เดินวิถีเซียน (Water Qi immortal)

.....ดาบหินเล่มใหญ่สูง 18 ฉื่อ(6 เมตร) ปักลงกลางลานสำนัก นี่คือสำนักเซียนดาบเมฆาขาว วันนี้คึกคักเพราะมีผู้มาเข้าทดสอบหลายคน แต่หลินเซียนก็สังเกตุว่าผู้เข้าสอบไม่ได้เยอะมากเหมือนสำนักเซียนอื่นๆ เซียวฉิงเดินเข้ามาพร้อมแม่ของนาง ๆ เห็นหลินเซียนก็ประสานมือแสดงความนับถือ แม่ของเซียวฉิงเป็นจอมยุทธหญิงที่ผ่านอะไรมามากร่างกายนางเต็มไปด้วยแผลเป็น ตาบอดไปข้างหนึ่งต้องใช้ผ้าดำปิดไว้ เซียวฉิงวันนี้หน้าตานางดูจริงจังพร้อมเอาจริงในทุกสถานการณ์ หลินเซียนมองหน้าศิษยืแล้วเขาก็พยักหน้าและยิ้มให้ นัยจะบอกว่า "สู้ๆนะ"

และแล้วการทดสอบก็เริ่มต้นขึ้น ที่นี่เป็นสำนักดาบจึงสอบด้วยดาบ ผู้ทดสอบจะต้องขึ้นไปที่ลานหินใหญ่ และจะมีศิษย์ในสำนัก 3 คนออกมารุม หากทนได้ 1 ก้านธูปก็จะสอบผ่าน หากออกนอกลานก็จะถูกปรับให้สอบตกทันที ผู้ที่ยอมแพ้ต้องกระโดดออกนอกลานหิน การพูดยอมแพ้ยังไม่ถือว่าสละสิทธิ์ หากตายระหว่างการทดสอบจะไม่สามารถเอาผิดใดๆกับทางสำนักได้ หลินเซียนฟังกติกาแล้วจึงเข้าใจว่าทำไมจึงมีผู้มาสมัครสอบที่นี่น้อย

ผู้ทดสอบคนแรก คลานออกลานหินเพราะโดนฟันไหล่เลือดไหล่และถูกรุมกระทืบ

ผู้ทดสอบคนที่ 2 - 3 โดยสันดาบตีจนกระเด็นออกไปนอกลาน

ผู้ทดสอบคนที่ 4 เขาสอบผ่าน แต่ร่างกายมีบาดแผลเต็มไปหมด แม้แผลไม่ลึก แต่เสื้อผ้าก็ถูกเลือดย้อมจนแดง เขายืนอยู่จนครบเวลา ทุกคนรอบลานต่างปรบมือให้เขา

ผ่านมา 14 คน มีสอบผ่านแค่ 3 คนในสภาพสะบักสะบอมทุกคน และแล้วก็ถึงคนสุดท้าย คนที่ 15 เซียวฉิง

เธอเดินขึ้นลานหินด้วยท่าท่างทรนง 

"มีผู้หญิงมาสอบด้วยวุ้ย! ระวังจะได้แผลแล้วไม่สวยนะน้องสาว ฮ่าๆ" รุ่นพี่ผู้ทดสอบคนหนึ่งพูดจาเสียดสี

"ข้าว่าให้ข้ามาสอนเจ้าคืนนี้บนเตียงข้าดีกว่าไหม อกใหญ่เอวเว้าแบบนี้ข้าชอบ" รุ่นพี่คนที่สองแทะโลมนางอย่างน่าเกลียด

ส่วนคนที่ 3 นั้นไม่พูด เขายกดาบขึ้นตั้งท่าเพราะเขาสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากตัวเซียวฉิง

"เริ่มได้!" เซียนหนวดเฟิ้มที่เป็นกรรมการประกาศเสียงดัง

เซียงฉิงอัดพลังปราณใส่ดาบเต็มกำลัง ไม่รอช้าเซียวฉิงพุ่งเข้าไปหารุ่นพี่ทั้งสอง ฟันทีเดียวทั้งสองคนกระเด็นเกือบออกจากลาน ทั้งสองคนตกใจ เขารู้ตัวแล้วว่าดูถูกผิดคนเสียแล้ว

รุ่นพี่คนที่สามฟาดดาบเข้ามา เซียงฉิงเอี้ยวตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว เธอใช้สันด้ามดาบกระแทกท้องรุ่นพี่จนกระอัก ดาบหลุดจากมือ เซียวฉิงไม่รอช้าใช้เท้าถีบรุ่นพี่คนนั้นกระเด็นออกนอกลานหิน

อีก 2 คนที่เหลือลุกขึ้น รวมพลังปราณใส่ดาบ พุ่งเข้ามาพร้อมกัน เซียงฉิงกระโดดขึ้นฟ้า เธอฟาดสันดาบใส่ศรีษะรุ่นพี่คนหนึ่งจนล้มกระแทกพื้นและสลบทันที อีกคนเห็นแล้วกลัวจนฉี่ราด ยอมแพ้วิ่งออกลานหิน

เซียวฉิงชูดาบขึ้น บ่งถึงชัยชนะ

"เดี๋ยว!"

จู่ๆมีเซียนดาบคนหนึ่งลอยลงมาจากฟ้า เธอคือหญิงวัยกลางคนที่ดูดี ถือดาบที่ด้ามสลักลวดลายสวยงาม

"คาราวะอาจารย์" พวกศิษย์รุ่นพี่ 2 คนคำนับ (อีกคนสลบไปแล้ว)

นางชี้ดาบไปที่แม่เซียวฉิงและประกาศว่า "ถ้าจะเข้าสำนักนี้ได้ต้องผ่านข้าให้ได้ 3 กระบวนดาบ!"

แม่เซียงฉิงมองหน้านางแล้วโกรธแค้น "เจ้าอยู่สำนักนี้เองหรือนี่! เซียวฉิงลงมา! กลับ!"

หลินเซียนมองแล้วเข้าใจได้ว่าอาจารย์คนนี้กับแม่เซียวฉิงมีอดีตที่ไม่ค่อยดีต่อกันมาแน่นอน เขาหันไปมองเซียวฉิง แต่เซียวฉิงกลับไม่ยอมลง

"ไม่! ข้าจะผ่านไปให้ได้!"

หลินเซียนก็เป็นห่วง เพราะเซียนหญิงคนนี้ระดับพื้นฐานปราณขั้นปลายแล้ว แต่ปราณในดาบที่นางถือนั้นมันดูพิเศษเทียบเท่าปราณเซียนขั้นแกนปราณขั้นต้นได้เลยทีเดียว

"เซียวฉิงลงมาเถอะ เจ้าสู้นางไม่ได้"

"ไม่ค่ะอาจารย์! ข้าจะไม่เป็นคนเดียวที่ทำให้ท่านเสียชื่อ!" นางพูดเพราะเพื่อนๆอีก 5 คนสอบผ่านหมดแล้ว

อาจารย์หญิงยิ้มอย่างดูถูก แล้วฟาดดาบแรกใส่เซียวฉิงทันที ปราณดาบของนางทำดาบเซียวฉิงหักสองท่อน เซียวฉิงกระเด็นมาเหลือแค่ครึ่งก้าวก็จะตกจากลานหินแล้ว นางมีเลือดออกที่ปากเล็กน้อย แต่แววตายังคงมุ่งมั่น

"ต่อดาบที่ 2 มาเลย"

อาจารย์หญิงมองหน้าแล้วถุยน้ำลายลงพื้น นางพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว นางเอาด้ามดาบกระแทกอกเซียวฉิงอย่างรุนแรงจนดาบในมือที่หักเหลือแค่ครึ่งเดียวหลุดออกจากมือ ร่างเซียวฉิงลอยข้าฟ้าเล็กน้อย นางกระโดดใช้ดาบฟาดที่กลางหลัง หากโดนดาบนี้เซียวฉิงคงได้กลายเป็นอัมพาตไปทั้งชีวิต แต่เซียวฉิงมีสติมาก รีบหมุนตัวแล้วใช้ 2 มือจับคมดาบไว้จนเลือดไหล ก่อนที่จะอาศัยแรงเหวี่ยงหลบออกมาได้ ส่วนดาบฟาดลงพื้นหินจนแตกกระจาย

หลินเซียนมองมือของเซียวฉิงชุ่มไปด้วยเลือด ใบหน้าหอบหมดแรง 

"ดาบ 3!" อาจารย์หญิงรวมพลังปราณที่ดาบของเธอจนมีแสงออกมา ดาบนี้หมายสังหารตัดคอเซียวฉิงให้ขาด และไม่รอช้านางฟาดปล่อยปราณดาบขนาดใหญ่ตรงไปที่คอเซียวฉิง

ปัง!! เสียงปราณดาบปะทะรุนแรง เซียวฉิงล้มลงกับพื้น มองขึ้นไปเห็นม่านวารีพิทักษ์บังปราณดาบนั้นไว้

"ใครบังอาจขัดขวางการสอบ!!" กรรมการคุมสอบตวาดเสียงดัง

"ข้าเอง!" หลินเซียนกระโดดขึ้นไปบนลาน แม่ของเซียวฉิงก็ขึ้นไปประคองร่างลูกสาวไว้

"นี่ไม่ใช่การสอบ! แต่มันคือการฆ่าเด็กที่ไม่มีทางสู้!"

"หึ! เจ้าซียนปลายแถวจากสถาบันสอนกระจอกๆ กล้ามาสั่งสอนข้ารึ?"

นางแบ่งปราณดาบออกมา 5 เล่ม พุ่งเข้ามาจู่โจม 

หลินเซียนสร้างกระบี่วารี 5 อันปะทะได้ทั้งหมด

กรรมการคุมสอบและอาจารย์หญิงตกใจ นี่มันไม่ใช่เซียนขั้นรวมลมปราณ แต่มันคือเซียนระดับพื้นฐานปราณเท่าพวกข้าแล้ว

"ในโลกเซียน ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เซียนระดับสูงกว่าชอบมองเซียนที่ต่ำกว่าเป็นมด ...มองมนุษย์เป็นมดปลวกใช่ไหม?"

"ในร่างมนุษย์ของเจ้ามันมีไว้เก็บสิ่งต่ำทรามไม่ต่างจากมาร"

"บังอาจ!" อาจารย์หญิง +ผู้คุมสอบ +เหล่าอาจารย๋ในสำนักมาช่วยอีก 3 คน รวมเป็น 5 คน ทุกๆคนถือดาบไว้ในมือ มีพลังปราณอยู่ในดาบพวกเขาทุกเล่ม ทุกคนตั้งท่าเตรียมต่อสู้(รุมหลินเซียน)

"กล้าขยับรึ!!!" หลินเซียนพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว

ปรากฏเคียวยมโลกจี้อยู่ที่คอหอยของเซียนทั้ง 5 คน

ทุกคนสัมผัสได้ถึงไอความตายที่รุนแรงจากเคียวยมโลก พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะกลืนน้ำลาย เหงื่อแตกพลั่ก

หลินเซียนอุ้มเซียงฉิงขึ้น เซียวฉิงมองหน้าอาจารย์เธอร้องไห้ "อาจารย์ ฮือๆ ข้าขอโทษ ข้าทำให้ท่านผิดหวัง ฮือๆ"

"ไม่เลยศิษย์ข้า ที่นี่สกปรกโสมมเกินไป ไม่คู่ควรกับเจ้า!"

เขาอุ้มเซียวฉิงเดินที่ดาบหินเล่มใหญ่สูง 18 ฉื่อ(6 เมตร) ที่ปักลงกลางลานสำนัก หลินเซียนใช้มือแตะเบาๆ เกินปราณธาตุน้ำและสายฟ้ารอบดาบนั้นจนสั่นสะเทือนดังลั่นไปทั่วสำนัก

หินทั้งหมดแตกออกกลายเป็นผุยผง เห็นเป็นดาบขนาดใหญ่และค่อยๆย่อลงมาจนพอดีมือ หลินเซียนเอามือรับไว้ และมอบให้เซียวฉิง

"ดาบนี่ข้าให้เจ้า"

ทันใดนั้นเจ้าสำนักดาบเมฆาขาวและผู้อาวุโสทั้ง 4 คนก็รีบขี่ดาบเหาะมาทันที พวกเขาเป็นเซียนขั้นแกนปราณขั้นปลาย 1 คน(ผู้อาวุโส)และขั้นกลาง 4 คน

"ท่านผู้อาวุโสโปรดช้าก่อน" ทั้งหมดก้มศรีษะคำนับ

"ดาบสวรรค์นี้คือสัญลักษณ์ของสำนัก ได้โปรด! อย่าเอาไปเลย พวกข้าจะชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างให้ศิษย์ท่านเอง"

"ดาบสวรรค์นี้ไม่เคยมีผู้ใดดึงมันออกมาได้ พวกข้าขอเชิญท่านเป็นบรรพาจารย์สำนัก แต่ได้โปรดอย่าเอาดาบไป..."

"ข้ามอบให้ศิษย์ข้าแล้ว มันเป็นของนาง!" หลินเซียนเสียงกร้าว กระบี่วารีหลายสิบเล่มล้อมทุกคนไว้ แถมยังมีมวลน้ำแข็งแหลมๆขนาดใหญ่หมุนเป็นวงกลมรอบลาน ราวกับเป็นกลางพายุหอกน้ำแข็ง

พวกคนในสำนักดาบเมฆาขาวต่างแตกตื่นหวาดกลัว นี่มันไม่ใช่เซียนระดับธรรมดาๆแล้ว!

เซียวหลิงจับมือหลินเซียนและยิ้มให้ เพื่อให้หลินเซียนระงับความโกรธ พายุน้ำแข็งแหลมๆจึงหมุนช้าลงและค่อยๆหายไป พร้อมกับกระบี่วารี

หลินเซียนหันมาพูดเจ้าสำนัก "ดาบนี้เป็นของศิษย์ข้าแล้ว ถ้าเจ้าอยากได้คืน รอศิษย์ข้าหายดีพวกเจ้าก็เอาเงินซื้อคืนกับศิษย์ข้า แต่...นั่นหมายถึงศิษย์ข้ายอมขายให้เจ้าเท่านั้น"

"ดะ...ได้ขอรับ" เจ้าสำนักไม่กล้าขัดขืน

ก่อนจะพาเซียวฉิงออกจากสำนัก แม่ของเซียวฉิงหันหน้าไปพูดบอกอาจารย์หญิงตัวต้นเหตุว่า

"นางเป็นลูกของเขา มีเลือดของเขาอยู่ครึ่งหนึ่ง ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่เขาคงผิดหวังกับสิ่งที่เจ้าทำวันนี้เจ้ามาก"

อาจารย์หญิงก้มหน้าด้วยความมืดหม่น แม่ของเซียวฉิงคือหญิงที่แย่งชายคนรักของนางไป และภายหลังเขาตายเพราะรับคมดาบแทนนาง นั่นทำให้อาจารย์หญิงเกลียดแม่เซียวฉิงมากนั่นเอง

แล้วหลินเซียนก็อุ้มเซียวฉิงขึ้นกระบี่เหาะจากไป...