ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : ผมและนอร์น ฟาลามี ได้เดินทางไปหา ผลึกฟ้า ในป่ามายา เพื่อนำมารักษาองค์หญิงจีร่า องคืหญิง แห่งออโดนอส เพื่อยับยั้งสงครามที่จะเกิดขึ้น แต่ในระหว่างทางเรากลับพบมอนสเตอร์ที่มีร่างกายเป็นช้างตัวใหญ่ดุร้าย มันได้เข้ามาทำร้ายนอร์น และหวังจะฆ่าผมให้ตาย แต่ในนาทีวิกฤตินั้นเอง เจ๊ริโอล่า ก็ได้ปรากฏกายออกมา เธอขี่มังกรชื่อมิโคโตะ ซึ่งเธอเรียกมังกรของเธอว่าลูก เรื่องราวจะดำเนินไปในทิศทางใด โปรดติดตามชมต่อได้เลยครับ

เจ๊ ริโอล่า กระโดด ลงมาดรอปคิกส์ เจ้าปีศาจคชสารตัวนั้น จนมันกระเด็นไปชนกับต้นไม้ เสียงกระดูกหักดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า มันกระอักเลือดคำโตออกมาแล้วพยายามใช้งาของมันแทง เจ๊ริโอล่า แต่เจ๊แก กระโดดด้วยความเร็วสูง จนผมมองตามไม่ทัน แล้วไปโผล่ข้างหลังปีศาจช้าง ก่อนจะถีบสกายคิกส์ อัดหลังเจ้าช้างปัญญาอ่อนนั่นหน้าจิ้มพื้น
ปีศาจ คชสาร โกรธมากมันได้ร่ายเวทย์ เอิร์ธ แคนน่อน โจมตีใส่ เจ๊แกทันที อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็ถูกเจ๊ ริโอล่า เตะกลับมาได้อย่างสบายๆ
" แกนี่มัน กระสอบทรายชัดๆ " เจ๊ ริโอล่า สบถ เจ้าปีศาจช้างตัวนั้น ตัวที่ผม กับ นอร์น ร่วมมือกันยังล้มไม่ได้ กลับถูกเจ๊ ริโอล่า รังแกเหมือนเด็กน้อยอย่างไงอย่างงั้น
ไม่กี่นาทีต่อมา มันก็ล้มลงไปนอนตายจมกองตีนของเจ๊ ริโอล่า ช่างเป็นภาพการปราบบอสที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง
" นี่ หนุ่มน้อย เห็นไข่มังกรแถวนี้บ้างไหม " หลังจากปราบปีศาจ คชสารไปแล้ว เจ๊ริโอล่าก็หันมาถามผมว่าเห็นไข่มังกรหรือป่าว ผมให้ผมงุน งง อย่างมาก
" ไม่เห็นเลยครับ เจ๊ " ผมตอบกลับไปก่อนจะเข้าไปใช้เวทย์ฮีลนอร์นที่กำลังนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น ไม่นาน บาดแผลของเธอก็ฟื้นฟูทุเลาลง
" พวกเธอมาทำอะไรที่ บึง คชสาร คำรน " เจ๊ ริโอล่าถามผมอีก แสดงว่าเจ๊แกต้องรู้จักเส้นทางในป่านี้เป็นอย่างดี ผมจึงได้บอกจุดประสงค์ของผมไป และขอร่วมเดินทางไปด้วย
" เดี๋ยวจะพาพวกเธอสองคนไปส่งที่ แม่น้ำนิมนะ แต่ที่นั่นมีอสูรระดับเพชร นามว่า อรดีอยู่ พวกเจ้าระวังตัวด้วย โดยเฉพาะเธอ หนุ่มน้อย " เจ๊ ริโอล่า ขยิบตาให้ผมแล้วให้พวกเราสองคนขึ้นขี่หลัง มิโคโตะ ลูกสาวของเธอ ( ริโอล่าเรียกมังกรว่า ลูกสาว)
และการเดินทางสู่แม่น้ำนิมภายในเวลาครึ่งวันก็เกิดขึ้นตลอดทางเราไม่พบมอนสเตอร์ใด ขวางทางอีก จนไปถึงแม่น้ำนิม แม่น้ำแห่งความตาย ในป่ามายา
ผมใช้สายตามองไปรอบๆ เพื่อหา ซากโครงกระดูกของ เกรธเตอร์สเกลเลตัน ดราก้อน แต่มันอันตรธานหายไปแล้ว
เจ๊ ริโอล่า ลงจาก ตัวมิโคโตะ ลงมาดื่มน้ำแล้วสังเกตเห็นว่า มีปีศาจ ครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจอยู่ เธอจึงเรียกปีศาจตนนั้นมาทันที
"มาตรงนี้ซิ แม่สาวน้อย " ริโอล่า กล่าว ก่อนที่มิยูกิจะเดินออกมาจากร่มไม้ เธอจ้องผมด้วยดวงตาใสปิ๊งเลยทีเดียว ก่อนจะเริ่มเอ่ยปากพูดออกมา
[ วันนี้ คุณแม่อรดีไม่อยู่ พวกคุณถือว่าโชคดีนะ ยังไม่รีบไปอีก] มิยูกิกล่าวเป็นเสียงของปีศาจออกมา ผมเลยเดินเข้าไปลูบหัวเธอ เพราะเธอมีเค้าหน้าเหมือนพ่อผม แล้วกล่าวทักทาย
" พี่ชื่อริวจินะ น้องมิยูกิ เห็นโครงกระดูกมังกรตกมาแถวนี้มั่งไหม " ผมถามมิยูกิ
[ พ...พี่ริวจิ ] มิยูกิ พูดเสียงสั่นด้วยความดีใจก่อนเข้าสวมกอดผม ทำให้ผมตกใจมาก และเริ่มกลัวว่าตัวเองโรคเก่าจะกำเริบ
" น้องกอดแน่นไปแล้ว พี่อึดอัดนะ "
[ พี่ริวจิ พี่เป็นพี่ของหนู หนูเป็นน้องต่างมารดาของพี่ไง ] มิยูกิ กล่าวด้วยความดีใจ
" เรื่องมันเป็นไงมาไง น้องรัก"
[ เดี๋ยวจะค่อยๆเล่าให้ฟังนะ เข้ามาดื่มชากันก่อนสิ ทั้งสามคนเลย ] มิยูกิที่เป็นเจ้าบ้านเดินนำไป หลังจากจิบชาเธอก็เริ่มเล่า เรื่องมีอยู่ว่า
แม่ของเธอ อสูรที่มีนามว่าอรดี มีอยู่วันหนึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส และพ่อของผม ผุ้กล้าโทคิก็มาพบเธอพอดี และช่วยรักษาให้ จนเกิดเป็นความรักกันขึ้นมา และพ่อผมกับแม่ของเธอก็ได้กันในคืนนั้น จนกำเนิดเธอออกมา ช่างเป็นเรื่องราวที่ดูพิลึกจริงๆแต่ผมก็เชื่อ
ไม่นานหลังจากที่ มิยูกิเล่า เธอ ก็นำ ผลึกฟ้าที่ใช้เยียวยา องค์หญิงจีร่ามาให้
[ หนูเก็บมันเอาไว้เพราะเห็นว่าสวยดี ส่วนโครงกระดูกมังกรหนูเอาไปทิ้งแล้ว ]
" ขอบใจนะ มิยูกิ "
[ไม่ต้องขอบคุณหรอก พี่ริวจิ พวกพี่รีบไปจากที่หนีจะดีกว่านะ เพราะถ้าแม่กลับมาเห็นเข้าจะฆ่าพวกพี่เอาง่ายๆ]
" อืม " ผมตอบกลับไปเสร็จ แล้วรับ ผลึกฟ้ามาก็เป็นอันว่าเสร็จธุระเรียบร้อย ผมพยักหน้าให้ นอร์นเห็น และเดินออกจากกระท่อมของ มิยูกิทันที
[บ๊าย บาย พี่ชาย] มิยูกิ โบกไม้โบกมือกล่าวอำลา
" จ้ายเจี้ยนนะ มิยูกิ ( แล้วพบกันใหม่ มิยูกิ ) "
ผมเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง โดยมีนอร์น และ เจ๊ ริโอล่า ตามไปด้วย 
มังกรสาวมิโคโตะ พาพวกเราไปถึงพระราชวังของ อาณาจักรออโดนอสในพริบตา โดยใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง
ตูมมมมมมมมมมมมม เสียงประตูพระราชวังระเบิดออกมา เจ๊ ริโอล่า วิ่งนำหน้าไปก่อนราวกับสายลมพายุ เหล่าทหารออโดนอสไม่มีใครสามารถหยุดยั้ง เธอได้ ต่างล้มตายใต้ฝ่าเท้าเธอ ทำให้ผม และนอร์น สามารถ เข้าไปในพระราชวังได้อย่างสะดวกสบาย
ตุบ ตุบ ตุบ 
เสียงอัศวินชุดเกราะ ถูก เจ๊ ริโอล่า โยนเข้าไปในห้องโถง ซึ่งเป็นที่ประทับของเลาห์คอน ยูกะ เธอตกใจมากที่ได้เห็น นักรบเผ่ามารอายุกว่าสามร้อยปี บุกเข้ามาถึงในห้องประชุมแต่พยายามจะสำรวมกิริยาอาการไว้ แล้วเรียกทหารองครักษ์ทั้งสี่ให้จัดการกับ ริโอล่า
ริโอล่า กระโดดขึ้นไป ด้านบนพร้อมกับเตะสูงใส่ปลายคางองครักษ์สองคน สลบเมือดทันที แล้วพุ่งไปต่อย องครักษ์อีกคน ด้วยความเดือดจัด ก่อนจะยั้งมือให้ องครักษ์คนสุดท้ายด้วยการดีดนิ้วใส่ที่หน้าผาก จนองครักษ์คนนั้นตัวลอยไปกระแทกกำแพง
"เดือดแล้วนะโว้ย ไม่ฟังกันมั่งเลย" เจ๊ ริโอล่า อารมณ์ไม่ดีสุดๆ ขืนปล่อยให้อาละวาดอยู่อย่างนี้ ได้ถล่มวัง ออโดนอส ราบเป็นหน้ากลองแน่ๆ ผมรีบเข้าไปหยุดมือเธอในทันที
" หยุดก่อน ริโอล่า ผมขอเหอะ " ในที่สุดผมก็สามารถหยุดเจ๊ ริโอล่าไว้ได้
เลาห์คอน ยูกะ ดูท่าจะกำลังกลัว เจ๊ ริโอล่าอยู่ แม้เธอจะเป็นกษัตริย์ของ อาณาจักรออโดนอส แต่ไม่เคยเห็นใครมีพลังขนาดนี้เลย บุกเข้ามากระทืบทหารยามตายเป็นเบือ แถมยังเก็บองครักษ์ทั้งสี่ของเธอได้อย่างง่ายดาย เลาห์คอน ยูกะ ค่อยๆปลอบใจตัวเองให้ใจร่มๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปกติ
" พวกเจ้าต้องการสิ่งใดกัน "
"พวกเราต้องการรักษา องค์หญิงจีร่า และขอให้ปล่อยตัวอาสึกะในทันที "
" ด.....ได้ " เลาห์คอน ยูกะ พูดด้วยท่าทีจำยอม
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป