แผ่นดินสีเขียวกว้างใหญ่เหยียดยาวไปจรดแนวเทือกเขาที่ทอดตัวราวกับ งูั์จอมี้เีใต้ม่านหมอกขาวที่ระเรี่ยเกือบถึงเชิงเขาสายฟ้าทอดสายตามองอย่างชื่นมื่น
บางทีเขาอาจจะต้องจัดระเบียบชีวิตเสียใหม่การเว้นวรรคเพื่อมาพักผ่อนอย่างแท้จริงในแต่ละปีอาจจะทำให้จิตใจและสมองปลอดโปร่งขึ้น
“เอ็งอยากเห็นความยิ่งใหญ่ของไร่เราให้เต็มตาไหมล่ะ
“ข้าไม่คิดเลยว่า ไร่ของพ่อพวกเราจะกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้” สายฟ้ากวาดตามอง ที่ดินผืนใหญ่ ช่างกว้างกว่าที่เขาจินตนาการไว้ยิ่งนัก
“ดูสิ แค่บ้านของเอ็ง ข้าก็ไม่คิดว่าต่างจังหวัดจะมีบ้านแบบนี้อยู่”
หนุ่มนักออกแบบมีประกายตาชื่นชมบ้านที่ครอบครัวพฤกษ์สร้างไว้รวมถึงเรือนนอนหลังเล็กที่อยู่ด้านหลังของเขาด้วยดูเป็รีสอร์ทที่มีกลิ่นอายอาคารบ้านเรือนแบบท้องถิ่น โอ่อ่าน่าอยู่ ไม่ดูไม่แปลกแยกจากสภาพแวดล้อม
ตัวบ้านสองชั้นสร้างเน้นแนวยาวล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่และสวนสวย ส่วนบ้านพักสำหรับแขกเป็หลังเล็กๆ อยู่ด้านหลังเลยแนวสวนไปเล็กน้อย
่นี้พ่อกับแม่ของพฤกษ์ไปเที่ยวต่างประเทศจึงปล่อยให้ทุกหน้าที่ในไร่เป็ของปลัดหนุ่ม
“เราไปซ่อนผ้ากัน” พฤกษ์เตรียมรถจิ๊ปไว้ั้แ่เช้าวันนี้เขากับสายฟ้าจะไปรำลึกความหลังกันที่น้ำตกด้านหลังไร่ ติดกับูเาฟากโน้นสักหน่อย
“เอาสิ!”
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมาชายหนุ่มทั้งสองก้าวขึ้นไปยืนจังก้าบนโขดหินขนาดใหญ่ถอดเสื้อและกางเกงยีนส์ไว้บนนั้นเหลือเพียงกางเกงว่ายน้ำคนละตัว
“ไงเพื่อน เอ็งดูข้างล่างสิ”
สายฟ้าชะโงกหน้าลงไปมองผืนน้ำด้านล่างแอ่งน้ำสีฟ้าใสจนมองเห็นก้อนหินเบื้องล่างน่าลงแหวกว่ายยิ่งกว่าสระว่ายน้ำสระใดที่เขาเคยลงเล่น
“นั่นล่ะ เรามาแข่งกันว่าใครจะะโลงไปแล้วทำให้น้ำกระจายได้มากกว่ากัน” ปลัดหนุ่มเริ่มรู้สึกคึกคัก
“เอ็งนี่ ยังอุตริเหมือนเดิมปกติเขาแข่งกันประเภทให้น้ำกระจายน้อยสุดไม่ใช่เหรอวะ”
“แต่เราไม่ใช่นักกีฬานี่หว่าฉะนั้นกติกาต้องเป็แบบตามใจข้านะโว้ย! ในฐานะที่ข้าเป็เ้าถิ่น”พฤกษ์ที่ร่างหนากว่าโวเสียงดังลั่น
“เริ่มที่ข้าก่อนล่ะกัน ไปละ” พูดจบ เขาก็กระโจนลงสู่แอ่งน้ำเย็นเยียบ
ตู้ม! ร่างหนาใหญ่กระทบแผ่นน้ำเสียงดังก้องหน้าผาเล็กๆแห่งนั้น น้ำตกท้ายไร่ไหลมาจากปลายเทือกเขาพักน้ำ้าก่อนที่จะตกลงมาเป็แอ่งเล็กๆต่ำลงมามีลักษณะคล้ายหน้าผาสูงเท่าหลังคาบ้านชั้นเดียว
ตัวแอ่งด้านล่างมีขนาดเท่าสระว่ายน้ำขนาดกลางมุมแอ่งด้านหนึ่งมีร่องน้ำขนาดไม่เกินสองเมตรเป็ทางไหลของน้ำต่อไปต้นไม้นานาพรรณเขียวขจีขึ้นอยู่รายรอบ แต่ก็ไม่รกครึ้มจนน่ากลัวเพราะแสงแดดสาดสอดเล็ดลอดยอดไม้ไปทั่วอาณาบริเวณ
“ไอ้ฟ้า แน่จริงเอ็งะโตามมาเลย”
“ได้เล้ย! งั้นเองคอยดูข้าบ้างก็แล้วกัน” สายฟ้ากางแขนกางขาะโตามลงมาอย่างไม่ยอมแพ้
“เอาเล้ย...ใครแพ้เลี้ยงข้าวสามวันนะโว้ย!”
เสียงคนะโโหวกเหวกจากแถวน้ำตกทำให้พันดาวต้องกระตุกบังเหียนสองสามครั้ง เธอค่อยเลียบม้าไปใกล้ๆ ในไร่สุดเขตฟ้าพื้นที่แถวนี้เธอคุ้นเคยเป็อย่างดีเพราะมาเที่ยวเล่นกับธาราั้แ่ยังเรียนมัธยมต้นครอบครัวของธาราดูแลกิจการไร่ที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่จรดตีนเขาฟากโน้นมาเนิ่นนานทีแรกคุณแม่ของเธอซึ่งรู้จักกับคุณแม่ของธาราได้ฝากฝังให้เธอหัดเรียนขี่ม้าที่นี่ต่อมาจึงกลายเป็สถานที่สุดโปรดอีกแห่งหนึ่ง
‘เด็กที่ไหนกันนะจะมาเล่นที่น้ำตกซ่อนผ้า ่นี้ยังไม่ปิดเทอมนี่นา’ตามปกติแล้ว ไร่สุดเขตฟ้ามักจะอ้าแขนรับญาติๆ และมิตรสหายอยู่บ่อยครั้งยิ่งใน่ปิดเทอมจะมีเด็กๆ เข้ามาเล่นที่น้ำตกแห่งนี้อยู่ไม่น้อย
เธอผูกม้าไว้ต้นไม้ริมทางเล็กๆ ถัดจากม้าสีน้ำตาลเข้มสองตัวของผู้มาก่อนหลายเมตรก่อนลัดเลาะเขาไปในบริเวณน้ำตก
‘น่าจะไม่ใช่เด็กซะแล้ว’
ร่างเธอโดนพุ่มไม้ข้างหน้าบังไว้แต่กลับมองเห็นชายหนุ่มในกางเกงว่ายน้ำตัวสั้นสีดำที่ยืนอยู่บนโขดหินชั้นสูงขึ้นไปของน้ำตกได้อย่างชัดเจน
‘นั่นเขา! ใช่แน่ๆ’ พันดาวรำพึง
“ข้านำไป หนึ่งต่อศูนย์หึๆยังเหลืออีกสี่ครั้งนะโว้ย! รีบแก้ตัว”
พฤกษ์อยู่ในแอ่งน้ำแล้วโบกมือท้าทายคนชั้นบนอยู่ไหวๆ คนข้างบนรีบกระโจนลงมาอย่างรวดเร็ว
ตู้ม!แรงกระจายของน้ำรุนแรงยิ่งกว่าที่พฤกษ์ทำ เมื่อโผขึ้นมาบนผิวน้ำสายฟ้าก็หัวเราะร่า
“เป็ไง? ข้าชนะแล้วล่ะรอบแรก”
“เออ เอ็งเก่ง แต่ไม่เป็ไร เดี๋ยวข้าแก้ตัวใหม่”
รอบที่สอง พฤกษ์ะโลงมาทำให้ผืนน้ำแตกกระจายอย่างน่าตื่นใจ แต่เพื่อนรักของเขาก็ไม่มีท่าทีหวั่นเกรงยังคงยิ้มพรายในหน้า เขาะโตามมา และยังคงนำหน้าไปเป็สองต่อศูนย์
พฤกษ์รีบขึ้นจากแอ่งน้ำแล้วปีนขึ้นไปชั้นบนน้ำตกอีกครั้ง ส่วนสายฟ้ายังคงโผไปมาอย่างสบายใจ
“เอ็งจะรีบไปไหน?”
“ไม่ได้ๆ ข้าต้องรีบชนะนี่เ้าถิ่นนะโว้ย!”
ท่าทีพฤกษ์ชะงักไปเล็กน้อย
“เดี๋ยวขอไปยิงกระต่ายแป๊บนึง”
“เออ รีบๆ เข้าล่ะ”
พันดาวแอบมองการแข่งขันอยู่สักระยะเหลือบไปโขดหินใกล้ๆ มือ เห็นกองเสื้อผ้าสองชุดใจก็นึกถึงความแค้นทั้งสองครั้งที่มีกับ ‘เขา’ ครั้งแรกเธอก็เสียจูบอย่างไม่ตั้งใจครั้งที่สองก็ยังโผไปทับเขาในท่าโถมเข้ากอดทั้งตัวจนหน้าอกเบียดกับแผ่นหลังจนเธอรู้สึกได้
‘ชิ!’แม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่ เธอเคืองยิ่งนัก แค้นนี้ต้องได้ระบายออกไปบ้างสิน่า!
‘หึๆ น้ำตกซ่อนผ้าก็ต้องมีคนโดนเอาเสื้อผ้าไปซ่อนสิ’ เธออาศัยจังหวะที่เขาหันหลังให้ รีบหอบเอาเสื้อผ้าทั้งหมดไว้ในอกก่อนย่องถอยหลังไป หันซ้ายหันขวาหาซอกเหมาะๆ ในการซ่อนหลังต้นไม้ใหญ่ด้านข้างมีกอหญ้าสูงเกือบถึงเอว ช่างเหมาะนัก
พันดาวม้วนเสื้อผ้าสองชุดเข้าด้วยกันแล้วซุกลงหลังต้นไม้ชายหนุ่มผิวขาวยังคงแหวกว่ายอยู่ในแอ่งน้ำ โดยไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆเธอทั้งจับตามองเขา และค่อยกระเถิบไปด้านข้าง เตรียมจะออกจากบริเวณน้ำตก
ความรู้สึกยิบๆ ที่แขนซ้ายเริ่มถี่รัวอาการคันค่อยๆ ขยายบริเวณเป็วงกว้าง เธอจึงเหลือบไปมอง
“ว้าย!” พันดาวแทบสติแตกเมื่อเห็นหนอนตัวเขื่องสีเขียว ไต่อยู่บนแขน เธอรีบถอยหลังเข้าพุ่มไม้จึงรีบเด็ดใบไม้ช้อนตัวเ้าหนอนั์ออกจากแขนให้ไว
‘เสียงคนร้อง’ สายฟ้าหันขวับ มองซ้ายมองขวา เขารีบผุดขึ้นจากน้ำ เดินไปตามทิศที่ได้ยินเขาไต่ตามโขดหินไปตามเสียงนั้น ผ่านบริเวณที่วางเสื้อผ้าไว้
‘อ๊ะ!เสื้อผ้าหาย’
พุ่มไม้ข้างหน้ามีการสั่นไหวอย่างแรง
‘จับโจรได้คาหนังคาเขาเลยทีเดียว’ชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาคว้าแขนอีกฝ่ายไว้มั่น ก่อนออกแรงดึง
“ออกมาเดี๋ยวนี้!”
เพราะแรงกระชากที่มากเกินไปทำให้ร่างของโจรย่องเบาที่ไม่ระวังตัว เซถลาตามแรงเหวี่ยง
ตู้ม!เธอหล่นลงไปในแอ่งน้ำเล็กด้านข้าง สายตาเขาเหลือบเห็น ผมยาวระดับไหล่ที่มัดไว้เขาใที่โจรเป็ผู้หญิง จึงรีบะโตามไปคว้าตัวขึ้น เพราะไม่รู้ว่าน้ำลึกแค่ไหน
ร่างที่ดันตัวขึ้นมาอีกครั้งทะลึ่งพรวดขึ้นกอดคอเขาไว้อย่างคนขวัญเสีย ความนุ่มนิ่มที่อกของเธอที่ปะทะกับความแบนและแข็งของหน้าอกเขา
เมื่อหยัดกายขึ้นจึงรู้ว่าระดับน้ำต่ำกว่าอกเขาไปกว่าคืบ
“ว้าย!” เธออุทานพร้อมผลักร่างเขาออก
แต่แขนของเขาแข็งแรงนัก โอบกอดเธอไว้แน่น
“คุณนี่เอง ทำไมน้า?พระเ้าถึงดลให้เราพบกันบ่อยๆ” เขาสบตาล้อเลียน
‘อ้าปากไม่ทันมาสองครั้งแล้วคราวนี้ต้องเอาคืน’ ชายหนุ่มคำราม
“คนบ้า คุณมากอดฉันทำไม”
“ผมว่า คุณต่างหาก ครั้งแรกก็ปล้นจูบครั้งที่สองก็โผเข้ากอด ผมยังไม่ได้เรียกร้องค่าเสียหายเลยนะ”
“อย่าพูด!มันเป็อุบัติเหตุต่างหาก”
เธอรีบพันดาวเถียงเสียงสั่นเธอก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบสายตากรุ้มกริ่มและบีบคั้นของอีกฝ่าย ได้แต่เหลือบมองหน้าอกกำยำของเขา
“แต่ผมเสียหายนะคนเห็นตั้งเยอะตั้งแยะ” เขาเถียงหน้าตาย
“ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่นา!” เธอเงยหน้าอย่างเหลืออด
“ยังไงก็ตาม คุณต้องรับผิดชอบผมั้แ่เกิดมา ผมไม่เคยโดนผู้หญิงลวนลามแบบนี้มาก่อน”
“จะบ้าหรือไง?ผู้ชายที่ไหนมาให้ผู้หญิงรับผิดชอบ”
เธอตาโตขึ้นอีกด้วยความใ
“นี่ครั้งที่สาม ผมช่วยเหลือคุณอีกต้องยอมเปลืองตัวให้คุณลูบคลำ”
พันดาวถึงกับสะดุ้งเธอมองมือสองข้างของตัวเองที่ลูบอยู่บนหน้าอกเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ฉันจะผลักออกต่างหากเล่า?ปล่อยฉันสิ” เธอตบมือบนอกเขาแรงๆ
เขาปล่อยเธอเป็อิสระ เพราะรู้แล้วว่าแอ่งน้ำไม่ลึก และไม่อันตราย
“ที่สำคัญ ตอนนี้ นอกจากคุณจะกอดจูบลูบคลำผมจนครบแล้ว” เขาหรี่ตาลงเป็นัยยะ ก่อนมอง่อกไล่ขึ้นมาถึงใบหน้าของเธอ
“คุณยังอนุญาตให้ผมได้เห็นร่างกายของคุณอีกด้วย”
เธอใจหายวาบ! เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เนื้อผ้าบางเบา เมื่อเปียกน้ำ ผ้าลู่ไปตามเนินเนื้อและรูปร่างของเธอจนหมดสิ้นเสื้อชั้นในสีชมพูเปล่งสีชัดอวดเนินอกสล้างให้ผู้ชายตรงหน้าได้เห็นขนาดชัดๆ เสียแล้ว
“อย่ามองนะ” มือสองข้างขยุ้มเสื้อที่หน้าอกเข้าหากัน แต่กลับทำให้เห็นขนาดจากด้านข้างได้ชัดเจนขึ้น
เขายิ้มละไมในสีหน้าเมื่อได้เห็นรูปร่างของสาวตาโตเต็มตาขนาดนั้น นึกครึ้มใจจนอยากจะยั่วเธอให้จิตแตก
“เราต่างเป็ของกันและกันแล้ว ใช่ไหม?”เขาแสร้งทำเสียงทุ้มต่ำ
“กรี๊ด!”ใบหน้าร้อนผ่าวเลยไปจนถึงใบหู
พันดาวรีบโผขึ้นจากแอ่งน้ำเล็กๆนั้นอย่างรวดเร็ว มือกุมหน้าอก ไม่ยอมหันหลังกลับไปมองเขาที่ยังคงหัวเราะไล่หลังมาอย่างพอใจยิ่ง หลังจากที่เธอไปแล้ว เขาเพิ่งรู้สึกว่าที่ข้อมือมีสร้อยเส้นหนึ่งคล้องอยู่
สร้อยสีเงินเส้นบางส่องแสงวิบวับตรงปลายมีล็อตเก็ตเล็กๆ เขาคลิกเปิดพบรูปหญิงวัยกลางคนผมยาวดำสนิทวงหน้ามีส่วนคล้ายหญิงสาวที่เพิ่งจากไป ‘อืม! มีตัวประกันแล้ว’
67K
![สาวชาวนาผู้ชั่วร้ายกับระบบวิเศษ 【 农门坏丫头 】[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1662953995_99345856.webp)
