ยุทธเวทผลาญปีศาจ

        “พวกเขาเป็นสมาชิกในกองกำลังมังกรเร้นของฉัน”ฉู่เจาหนานชิงพูดขึ้นราวกับอ่านใจสวีหยางอี้ออก“ผู้อำนวยการอวี้หลินเว่ยสาขามณฑลหมิงสุ่ยที่ชื่อว่าเชียนเริ่นได้รับคำสั่งสังหารมา”

        คำสั่งสังหาร!

        แววตาของสวีหยางอี้คุวาวขึ้นในบัดดล เขารู้ว่ามันคืออะไรแต่ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง!

        คำสั่งสังหารมีไว้ใช้สำหรับผู้ฝึกตนที่ทรยศก่อกบฏกลุ่มผู้ฝึกตนนอกรีตที่ไม่ยึดถือระเบียบสังคมและผู้ฝึกตนที่มีแนวโน้มเป็นภัยต่อความมั่นคงพวกเขาเหล่านี้จะถูกระบุรายชื่ออยู่ในบัญชีสังหาร หรืออาจเรียกอีกอย่างได้ว่าคำสั่งสังหารคือลิสต์รายชื่อผู้ฝึกตนระดับสูงสุด!และเป็นลิสต์รายชื่อที่อันตรายที่สุดเลยก็ว่าได้!

        ลิสต์รายชื่อในคำสั่งสังหารแตกต่างจากลิสต์รายชื่อผู้แข็งแกร่งที่จัดอันดับผู้ฝึกตนกับปีศาจตามพลังแต่ลิสต์รายชื่อในคำสั่งสังหารจะมีค่าหัวและถูกประกาศสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการ!

        ผู้ฝึกตนที่มีชื่อโผล่ในคำสั่งสังหารจะถูกตามไล่ล่าจองล้างจองผลาญอย่างไม่มีวันเลิกลา!

        “ใครเป็นคนออกคำสั่งนี้?” สวีหยางอี้พยายามกัดฟันข่มความรู้สึกตัวเองให้เป็นปกติก่อนถามขึ้นเสียงขรึม

        ท้องฟ้าเริ่มมืดลง ฉู่เจาหนานเงยหน้ามองหมู่ดาวบนท้องฟ้าอยู่พักใหญ่“ลูกพี่สวี นายรู้หรือไม่ว่านอกจาก CSIB ที่สามารถออกคำสั่งสังหารนี้ได้แล้วยังสามารถออกคำสั่งด้วยวิธีอื่นได้อีก...”

        สวีหยางอี้ขยี้ก้อนบุหรี่ในมือ ก่อนหันไปมองฉู่เจาหนานด้วยแววตาเฉียบคม“ออกคำสั่งในนามผู้ฝึกตนระดับจินตันใช่ไหม?”

        ฉู่เจาหนานเม้มปากพยักหน้า

        สวีหยางอี้เข้าใจเรื่องทุกอย่างขึ้นมาทันที.. ราวกับอยู่ๆก็มีแสงสว่างส่องวาบขึ้นมาในห้วงสมองเขาจนผ่องแผ้ว และเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องทุกอย่างขึ้นได้ทันที

        มิน่า ฉู่เจาหนานต้องตามหาเขาอย่างเงียบๆ

        มิน่า รัฐบาลถึงต้องการลบการมีอยู่ของเขาทิ้ง

        มิน่า เชียนเริ่นถึงลงมือเอง

        มิน่า นักสะกดรอยสามคนนั้นถึงไม่กล้าเผยข้อมูลเกี่ยวกับคำสั่งที่ตัวเองได้รับออกมา

        เพราะนี่เป็นคำสั่งสังหารที่กลุ่มคนระดับสูงสุดในโลกผู้ฝึกตนอย่างจินตันเจินเหรินออกประกาศนี่เอง!

        เมื่อเจอจงฆ่าทิ้ง! ถ้ามีชีวิตต้องยืนยันกับตา ถ้าตายต้องเห็นศพกับตา!

        “เป็นใครกัน?” เขาสะกดจิตสังหารภายในใจลงก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

        “ฝู่หยุนเจินเหริน” ฉู่เจาหนานมองจาเขา“ครั้งนี้ฝู่หยุนเจินเหรินออกคำสั่งนี้แค่ในบรรดาลูกศิษย์เขาในจำนวนนั้นมีผู้อำนวยการอวี้หลินเว่ยสาขาย่อยสามคนผู้อำนวยการเทียนเต้าสาขาย่อยห้าคน รองผู้อำนวยการ CSIB สาขาย่อยหนึ่งคนและผู้จัดการประจำเขตจากตู้มหาสมบัติหนึ่งคน พวกเขาทุกคน... เป็นผู้ฝึกตนขั้นจู้จีซึ่งรุ่นพี่หยวนเป่าจากตู้มหาสมบัติอยู่ในขั้นจู้จีระดับสมบูรณ์แล้ว”

        “ตอนนี้ ผลกระทบจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมจูหงเสวี่ยยังไม่สงบแต่อีกสองสามปีต่อจากนี้ หลังจากผลกระทบครั้งนี้เริ่มซาลง...”

        ฉู่เจาหนานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นต่อ “พวกนั้นคงค่อยๆหันมาจัดการผู้ฝึกตนรุ่นพวกเราที่ให้ความช่วยเหลือนาย หรือคิดต่าง”

        สวีหยางอี้หลับตาลง

        การตามฆ่าจากผู้ฝึกตนขั้นจู้จีสิบคนและขั้นจินตันอีกหนึ่งคน!

        แต่ว่า ประโยคต่อไปที่ฉู่เจาหนานพูด ทำเอาเขาเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที

        “สาเหตุของคำสั่งสังหารครั้งนี้ก็เพราะนายครอบครองอาวุธราชันย์”ฉู่เจาหนานมองนาฬิกาข้อมูลก่อนพูดเร็วขึ้น “ลูกพี่สวี นอกจากกลุ่มคนที่ฉันบอกไปก็ไม่มีใครรู้ว่านายถูกขึ้นทะเบียนรายชื่อในคำสั่งสังหาร คำสั่งสังหารยังไม่ได้ถูกประกาศใช้อย่างครอบคลุมการที่นายหายตัวไปในช่องมิติแล้วโผล่มาอีกครั้งที่มณฑลหมิงสุ่ย นับว่าเป็นเรื่องดีส่วนเรื่องที่เชียนเริ่นต้องการจะฆ่านายฉันได้ยื่นเรื่องขอให้ศาลผู้ฝึกตนตรวจสอบบางอย่างที่เมืองผานซานแล้วจึงจำกัดการเคลื่อนไหวของเขาได้บ้างดังนั้นนายน่าจะอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัยไประยะหนึ่งเว้นเสียแต่เชียนเริ่นจะหมดความอดทนจนไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม”

        เขามองหน้าสวีหยางอี้อย่างลุ่มลึก “แต่ว่า...ความปลอดภัยที่ว่านี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน หลังจากนี้จะมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลกันระหว่างกลุ่มจินตันเจินเหรินซึ่งพวกเราไม่สามารถเข้าร่วมได้เราจึงไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นดังนั้นสถานการณ์นายตอนนี้ค่อนข้างสุ่มเสี่ยง”

        สวีหยางอี้ดวงตาเป็นประกายอยู่นาน กว่าจะหาจังหวะแทรกถามได้“นายรู้เรื่องอาวุธราชันย์งั้นเหรอ?”

        “วันเกิดเหตุเมื่อสามปีที่แล้วกล้องทุกตัวในเต้าเทียนสาขาย่อยบันทึกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นไว้ได้”ฉู่เจาหนานมองนาฬิกาข้อมูลอีกครั้ง “ไม่ได้การแล้ว ฉันใช้เวลานานไปเกรงว่าเชียนเริ่นอาจสงสัยได้ ฉันต้องไปแล้ว ลูกพี่สวีตอนนี้ฝู่หยุนเจินเหรินคงยังไม่กล้าลงมือทำอะไรนายอย่างโจ่งแจ้งและเขาก็ไม่ต้องการให้จินตันเจินเหรินคนอื่นๆรู้เรื่องที่นายครอบครองอาวุธราชันย์เช่นกันหวังว่านายจะใช้เวลาที่มีอยู่อย่างคุ้มค่าที่สุด”

        “หลังจากเสร็จสิ้นการแลกเปลี่ยนข้อมูลกันในกลุ่มจินตันเจินเหรินรายชื่อของนายอาจจะถูกลบออกจากฐานข้อมูลของโลกมนุษย์และผู้ฝึกตนก็เป็นได้...”

        เขายังพูดไม่ทันจบก็ยื่นลูกกุญแจใส่มือสวีหยางอี้ “อีกสักพักมีคนรอเจอนายอยู่ จงรับของจากมือเขาและใช้กุญแจดอกนี้เปิดมัน”

        “สุดท้าย... ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่านายมีอาวุธราชันย์”

        “ฉันต้องไปแล้ว” ฉู่เจาหนานลุกยืนก่อนยื่นโทรศัพท์มือถือมาหนึ่งเครื่อง“หนี้ชีวิตที่ฉันติดค้างนายอยู่ ฉันชดใช้ด้วยการกระทำของฉันแล้วกันแล้วหวังว่า...”

        ฉู่เจาหนานหยุดชะงัก ก่อนพูดอย่างจริงใจ “ฉันจะได้เจอนายอีก”

        เขายื่นหมัดออกมาด้านหน้า

        “แน่นอน” หมัดทั้งสองประกบกันอย่างอากาศอย่างไร้เสียง

        “จูหงเสวี่ย...”

        วินาทีต่อมา ทั้งสองคนก็เปล่งเสียงเป็นคำพูดเดียวกันออกมาก่อนหยุดชะงักพร้อมกัน

        สวีหยางอี้ชิงพูดขึ้นก่อนด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว “เก็บเอาไว้ให้ฉัน”

        “ฉันรับปากกับหั่วหยุนไว้ว่าฉันจะฆ่าไอ้ปีศาจตัวนี้ด้วยมือฉันเอง”

        ฉู่เจาหนานพยักหน้ารับรู้ จากนั้นสวีหยางอี้ก็หยิบรูปภาพใบหนึ่งให้เขาพร้อมกับเปล่งเสียงขึ้น“รบกวนช่วยฉันตามหาผู้หญิงในรูปหน่อย”

        “คนรักงั้นเหรอ?” ฉู่เจาหนานรับมาและสอดเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ

        “ไม่ใช่” สวีหยางอี้ส่ายหน้า “เป็นแค่คำสัญญา”

        จากนั้นฉู่เจาหนานก็จากไป แต่สวีหยางอี้ยังยืนอยู่ที่เดิมพวกเขาพบกันอย่างบังเอิญ แต่ช่างคุ้มค่ายิ่งนัก

        เขาต้องการเวลาจัดระเบียบความคิดตัวเอง

        สวีหยางอี้สูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าจนพื้นคันนาเกลื่อนไปด้วยก้นบุหรี่ผ่านไปสักพักใหญ่ๆเขาก็เงยหน้ามองมองหมู่ดาวบนท้องฟ้าพลางสัมผัสสายลมยามดึกที่พัดผ่านไรผมเขาไปเสียงบ่นพึมพำดังแผ่ว “เพราะวีดิโอที่ถ่ายได้จากเทียนเต้าสามารถกระตุกต่อมความโลภ ของเหล่าจินตันเจินเหรินได้ซึ่งฝู่หยุนเจินเหรินที่สร้างสนามประลองหนึ่งในใต้หล้าขึ้นมาน่าจะเป็นคนไปถึงที่นั่นเป็นคนแรกเขาก็เลยได้เห็นวีดิโอเป็นคนแรกไปโดยปริยายนี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาออกคำสั่งสั่งหารฉันสินะ”

        “ไม่เพียงเท่านั้น... พวกค่าประเมินพลังต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้คงถูกเขาดาวน์โหลดเก็บไว้ทุกอย่างแล้ว”

        “อาวุธราชันย์... มันเป็นของแบบไหนกันแน่? ทำไมถึงทำให้คนระดับฝู่หยุนเจินเหรินลงมือด้วยตัวเองแบบนี้?”

        เขาเงียบขรึมลงไปสักพัก อยู่ๆ ความรู้สึกกระวนกระวายที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นก็ผุดขึ้นมาในใจเขาแต่ไม่นานก็สงบลง

        “อีกไม่นาน... ก็จะได้รู้ถึงโฉมหน้าที่แท้จริงของมันแล้ว...”เขาสูบบุหรี่ลงปอดลึกๆ หนึ่งเฮือก พลันหรี่ตามองควันบุหรี่ที่สลายหายไปตามกระแสลม“ท่านอาวุโสปี้ปัว ปรมาจารย์แห่งการไขปริศนา อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ”

        เขาไตร่ตรองความคิดของตัวเองต่อ

        เขาพอจะเดาได้ว่าฉู่เจาหนานหาเขาเจอได้อย่างไร ฟังจากคำบอกเล่าเมื่อครู่ดูเหมือนฉู่เจาหนานกับเชียนเริ่นจะเริ่มบาดหมางกันแล้ว 

        โลกผู้ฝึกตนไม่สามารถแทรกแซงการทำงานของรัฐบาลท้องถิ่นได้ซึ่งหมายความว่า...

        หากเชียนเริ่นต้องการเข้าถึงกล้องวงจรปิดทุกตัวในมณฑลหมิงสุ่ยต้องผ่านผ่านการยินยอมจากตระกูลของฉู่เจาหนานเสียก่อน!

        “ฉู่เทียนอี...” เขาระบายยิ้มออกมา อยู่ๆภายในห้วงสมองเขาก็ผุดเงาร่างของคนๆ ขึ้นมาอย่างเลือนราง 

        ดูเหมือนคนที่ขัดขวางการเลื่อนขั้นตัวเขาตอนนั้น น่าจะเป็นเขาสินะ...แต่ว่าเขาไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองฉู่เทียนอีเท่าไร ในทางตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกเคารพนับถืออยู่รำไร

        เป็นแค่คนธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ไม่มีพลังเวทแต่กลับกล้ายืนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับผู้ฝึกตนขั้นจู้จีกล้าเผชิญหน้ากับความตายในขณะที่ผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่หลายพันเลือกที่จะหนีตายกันอย่างตาเหลือกตาลานไม่ต้องไปวิจารณ์การเลี้ยงดูลูกหลานของเขาหรอก สำหรับสวีหยางอี้แล้วกลับรู้สึกชื่นชมในความกล้าบ้าบิ่นยามช่วงเวลาคับขันแบบนั้นของเขายิ่งนัก

        ฉู่เทียนอีเป็นผู้อนุมัติและสั่งห้ามทุกอย่างในมณฑลแห่งนี้ได้

        ดังนั้น...ตอนนี้เชียนเริ่นคงถูกรัฐบาลท้องถิ่นประจำมณฑลหมิงสุ่ยจับตามองทุกย่างก้าวและไม่มีทางพ้นสายตาของตระกูลฉู่ไปได้อย่างแน่นอน เขาจำได้คร่าวๆ ว่าก่อนหน้านี้หูเจียวเจียวใช้คำว่า‘พี่ใหญ่’ ของตัวเองมาขู่ว่าตัวเขาหนีไปจากมณฑลหมิงสุ่ยไม่พ้นหรอกและต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างลำบากแน่ๆ...ที่แท้พวกเขาก็คือตระกูลนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลในมณฑลแห่งนี้นี่เองซ้ำยังใช้อำนาจในการอนุมัติและควบคุมได้ตามอำเภอใจ พอฉู่เจาหนานโผล่มาในภายหลังและให้ข้อมูลอันเป็นประโยชน์แก่เขาทำให้ตอนนี้สวีหยางอี้เข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริงของตัวเองชัดเจนขึ้นกว่าเดิมมาก...แม้ตัวเขาจะถูกโลกตามล่า แต่ด้วยอิทธิพลทางการเมืองของตระกูลฉู่ ทำให้ยื้อเวลาให้เขาได้อยู่ที่นี่ออกไปอีก

        เขาไตร่ตรองปมปัญหาต่างๆ ใกล้จะหมดแล้วแต่มีเพียงคำถามหนึ่งที่เขายังตัดสินใจไม่ได้สักที

        “ควรออกไปจากที่นี่ดีไหม?” เขาอัดบุหรี่ลงปอดอีกครั้ง

        เขาลังเลอยู่ประมาณสองนาที จากนั้นก็ลุกขึ้นด้วยแววตาอันเด็ดเดี่ยว

        ที่เขาลังเล ไม่ใช่เพราะอาลัยอาวรณ์กับสังคมมนุษย์ในที่แห่งนี้!

        แต่ที่เขาลังเลก็คือ ก่อนที่เขาจากที่แห่งนี้ไปเขาควรฝากแผลเป็นที่ตราตรึงไปตลอดชั่วชีวิตของฝู่หยุนเจินเหรินดีหรือไม่!

        สวรรค์ไม่อาจปิดกั้นหนทางของมนุษย์ได้ต่อให้จินตันเจินเหรินจะลอบออกคำสั่งสังหารเงียบๆ ต่อให้เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นเลี่ยนชี่เขาก็มีจุดแข็งและพลังที่เฉพาะตัวอยู่!

        ความหวาดกลัว

        ความหวาดกลัวที่พวกนั้นมีต่ออาวุธราชันย์ความหวาดกลัวต่อผู้ครอบครองอาวุธราชันย์!นี่เป็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่สวีหยางอี้ใช้งัดข้อกับพวกนั้นได้

        การที่ฝู่หยุนเจินเหรินยังไม่ได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปให้กองกำลังอื่นๆรับรู้เป็นเพราะตัวเขาต้องการแย่งชิงและครอบครองพลังของอาวุธราชันย์นี้แต่เพียงผู้เดียว!

        มีคำพูดประโยคของฉู่เจาหนานพูดไว้ได้อย่างน่าสนใจ... สวีหยางอี้หรี่ตาลง“เมื่อกี้เหมือนเขาจะบอกว่า ‘นอกจากกลุ่มคนพวกนี้แล้วยังไม่มีใครรู้เรื่องที่ฉันถูกขึ้นทะเบียนรายชื่อในคำสั่งสังหารคำสั่งสังหารนี้ยังไม่ได้ถูกประกาศใช้อย่างครอบคลุม’ ”

        ในระหว่างนั้น... ตัวเขายังมีเวลาจัดการวางแผนและทำอะไรได้อีกเยอะ!

        ถ้าเขาฝากแผลเป็นให้ฝู่หยุนเจินเหรินได้เชื่อว่าหลังจากนั้นรายชื่อเขาต้องติดอันดับอะไรสักอย่างระดับประเทศแน่!อีกทั้งมีค่าหัวสูงลิบจนคนที่เห็นต้องตาถลนแน่ๆ !

        แบบนี้สิ... ถึงเรียกว่าระห่ำบ้าบิ่นของจริง!

        เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาก็​สะกดไม่อยู่แล้วตอนนี้ภายในใจเขาราวกับมีเกลียวคลื่นทะเลม้วนตัวเกรี้ยวกราดอยู่

        ไม่นาน เขาก็ตัดสินใจกับความคิดนี้ได้

        ถ้าอีกฝ่ายไร้ความปราณี งั้นฉันก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน

        เขานิ่งขรึมลงสักพัก ภายในห้วงสมองค่อยๆ คิดแผนการอันบ้าระห่ำนี้อย่างละเอียดเขาพยายามอุดช่องโหว่เพื่อให้แผนนี้ออกมาอย่างสมบูรณ์ที่สุด

        “แล้วแกจะต้องเสียใจ...” ผ่านไปพักใหญ่เขาก็แสยะยิ้มอย่างเย็นชาพลางลุกขึ้น “ที่คิดจะมาแย่งของๆ ฉัน”

        “นั่นเป็นสิ่งของที่ฉันได้มาตอนยังเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานเองนะ”

        ไม่รีบ... ยังพอมีเวลาอยู่ นับตั้งแต่นี้ไป เขาต้องใช้ทุกนาทีอย่างมีค่าแต่ว่า... จะรีบร้อนไม่ได้!

        เพราะหากพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว ก็จะส่งผลไปยังก้าวต่อไป ยิ่งรีบร้อนยิ่งไปไม่ถึงผลลัพธ์ที่อยากให้เป็น!

        ความร่ำรวยมั่งคั่งย่อมมาจากความกล้าเสี่ยงเพียงน้อยนิดความสำเร็จย่อมมาจากรายละเอียดจากเรื่องเล็กน้อย แผนการนี้ต้องอาศัยทั้งความกล้าความบ้า และความระมัดระวัง ซึ่งจะปล่อยให้ผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้

        “ส่วนตอนนี้...” เขามองหมู่ดาวส่องแสงแพรวพราวบนผืนฟ้ายามราตรีพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “โฉมหน้าที่แท้จริงของอาวุธราชันย์คือกุญแจหลักของแผนการครั้งนี้”

        “สิ่งที่อีกฝ่ายรู้ แต่ตัวฉันไม่รู้ ดังนั้นฉันต้องรู้ให้เร็วที่สุดว่าอาวุธราชันย์คืออะไรกันแน่”

        “ฝู่หยุนเจินเหริน แค่เผชิญหน้ากับขั้นเลี่ยนชี่ตัวเล็กๆ คนหนึ่งแกยังไม่กล้าโผล่หน้ามาจัดการเองเลยเหรอ เพราะผลประโยชน์มันค้ำคออยู่รึไง...”เขาหัวเราะอย่างดูถูก “น่าสมเพช... ดูเหมือนก่อนหน้านี้ ฉันจะประเมินแกสูงไป”

        เมื่อพูดจบก็เดินกลับไปที่ถนนทางหลวงอย่างองอาจผ่าเผย

        เมื่อเดินมาถึงข้างรถ ก็พบว่าถนนแห่งนี้ปราศจากรถลาสัญจรเป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่ว่ากลับมีคนสองคนเพิ่มขึ้นมา

        ไม่ใช่หูเจียวเจียว แต่เป็นชายหนุ่มที่เดินจากไปคนแรกสุด

        “คุณสวีครับ” ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาจับมือเขาด้วยสีหน้าที่เป็นมิตร “ผมได้ยินลูกพี่ฉู่พูดถึงคุณมาตั้งนานแล้วในที่สุดก็ได้เจอตัวเป็นสักที ทั้งๆ ที่อยู่ต่อหน้าขนาดนี้ทำไมก่อนหน้านี้ผมถึงดูไม่ออกนะ ก่อนอื่นผมต้องขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดที่ปล่อยให้หูเจียวเจียวก่อเรื่องแบบนั้น...ต้องขออภัยจริงๆ ครับ หลังจากนี้ไปผมขออาสารับผิดชอบธุระของคุณสวีทั้งหมดเองครับผมชื่อจ้าวหยวนจิ้งครับ”

        “แล้วนายเป็นใคร?” สวีหยางอี้คลี่ยิ้มคนพวกนี้น่าจะรู้จักกับฉู่เจาหนานก่อนหน้านี้เจ้าฉู่เจาหนานไปพูดอะไรคนพวกนี้เอาไว้นะ