคนเริ่มสนใจเขาทันที

หญิงสาวบนระเบียงยิ้มกว้างขึ้น

ชายตาบอดหยุดเล่นพิณ

แม้แต่พ่อค้าทาสยังหันมามอง

เพราะที่นี่…

ความเมตตาไม่มีค่า

แต่ความแข็งแกร่งมี

กลุ่มหมาป่าราตรีถอยหลังทันที

สีหน้าซีดเผือด

เสี่ยวชวนสะบัดเลือดออกจากกระบี่ช้า ๆ

ก่อนเดินผ่านศพไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ผู้คนหลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วถนน

“หน้าใหม่คนนั้นเป็นใคร…”

“กระบี่เมื่อกี้…เร็วชิบหาย”

“กลิ่นอายไม่ธรรมดา”

“เหมือนคนที่เคยฆ่ามาเยอะ…”

เสี่ยวชวนเดินต่อไปเงียบ ๆ

โคมแดงสะท้อนใบหน้าด้านข้างของเขาเป็นสีเลือด

ฝนยังตกไม่หยุด

แต่เขาเริ่มเข้าใจแล้ว

เมืองนี้ไม่มีความยุติธรรม

ไม่มีมิตรแท้

ไม่มีความเมตตา

มีเพียงกฎเดียว

“อ่อนแอ…ก็ตาย”

ทันใดนั้นเอง—

เสียงระฆังต่ำ ๆ ดังขึ้นจากกลางเมือง

กึงงงงงง—

ผู้คนทั้งถนนหยุดทันที

แม้แต่นักฆ่าหลายคนยังสีหน้าเปลี่ยน

จากนั้น

เสียงประกาศแหบต่ำก็ดังขึ้นทั่วเมืองผ่านพลังลมปราณ

“คืนนี้…”

“สนามประลองใต้ดินเปิดแล้ว”

“ผู้ชนะจะได้หินวิญญาณหนึ่งพันก้อน”

“ผู้แพ้…”

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังแทรกขึ้น

“ก็กลายเป็นอาหารของเมือง”

ทั้งถนนเริ่มคึกคักทันที

นักฆ่าหลายคนยิ้ม

พวกนักล่าวิญญาณเริ่มเดินไปทางเดียวกัน

กลิ่นอายบ้าคลั่งเริ่มปกคลุมทั้งนคร

เสี่ยวชวนเงยหน้ามองไปยังใจกลางเมือง

ที่นั่น—

มีแสงสีแดงสว่างขึ้นกลางสายฝน

เหมือนหัวใจปีศาจกำลังเต้นอยู่ในความมืด

และโดยไม่รู้ตัว

เขาก็กำกระบี่แน่นขึ้นช้า ๆ

เพราะลึก ๆ แล้ว

เขารู้ดี

นครแห่งนี้…

กำลังจะเปลี่ยนเขาไปตลอดกาล