ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

เสียงเชียร์ภายในฮอลล์ยังคงดังต่อเนื่อง หลังจาก Tiger ถูก KhinZ สังหารเป็นครั้งแรกของการแข่งขัน ซึ่งแม้ทีมของภาคินจะเริ่มได้เปรียบเล็กน้อยจากไฟต์ก่อนหน้า แต่ทุกคนก็รู้ดีว่า เกมนี้ยังห่างไกลจากคำว่าจบมาก เพราะทีมแชมป์เก่าไม่ใช่ทีมที่จะเสียขบวนง่าย ๆ เพียงแค่พลาดครั้งเดียว

“อย่าประมาท” ภาคินพูดขึ้นทันทีระหว่างดันครีปกลาง “อีกฝ่ายยังมีของครบ ถ้าโดนเปิดดี ๆ มีสิทธิ์โดนพลิกได้”

RavenStorm พยักหน้าทันที “เข้าใจ เดี๋ยวผมเดินเปิดวิสัยทัศน์ให้”

ทั้งทีมเริ่มขยับอย่างระมัดระวังมากขึ้น ขณะที่อีกฝั่งเองก็เริ่มตั้งเกมรับอย่างมีระบบ Tiger ที่เพิ่งเกิดกลับมาแทบไม่พูดอะไร เขาเพียงนั่งจ้องหน้าจอด้วยสายตาเย็นเฉียบ ก่อนขยับเมาส์เร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจังอย่างสมบูรณ์

“Tiger ดูเปลี่ยนไปนะครับหลังจากโดนฆ่าไปเมื่อกี้” ผู้บรรยายพูดขึ้น “เหมือนเขาเริ่มเอาจริงเต็มที่แล้ว”

และสิ่งนั้นก็แสดงออกทันทีในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

ทีมแชมป์เก่าเริ่มเดินเกมเร็วขึ้นผิดกับช่วงต้นเกม พวกเขาเปลี่ยนจากการตั้งรับ มาเป็นการเดินกดดันทุกเลนพร้อมกันอย่างแม่นยำ จนทีมของภาคินเริ่มเสียพื้นที่ในแมพทีละนิด

“เลนล่างโดนดันเร็วมาก!” บอยพูดขึ้นทันที

“เขากำลังบีบให้เราแยก” ภาคินตอบกลับเรียบ ๆ พลางมองแผนที่ “ถ้าแยกเมื่อไร เขาจะเปิดไฟต์ทันที”

แต่แม้จะรู้แผน อีกฝ่ายก็ยังเล่นได้สมบูรณ์แบบเกินไป เพราะ Tiger เริ่มยิงกดดันจากระยะไกลอย่างแม่นยำทุกนัด จนเลือดของทีมภาคินค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ โดยแทบไม่มีโอกาสสวนกลับ

“จังหวะยิงของ Tiger คมมากครับ!” ผู้บรรยายพูดเสียงดัง “ตอนนี้เริ่มเห็นแล้วว่าทำไมเขาถึงถูกเรียกว่าแครี่อันดับหนึ่งของระดับมหาวิทยาลัย!”

ฟึ่บ!

ทันใดนั้น แอสซาซินของอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้างพร้อมเปิดไฟต์ทันที

“ระวัง!” นัทตะโกนลั่น

แต่จังหวะนั้นเร็วเกินไป แท็งก์ของทีมภาคินโดนเปิดก่อนเต็ม ๆ ทำให้รูปเกมเริ่มเสียทันที

Tiger ไม่ปล่อยโอกาสหลุดมือ เขายิงต่อเนื่องทันทีอย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักร ทุกนัดพุ่งเข้าเป้าสำคัญจนทีมของภาคินเริ่มแตกกระจาย

“ถอยก่อน!” RavenStorm รีบพูด

แต่ยังไม่ทันถอยได้ครบ คนที่สองก็โดนเก็บเพิ่ม

Double Kill!

เสียงเฮจากฝั่งกองเชียร์ทีมแชมป์เก่าดังสนั่นทันที

“กลับมาแล้วครับ Tiger!” ผู้บรรยายแทบตะโกน “นี่แหละคือผู้เล่นระดับแชมป์!”

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปทันที เพราะจากที่ทีมภาคินได้เปรียบ กลายเป็นอีกฝ่ายเริ่มกลับมาคุมเกมแทน

บอยกัดฟันเบา ๆ “เชี่ย… มันเล่นกดดันชิบหาย”

ภาคินยังคงนิ่ง แม้หน้าจอจะเริ่มเสียเปรียบมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่สายตาของเขากลับยังเยือกเย็นผิดปกติ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่างอยู่

“ยังไม่จบ” เขาพูดขึ้นช้า ๆ “Tiger เริ่มมั่นใจเกินไปแล้ว”

“หมายความว่าไง?” ป๊อปถามทันที

“คนที่มั่นใจมากเกินไป… จะเริ่มเปิดช่องว่างเอง”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปเล็กน้อย

และในเวลาเดียวกัน Tiger ก็กำลังพูดกับทีมของตัวเองเช่นกัน

“เร่งเกมต่อเลย” เขาพูดเรียบ ๆ “KhinZ เริ่มช้าลงแล้ว ถ้ากดต่อเนื่อง มันจะตั้งเกมไม่ทัน”

ทั้งทีมแชมป์เก่าจึงเริ่มรวมตัวบุกทันที พร้อมดันเข้ามาถึงป้อมชั้นในกลางของทีมภาคินอย่างรวดเร็ว เสียงเชียร์ดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะดูเหมือนเกมกำลังจะพลิกกลับมาอยู่ในมือของแชมป์เก่าแล้ว

แต่ทันใดนั้นเอง…

“ตอนนี้” ภาคินพูดขึ้นเบา ๆ

ฟึ่บ!

ไวโอเรลของเขากลิ้งออกจากพุ่มด้านข้าง ก่อนยิงกระสุนพลังงานใส่แนวหลังทันที

ปัง!

Critical!

เลือดของเมจอีกฝ่ายหายเกือบหมดในนัดเดียว จนทั้งฮอลล์ร้องลั่นพร้อมกัน

“เมื่อกี้มันมาจากไหน!” ผู้บรรยายตะโกน

Tiger เบิกตากว้างทันที เพราะเขาไม่เห็นตำแหน่งของภาคินมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

“ซุ่มตั้งแต่เมื่อไร…”

แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ ภาคินก็ยิงซ้ำอีกชุดทันที พร้อมสั่งทีมเปิดไฟต์สวนกลับทั้งหมด

“ลุย!”

ไฟต์ขนาดใหญ่ปะทุขึ้นกลางเลนทันที

เสียงสกิลดังสนั่นทั่วฮอลล์ ขณะที่ภาคินเคลื่อนที่ยิงต่อเนื่องอย่างรวดเร็ว ทุกจังหวะของเขาแม่นยำราวกับคำนวณมาแล้วล่วงหน้า ไม่ว่าจะเป็นระยะยิง มุมหลบ หรือจังหวะกลิ้ง ทุกอย่างลื่นไหลจนคนดูเริ่มลุกขึ้นยืนทีละคน

“นี่มันไม่ใช่ระดับมหาลัยแล้วครับ!” ผู้บรรยายตะโกนเสียงดัง “การตัดสินใจเร็วเกินไป ทุกอย่างเร็วเกินไป!”

Tiger พยายามยิงตอบโต้กลับเต็มที่ แต่ครั้งนี้เขาเริ่มรู้สึกได้ชัดเจนว่า KhinZ กำลังอ่านการเคลื่อนไหวของเขาออกหมด ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนมุมยิงหรือหลอกจังหวะแค่ไหน ภาคินก็มักขยับหลบได้ก่อนเสมอ

“เป็นไปไม่ได้…” Tiger พึมพำเบา ๆ

ในวินาทีนั้นเอง ภาพหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของภาคิน

ภาพสนามรบใน Realm of Victory

ภาพของเหล่าฮีโร่

ภาพของการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตจริง

สำหรับเขาแล้ว…

เกมนี้อาจเป็นเพียงการแข่งขัน  แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ในตัวเขา มันยังคงเป็นของจริงเสมอ

ฟึ่บ!

ภาคินกลิ้งหลบสกิลสำคัญอีกครั้ง ก่อนยิงสวนกลับเต็มแรงทันที

ปัง!

Tiger โดนคริติคอลเต็ม ๆ จนเลือดเหลือเพียงเสี้ยวเดียว

“จบมัน!” RavenStorm ตะโกน

แต่ในวินาทีสุดท้าย Tiger กลับแฟลชหนีออกไปได้อย่างหวุดหวิด ท่ามกลางเสียงอุทานของคนดูทั้งฮอลล์

“โคตรเดือด…” บอยหลุดพูดออกมาเบา ๆ

ไฟต์จบลงด้วยการแลกสามต่อสาม ทำให้เกมกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ไม่มีฝ่ายไหนได้เปรียบชัดเจน และยิ่งเวลาผ่านไป ความกดดันก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้เล่นทุกคนเริ่มเงียบลง เพราะตอนนี้แม้แต่ความผิดพลาดเล็กน้อย ก็อาจตัดสินแพ้ชนะได้ทันที

Tiger นั่งนิ่งอยู่หน้าจอ พลางสูดหายใจลึก ก่อนยิ้มบาง ๆ ออกมาเป็นครั้งแรก

“สุดยอดจริง ๆ…” เขาพูดเบา ๆ “KhinZ… นายคือคู่แข่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเจอเลย”

ส่วนภาคินเอง ก็เริ่มรู้สึกบางอย่างคล้ายกัน

ความรู้สึกตื่นเต้นแบบเดียวกับตอนเผชิญหน้าศัตรูที่แข็งแกร่งใน Realm of Victory

เพราะนี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับมาโลกเดิม…

ที่เขาต้อง “เอาจริง” กับเกมนี้อย่างเต็มตัว