⚔️ บทที่ 30 : ธนูแห่งเอลวาน
เอลฟ์หญิงกระโดดลงจากกิ่งไม้ เธอร่อนลงมาเบื้องหน้าอย่างนุ่มนวลเหมือนใบไม้ตกถึงพื้น ลูกธนูยังเล็งแน่น สายตาจับอยู่ที่ดวงตาสีเงินของไครอส
“เด็กมนุษย์…ทำไมตาของเจ้าถึงเป็นเช่นนั้น” เธอเอ่ยด้วยภาษาเอลวาน แต่แฝงมนตราแปลอัตโนมัติ ทำให้ไครอสเข้าใจได้
เด็กชายกำเหรียญเงินที่คอแน่น พูดช้า ๆ แต่ตรงไปตรงมา
“ข้าเองก็ไม่รู้ ข้ามีเพียงดวงตานี้…กับเหรียญที่แม่ทิ้งไว้ให้”
เธอขมวดคิ้ว ใบหน้าสวยคมสงบลงเล็กน้อย “เหรียญนั้น…แปลก ข้ารู้สึกถึงอักขระโบราณ”
อัครอสยกไม้เท้า เคาะพื้นสองที “สตรีเอลฟ์ ข้าอัครอส—นักปราชญ์ผู้พเนจร ข้าขอเจรจาด้วยไมตรี ไม่ใช่ธนู”
หญิงเอลฟ์นิ่งไป ก่อนลดคันธนูลงเล็กน้อย “ข้า ลิซาเอล แห่งเผ่าเอลวาน ผู้พิทักษ์ชายแดน หากเจ้าทั้งสองมุ่งผ่านไปยังทิศเหนือ ข้าจะพาเจ้าไปพบผู้นำเผ่า…แต่หากเจ้าโกหก ข้าจะยิงธนูทะลุหัวใจ”
ไครอสเผลอกลืนน้ำลาย แต่กลับพยักหน้าแรง ดวงตาสีเงินเปล่งประกายทั้งกลัวและตื่นเต้น “ข้าสัญญา เราไม่ได้โกหก”
อัครอสเหลือบมองเด็กชายแล้วหัวเราะหึ ๆ เบา ๆ “เจ้าหนู…เจ้าเพิ่งสัญญากับเอลฟ์ นั่นคือคำมั่นที่ต้องรักษาให้ถึงที่สุด”
ลิซาเอลหมุนตัว เดินนำไปอย่างสง่างาม ร่างบางกลมกลืนกับป่า ทุกก้าวไร้เสียงราวเงาล่องไปกับใบไม้ ไครอสรีบเดินตาม เงยหน้ามองร่างนั้นด้วยความประหลาดใจ
“เธอ…ไม่เหมือนใครที่ข้าเคยเห็นเลย” เขาคิดในใจ ความรู้สึกใหม่ที่อธิบายไม่ได้เริ่มก่อตัวเล็ก ๆ ในหัวใจเด็กวัยเจ็ดขวบ
และนี่…คือก้าวแรกที่พาเขาเข้าใกล้เผ่าอื่น และใกล้เส้นทางที่จะนำเขาไปพบ “เธอ”—นางเอกของเรื่อง