(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 107:การต่อรอง

ภายในเมืองลูย่า อาคารหินเรียงรายสองข้างถนนเกือบทั้งหมดถูกจัดสรรให้เป็นร้านค้าชั่วคราวใครที่ต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งใดก็เพียงแค่หาบ้านว่างสักหลังแล้วตั้งแผงได้ทันทีสถานที่แห่งนี้กว้างขวางเกินกว่าจำนวนศิษย์พ่อมดที่มีอยู่จริง

เฮรัค เดินสำรวจไปตามถนนสายหลักอย่างใจเย็นเขาประเมินด้วยสายตาพบว่ามีศิษย์พ่อมดอยู่เพียงราวสามสิบคนเท่านั้นแม้ภายหลังอาจจะมีคนเดินทางมาเพิ่ม แต่เขาก็คาดว่าจำนวนรวมคงไม่เกินหนึ่งร้อยคน

“ไม่แปลกที่คาลิสจะดูออกทันทีว่าข้าเป็นหน้าใหม่”

เฮรัคพึมพำกับตัวเอง

“ศิษย์พ่อมดเร่ร่อนมีจำนวนน้อยเกินไปคนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่คงเคยเห็นหน้าค่าตากันมาแทบทั้งสิ้น”

เขาสังเกตเห็นว่าการซื้อขายที่นี่เน้นการแลกเปลี่ยนสิ่งของ เป็นหลัก ร้านค้าส่วนใหญ่จะตั้งกระดานไม้เล็กๆเขียนบอกสิ่งที่ตนมีและสิ่งที่ต้องการสินค้าที่วางโชว์อยู่มีตั้งแต่วัตถุดิบปรุงยาเวทไปจนถึงตำราต้นแบบคาถาโบราณ

สำหรับคนเหล่านี้เหรียญทองเป็นเพียงเรื่องรอง แต่ทรัพยากรที่ใช้เพิ่ม พลังเวทมนต์ ต่างหากคือสิ่งล้ำค่าที่หาไม่ได้จากโลกภายนอก

เฮรัคเดินวนจนครบหนึ่งรอบแต่ก็ยังไร้วี่แววของหญ้าหินจันทราเขาจึงตัดสินใจเข้าพักในบ้านว่างหลังหนึ่งเพื่อรอเวลา

สองวันต่อมา

ตลาดเปิดอย่างเป็นทางการจำนวนคนในเมืองเพิ่มขึ้นเป็นกว่าหกสิบคนเฮรัคก้าวออกมาจากที่พักด้วยสภาพร่างกายที่สมบูรณ์ที่สุด เขาได้สั่งให้ เชนหลาน หยุดการวิเคราะห์แผ่นศิลาไว้ชั่วคราวเพื่อสำรอง พลังเวทมนต์ ไว้รับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน

“แจ้งเตือน:ตรวจพบศิษย์พ่อมดขั้นสามจำนวน 3 รายสวมชุดคลุมดำทำหน้าที่ลาดตระเวน ระดับพลังงานเข้มข้นกว่าค่าเฉลี่ย 400%”

เชนหลาน รายงานผ่านระบบ ชิปพันธุกรรม

“ดูท่าจะเป็นคนจากเกาะแห่งความฝัน”

เฮรัคคิดในใจการมีอยู่ของพ่อมดระดับสูงทำให้การซื้อขายเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทันใดนั้นเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากฝูงชนที่รุมล้อมอยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง

“หญ้าหินจันทรา! นั่นมันหญ้าหินจันทราจริงๆด้วย!”

“วัตถุดิบระดับสูงขนาดนี้ศิษย์พ่อมดเร่ร่อนไปเอามาจากไหนกัน?”

เฮรัคไม่รอช้า เขารีบแทรกตัวเข้าไปดูพบชายสวมหน้ากากสีขาวกำลังเปิดกล่องไม้บุผ้าไหมสีแดงภายในมีใบไม้โปร่งแสงสีเงินวาววับสองส่วนวางอยู่อย่างสง่างาม

“เชนหลาน ยืนยันวัตถุเป้าหมาย”

“กำลังสแกนโครงสร้างโมเลกุล...ยืนยัน: หญ้าหินจันทราบริสุทธิ์ 98% ตรงตามฐานข้อมูลวัตถุดิบยาเวทระดับสูง”

ชายหน้ากากขาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ข้ามีหญ้าหินจันทราสองส่วนต้องการแลกกับวัตถุดิบร่ายคาถาสายมรณะศาสตร์หรือสายคำสาปเท่านั้นข้าไม่รับเหรียญทอง”

ฝูงชนต่างพากันส่ายหน้าวัตถุดิบสายมืดนั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรโดยเฉพาะสำหรับพ่อมดอิสระที่ไม่มีแหล่งทรัพยากรที่แน่นอน

เฮรัคเห็นจังหวะที่เหมาะสมเขาจึงก้าวออกไปข้างหน้าแล้วหยิบ ตุ๊กตาอาฆาต ออกมาจากเสื้อ กลิ่นอายความมืดจางๆแผ่ออกมาจากตุ๊กตาผ้าที่ดูสยดสยองตัวนั้นทันที

“วัตถุดิบสายคำสาปข้าก็พอมีอยู่บ้าง”

เฮรัคเอ่ยเสียงเรียบ

“แต่หากจะให้แลกกับหญ้าหินจันทราเพียงสองส่วนข้าว่ามันจะทำให้ข้าขาดทุนเกินไปหน่อย”

เสียงอุทานดังขึ้นรอบด้าน

“นั่นมันตุ๊กตาอาฆาต!ของล้ำค่าสำหรับคาถาคำสาประดับหนึ่ง!”

ชายหน้ากากขาวดวงตาเบิกกว้างภายใต้หน้ากากเขาละล่ำละลักรีบหยิบตำราหนาปึกเล่มหนึ่งออกมา

“เดี๋ยวก่อน! ข้าเพิ่มต้นแบบคาถาระดับศูนย์หอกน้ำแข็ง เล่มนี้ให้ด้วย แลกกับตุ๊กตาตัวนั้นได้หรือไม่?”

เฮรัคแค่นยิ้มเย็นชา

“เป็นไปไม่ได้...หอกน้ำแข็งเล่มเดียวจะมาเทียบกับวัตถุดิบคาถาระดับหนึ่งได้อย่างไรหากเจ้าไม่มีสิ่งที่มีค่ามากกว่านี้ การแลกเปลี่ยนคงต้องยุติลงแค่นี้”

พูดจบเฮรัคทำท่าจะเก็บตุ๊กตาอาฆาตกลับเข้าที่ แสร้งทำเป็นไม่สนใจหญ้าหินจันทราที่เขาต้องการนักหนาเพื่อกุมความได้เปรียบในการต่อรองครั้งนี้