นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

เช้าวันใหม่ ณ หมู่บ้านเจียวจิ้น

     แต่ละครอบครัวในหมู่บ้านก็ได้เวลาตื่นนอนกันแล้ว พวกผู้ชายส่วนใหญ่พอตื่นมาก็พากันไปที่ไร่ที่สวนกันก่อนเลยเป็นอันดับแรก ส่วนพวกผู้หญิงในครอบครัวก็พากันทำอาหารเช้าไว้รอรับสมาชิกในบ้านที่ตื่นนอนกันแล้วและยังไม่ตื่นนอนกันโดยเฉพาะพวกเด็กๆ 

     ส่วนของบ้านเสาร์น้อยเองก็เช่นกัน ย่า อาสะใภ้กับแม่ ได้เตรียมทำอาหารรอคนของบ้านตากับยายเอาไว้ด้วยเพราะรอบนี้คือบ้านปู่กับย่าที่จะเปิดครัวทำอาหารไว้กินด้วยกัน

    ปู่ย่า ตายาย ต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปแต่ละบ้านเพื่อกินอาหารร่วมกันเสมอมาเพียงแต่รอเมื่อไหร่ที่บ้านใหม่ได้ตั้งวางแล้ว ทีนี้ก็ยิ่งไปมาหากันสะดวกยิ่งกว่าเดิมเสียอีกเรียกได้ว่ารั้วติดกันเลย

     “พวกเรามาช่วยทำอาหารแล้ว”ยาย

     “สวัสดีตอนเช้าค่ะทุกคน”แม่

     “สวัดี”ยาย น้าสะใภ้ 

     “บอกให้รอไม่เคยรอกันเลยนะอู่เยวี่ย”ยาย

     “ก็เหมือนเธอนั่นแหละเหนียนเหนียน”ย่า

     “ฮ่า….ฮ่า….”ย่า ยาย พวกท่านเองต่างก็ยอมรับเลยว่าไม่เคยฟังกันเลย มีแต่รีบตื่นเช้าและทำอาหารรอก่อนทุกครั้งไปได้แต่ผลัดกันบ่นไปบ่นกันมาเมื่อไปหากันทุกครั้งไป

     “วันนี้พวกเราจะทำอะไรกันเหรอคะ”น้าสะใภ้

     “โจ๊กธัญพืชน่ะ น้องสะใภ้”แม่

     “ค่ะพี่สะใภ้”น้าสะใภ้

     “ส่วนขนมของพวกเด็กๆ ก็พากันไปดูร้านขนมส่วนตัวของพวกเด็กๆก็ละกันนะ”ย่า

     “ได้ค่ะ”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “พอพูดถึงที่เก็บขนมของพวกเด็กๆเราก็คิดว่าคงจะไม่มีอะไรมากนะคะ”อาสะใภ้

     “และคำพูดที่เหมือนเด็กโตอีก นึกถึงก็ทั้งน่าตี น่าเอ็นดูนะคะ”น้าสะใภ้

     “ใช่จ้ะน้องสะใภ้ กลายเป็นร้านขนมไปเสียได้แถมยังมีการบอกว่าปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย และพวกพี่ชายก็มีห้องเก็บพวกเครื่องมือช่างต่างๆแล้ว 

     ส่วนแม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ก็มีห้องตัดเย็บเป็นห้องใหญ่มีสวนล้อมรอบสวยงามอีก 

     พวกหนูจึงจำเป็นแบบต้องยอมรับที่จะต้องเปิดห้องขนมบ้าง แต่ว่านะคะพวกหนูฝืนใจมากๆเลยนะคะที่ต้องทำน่ะ แต่เพื่อความเท่าเทียมกันที่ทุกๆคนมีห้องตามใจน่ะค่ะ

     คำพูดพวกนี้นี่เล่นเอาพี่มือไม้สั่นจริงๆเลย เจ้าตัวแสบนี่สรรหาคำพูดมากมายมาจากไหนกันจริงๆเลยเฮ้อ…..”แม่ พูดเสียยืดยาวเลยกับคำพูดคำจาที่บาดคมลึกของลูกสาวตัวน้อย

    “ใช่ค่ะ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “ฮ่า…..ฮ่า……”ทุกๆคน

     แต่พอเข้าไปดูจริงๆพวกท่านก็ชอบใจมากๆด้วยมันเป็นสถานที่ที่หาของได้ง่ายและดูดี สบายตาไปหมดเลย พวกเด็กๆช่างตกแต่งร้านขนมหรือห้องเก็บขนมของพวกเขาได้ดีมากจริงๆ 

     “พวกเด็กๆตกแต่งใช้ได้เลยนะคะเนี่ย”น้าสะใภ้

     “ใช่ค่ะ ดูน่ารักและสดใสจริงๆเหมาะกับเป็นสถานที่ที่พวกเด็กๆเห็นครั้งแรกก็ชอบได้เลย”อาสะใภ้

     “พวกเราจะเอาพวกขนมออกไปบรรจุเลยไหม หรือจะมาเอาทีหลังกันดีล่ะน้องสะใภ้”แม่

     “ยังไงก็ได้ค่ะพี่สะใภ้ ถึงอย่างไรก็ต้องเข้ามาอีกรอบอยู่ดี”น้าสะใภ้

     “ก็จริงนะ”แม่

     พวกท่านเตรียมขนมของโปรดให้พวกเด็กๆได้กินนิดหน่อยสำหรับมื้อเช้า ส่วนมื้ออื่นๆคงไม่ต้องพูดถึงพวกเด็กๆคงจะเข้ามาเลือกหากินกันเองได้ เพราะดูแล้วมีบางส่วนที่ยังตกแต่งไม่แล้วเสร็จดีนักคงจะได้มาขลุกกันอยู่ที่ร้านขนมแห่งนี้กันอีกนั่นแหละ ดีที่ว่าวันนี้จะมารวมตัวช่วยกันทำของเพื่อไปแจกคนในหมู่บ้านอื่นๆรอบนอกกันก่อน

     “พวกเรามาแล้วค่ะ สวัสดีตอนเช้าค่ะ”สองสาวน้อย วิ่งมานั่งที่โต๊ะอาหารกัน

     “สวัสดีค่ะ”ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “เดี๋ยวันนี้พวกเราจะช่วยกันบรรจุของให้หมู่บ้านอื่นๆกันนะคะ”เสาร์น้อย

     “ช่วยกัน ช่วยกัน ทุกๆคนช่วยกันค่ะ”พี่สาวโจวหวู่

     “จ้ะสาวน้อย”พวกท่านต่างก็พูดคุยกับลูกสาว หลานสาวกันเพื่อฆ่าเวลารอคนอื่นๆในบ้านเพื่อกลับมาช่วยกันบรรจุของใช้จำเป็น อาหารแห้ง ฯลฯกันอีกทีหนึ่ง

     “กล่องหนึ่งจะต้องมีของกิน ของใช้ให้ครบ อาหารแห้ง เสื้อผ้า เสื้อไว้ตัดเย็บอื่นๆ ชุดเย็บผ้าอันเล็ก ยารักษาโรคเบื้องต้น ขนมขบเคี้ยวสำหรับเด็กๆนี่ก็สำคัญที่สุดเลย ของใช้ในครัวเรือน มีอะไรอีกน๊า….”เสาร์น้อย

     “พวกเครื่องมือการเกษตรด้วยนะน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่

     “ใช่ๆ”เสาร์น้อย

     “ค่อยๆคิด ไม่ต้องเร่งรีบค่ะลูกสาวพวกเรายังพอมีเวลาอยู่นะตระเตรียมข้าวของที่จำเป็นที่สุดไปให้พวกเขาได้มีไว้ในมือเพื่อความอุ่นใจ สบายใจเสียก่อนเพียงเท่านี้พวกชาวบ้านก็มีความสุขแล้วล่ะลูก”แม่

     “ค่ะ”สองสาวน้อย

     “ชาวบ้านชนบทแบบเราๆ ไม่มีอะไรมากมายหรอกหลานสาวเพียงแค่นี้ก็มากมายเกินพอแล้วล่ะ ดูสิของเยอะแยะไปหมดเลย”น้าสะใภ้

     “ส่วนข้าวของชิ้นใหญ่ๆถ้าพวกเรานำไปรอบนี้ไม่หมดก็ค่อย ให้ในวันอื่นๆก็ได้”อาสะใภ้

     “โอ้…ไม่ว่าของชิ้นใหญ่กองสูงท่วมเท่าภูเขาก็ไม่มีปัญหาเลยค่ะเรื่องเล็กน้อยกะจิ๊ดริดเลยสำหรับเสาร์น้อย เพียงแค่…..”เสาร์น้อยยกมือทำท่าสัญลักษณ์ขึ้นมา

     “ปี้ว….ปี้ว…..”สองสาวน้อย

    “ฮ่า….ฮ่า…..”ทุกๆคน

     “อ้า…จริงด้วยพวกเราลืมไปได้อย่างไรว่ามีเซียนตัวน้อยที่บ้านของเรา เพื่อช่วยเหลือเราได้น่ะ”แม่ หยอกเย้าลูกสาวคนเล็กของตัวเอง

    “ใช่ค่ะ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     การบรรจุดข้าวของเครื่องใช้ อาหาร ที่จำเป็นในชุดแรกก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น มีเสียงพูดคุย เสียงหัวเราะไปด้วยของกล่องนี้เสมือนของตัวอย่างที่ทำเอาไว้เพื่อให้ทุกๆคนได้มาช่วยทำได้ดูว่าจะต้องใส่อะไรไปบ้างจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตรวจสอบหลาบรอย และทำให้งานเสร็จรวดเร็วมากขึ้นด้วยเมื่อนำมาบรรจุแบบเป็นระบบแบบแผนอย่างนี้

     “เรียงแบบนี้สวยมาก และตรวจสอบของได้ง่ายเลย”เสาร์น้อย

     “จริงด้วยนะน้องเสาร์น้อย ถ้าวางทับๆกันไปพวกเราก็ไม่สามารถเห็นข้าวของด้านล่างได้ว่ามีอะไรบ้าง ก็ต้องรื้ออกมาดูใหม่หมดอีกนะ”พี่สาวโจวหวู่

     “การออกแบบกล่องแบบนี้ใช้งานได้ดีเยี่ยมเลยนะลูก เสาร์น้อย”แม่

     “ค่ะ”เสาร์น้อย

     พวกพี่ชายที่ออกไปทำงานหน้าที่ประจำของแต่ละวันก็พากันมาถึงที่บ้านกันครบหมดทุกๆคนแล้ว จึงเข้ามารวมตัวสมทบกับบรรดาพวกผู้หญิงในบ้านเพื่อจะช่วยกันบรรจุข้าวของเครื่องใช้ให้คนอื่นๆกันต่อเลย

     “พวกเรามาช่วยแล้วครับ”พวกพี่ชาย

     “พี่ชายเห็นกล่องวางทางนี้ไหมลูก นี่คือของที่จะต้องใส่ให้ครบทั้งหมดนะห้ามขาดอย่างเด็ดขาดเลย”แม่

     “ได้ครับ”พวกพี่ชาย พากันมองกล่องตัวอย่างที่บรรจุเอาไว้เสร็จเรียบร้อยแล้วและเริ่มช่วยกันหยิบของมาใส่กันเลย

     “กล่องใส่เป็นชั้นๆแบบนี้สะดวกดีมากๆเลยนะครับ ใช้เวลาไม่นานด้วยในการบรรจุของลงไป แถมเป็นระเบียบเรียบร้อยมากๆด้วย”พี่ใหญ่โจวซาน

     “จริงด้วยครับ ดูแล้วสบายตามากเลยเหมือนวางของขายเสียมากกว่า”พี่รองโจวซื่อ

     “กล่องที่น้องเสาร์น้อยออกแบบนี่สุดยอดจริงๆ”พี่ซานเยวี่ย

     “น้องเสาร์น้อยมักจะบอกของรูปร่างแปลกประหลาด แต่เวลาใช้งานมันใช้งานได้ดีหมดเลยนะครับ”พี่ซื่อเยวี่ย

     “ความเก่งแบบนี้ เก่งพอๆกับความซนเลย”พี่หว่านช่าง

     “แต่เผลอความซนอาจจะนำหน้าแซงไปสักนิดหนึ่งนะครับผมว่า”พี่หว่านหว่าน

     “ฮ่า….ฮ่า….”พวกพี่ชาย นินทาน้องเสาร์น้อยระยะที่ไม่ได้ห่างไกลมากนัก ช่างกล้ากันจริงๆเลย!!

     “ชู่ว์………”พี่ใหญ่โจวซาน ทำท่าบอกให้ทุกๆคนเบาเสียงนินทาน้องสาวลงอีกนิดกลัวว่าน้องสาวทั้งสองคนจะได้ยินเข้าอีก ทีนี้ล่ะเป็นเรื่องแน่ๆล่ะ

     “อือ…….”พวกพี่ชาย พากันพยักหน้ารับรู้ท่าทางของพี่ใหญ่โจวซาน แต่ก็พากันกลั้นขำจนตัวสั่นกันเลยทีเดียว

     “พี่ชาย……ทำอะไรกันน่ะน่าสนุกเชียวมีเรื่องอะไรสนุกงั้นเหรอ”เสาร์น้อย

     “...............!!”พวกพี่ชาย สะดุ้งสุดตัวกันหมดไม่ใช่เพราะกำลังหัวเราะพวกน้องสาวแล้ว

     “ไม่มี……”พวกพี่ชาย ตอบอย่างพร้อมเพรียงกันทั้งหมด

     “ไม่มีเลย น้องเสาร์น้อยพวกพี่แค่มีความสุขกับการใส่ของพวกนี้น่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน

    “เอ๋…??แล้วมันน่าหัวเราะตรงไหนกันพวกพี่ชายเนี่ยนะ”เสาร์น้อย

     “พวกพี่ชายเป็นพวกหนุ่มน้อยอารมณ์อ่อนไหวง่ายน่ะน้องเสาร์น้อย”พี่สาวโจวหวู่

     “...........!!!!”พวกพี่ชาย

     “อ้อ….บอบบาง อารมณ์อ่อนไหวได้ง่าย”เสาร์น้อย

     “...........!!!!”พวกพี่ชาย

     “นี่อย่าคุยเรื่องเศร้าเสียใจเป็นอันขาดเลยนะ มีหวังหนุ่มน้อยอารมณ์อ่อนไหวแบบพวกพี่ชายจะต้องร้องไห้แง แง แง แน่ๆเลย”เสาร์น้อย

     “...........!!!!”พวกพี่ชาย

     “ใช่ๆ พี่สาวว่าพวกเราจะต้องระวังมากๆหน่อย พวกพี่ชายอารมณ์อ่อนไหวง่ายเกินไป”พี่สาวโจวหวู่

     “...........!!!!”พวกพี่ชาย

     “ฮ่า…..ฮ่า……”ย่า ยาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ที่ได้ยินสองสาวน้อยเล่นงานพวกพี่ชายกันเสียแล้ว ไอ้ตอนที่ลูกชายหลานชายว่านินทาน้องสาวพวกท่านก็ได้ยินเช่นกัน แต่สำหรับสองสาวน้อยที่พูดคุยเกี่ยวกับพี่ชายตอนนี้ถึงไม่ได้อยู่ใกล้กัน ก็ได้ยินชัดเจนเพราะสองสาวน้อยพูดคุยกันเสียงดังเชียว

     “โอ้…แม่ก็พึ่งจะรู้นะเนี่ยว่าลูกชาย และหลานชายของแม่เป็นหนุ่มน้อยผู้มีอารมณ์อ่อนไหวง่ายแบบนี้น่ะ”แม่ อดที่จะหยอกเย้าพวกพี่ชายไม่ได้

     “จริงด้วยค่ะ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

    “โธ่…แม่ครับ” “ป้าครับ”พวกพี่ชาย ต่างก็ทำสีหน้าแววตาอันตอบไม่ถูกกันหมดแล้วเมื่อเจอน้องสาวย้อนสวนมาแบบนี้น่ะ

     “ตอบอะไรต้องระวังหน่อยนะหลานชาย เพราะหลานสาวของย่าทั้งสองคนน่ะบางครั้งเหมือนจะเข้าใจคำพูดง่ายๆ แต่บางครั้งก็ไม่ใช่นะลูก”ย่า

     “เพราะน้องยังเด็กมากอยู่ บางครั้งการพูดการจาอาจจะดูซับซ้อนมากไป”ยาย

     “เฮ้อ…………”พวกพี่ชาย ได้แต่พากันมองหน้าไปมองหน้ากันมาแล้วสุดท้ายก็พากันทอดถอนหายใจยาวๆกันไปเลยและตั้งใจบรรจุข้าวของเครื่องใช้ อาหารแห้งกันต่อ

     ส่วนสองสาวน้อยผู้เปิดประเด็นก็หาได้รู้เรื่องราวไม่ ยังคงนั่งบรรจุของลงกล่องไปบ้างกินขนมไปบ้างอย่างเพลิดเพลินกัน

     เมื่อจัดการบรรจุดกล่องได้มากพอสมควรหน้าที่ต่อไปก็เป็นเสาร์น้อยที่จะต้องจัดการต่อ

    “น้องเสาร์น้อย จัดการของส่วนนี้ก่อนดีกว่านะเพราะว่ามันเริ่มจะไม่มีที่วางแล้วล่ะ”พี่สาวโจวหวู่

    “ได้เลย เสาร์น้อยจัดการให้”เสาร์น้อย ไปขอกล่องอีกใบต่างหากที่จะเตรียมใส่กล่องพวกนี้อีกทีหนึ่ง

     “ปี้ว……ปี้ว……”เสาร์น้อยจัดการย่อขนาดลงให้เล็กจิ๋ว และจับใส่กล่องที่เตรียมไว้อีกทีหนึ่งลงไปทั้งหมด 

     กล่องที่พวกเราช่วยกันจัดใส่ก็หายแว๊บภายในพริบตาเดียวอีกครั้ง บริเวณโดยรอบก็มีพื้นที่ว่างมากมายเหมือนพึ่งจะเริ่มต้นการใส่ของบรรจุลงกล่องเพียงกล่องแรกเลย

     “มีพื้นที่เหลือแล้วค่ะทุกๆคน วางกล่องใบใหม่ให้แล้วนะคะ”เสาร์น้อย

     “ได้ๆ”ทุกๆคน

     เสาร์น้อยวางเรียงกล่องไว้ให้บนตำแหน่งเดิมและปี้ว…ปี้ว…ขยายขนาดกล่องเปล่าให้ใหญ่ขึ้นเพื่อเตรียมใส่บรรจุของรอบต่อไปอย่างต่อเนื่องทันที

     “ว่าอย่างไรเด็กๆ กำลังสนุกกันอยู่เลย”ปู่

     “ปู่ ตา กลับมาแล้วเหรอคะ”เสาร์น้อย

     “ครับ”ปู่ ตา

      เพียงไม่นาน พ่อ อาเล็ก และน้าชายก็ตามมาติดๆเช่นกันพวกท่านนั่งพักผ่อนดื่มน้ำชากินของว่างกันได้สักครู่ก็พากันมาช่วยพวกผู้หญิงและเด็กๆบรรจุของใส่กล่องกันต่อเช่นกัน

    “ทำไปได้เยอะยังคะสองสาวน้อยของพ่อ”พ่อ

     “พวกเราช่วยกันได้เป็นสิบๆกล่องแล้วค่ะ”เสาร์น้อย

     “อยู่ในกล่องที่ฝาเปิดอยู่ตรงทางด้านโน้นค่ะพ่อ ไปดูได้เลยนะคะน้องเสาร์น้อย ปี้ว…ปี้ว…ย่อขนาดลงเล็กจิ๋วแล้วค่ะ”พี่สาวโจวหวู่

     “โอ้….เก่งมากเลยครับทุกๆคนเลย”พ่อ 

      วันนี้ก็เป็นวันที่พวกเราทุกๆคนในครอบครัวแบ่งเวลาส่วนใหญ่มาช่วยกันบรรจุข้าวของเครื่องใช้ อาหารแห้ง เพื่อช่วยเหลือหมู่บ้านอื่นๆกันก่อน 

     อย่างที่เสาร์น้อยเอ่ยออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจว่า ตอนนี้พวกเราไม่ได้ลำบากอะไรแล้วถึงแม้ว่าจะทำการเพาะปลูกน้อยลงก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่กับคนอื่นๆทุกวินาทีมีค่าต้องเร่งหารายได้ หาของกินเพื่อดูแลครอบครัวของพวกเขา แต่ถ้าพวกเขามีนิ้ววิเศษอย่างเสาร์น้อย เรื่องพวกนี้คงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแต่ว่ามันไม่ใช่ มีเพียงแค่เธอที่ได้โอกาสอันดีและความโชคดีแบบนี้ 

     ดังนั้นการเสียสละสิ่งเล็กๆน้อยๆเพื่อความสะดวกสบาย หรือรายได้นิดๆหน่อยของครอบครัวตอนนี้ไม่ได้มีผลอะไรเลย เพราะพวกเรามีทางรอดในด้านเหนือธรรมชาติไว้สู้ แต่พวกชาวบ้านนั้นไม่มี 

************

     เสาร์น้อย กับครอบครัวกำลังช่วยกันบรรจุแพ็คข้าวของ ถ้าให้เรียกว่าถุงยังชีพแบบโลกเก่าก็คงจะเปรียบเทียบกันได้ เพื่อที่ว่าจะเป็นการช่วยเหลือคนอื่นๆได้ทางอ้อมอีกทางหนึ่งไปก่อนนั่นเอง

     ถึงแม้ว่าจะดูเป็นข้าวของที่หาซื้อได้ทั่วไปสำหรับคนพอมีพอกินแต่ย่อมไม่ใช่กับคนที่ไม่มี แต่แค่เสื้อผ้าเพียงชิ้นเดียวก็มีค่ามากสำหรับพวกเขา