คือไข่ต้มเหยาะซอสแม็กกี้เล็กน้อย กับผัดผักรวมที่ยังเป็สีเขียวสดน่ากินอยู่ แม้หุ่นจะผอมเพรียว แต่มัทรีก็ยังดื่มกาแฟไม่ใส่อะไรมาั้แ่อายุยี่สิบปี กระทั่งตอนนี้ยี่สิบหกแล้ว
และมักจะเลือกกินอาหารมีประโยชน์ต่อร่างกายเข้าไว้ การออกกำลังกายนั้นไม่ต้อง เพราะเดินมาทำงานทุกวันก็เพียงพอแล้ว ไหนจะกลับไปทำงานบ้าน ทำอาหาร เลี้ยงเ้าหลงกับเ้าลอยอีก
และในวันหยุดก็จะต้องซักผ้า รีดผ้า กับทำความสะอาดบ้านชุดใหญ่ ในบางวันที่ตรงกับวันพระ ก็ต้องไปวัดกับยาย นั่นก็ช่วยเผาผลาญพลังงานได้มากพอแล้ว
“มาแต่เช้าตามเคยนะมัท”
“สวัสดีค่ะพี่”
ไม่รู้ว่าหัวหน้างานเข้าประตูมาตอนไหน อาจจะตอนไปชงกาแฟก็ได้ มัทรีเลยวางแก้วแล้วยกมือไหว้ ใจนั้นอยากชงกาแฟให้ไม่น้อย แต่กลัวพี่หวานใจ ผู้เป็เลขาของชูชาติจะตำหนิเลยไม่กล้าเสนอ
“พี่ขอกาแฟแก้วนะมัท”
“ค่ะ”
แต่ถ้าถูกร้องขอแบบนี้ ก็ต้องรีบจัดการให้ แล้วรีบกลับมานั่งกินมื้อเช้าต่อ เพราะรู้ว่าชูชาติจะใช้สมาธิในการทำงานด้วยเช่นกัน เจ็ดโมงครึ่งล้างแก้วกาแฟกับล้างกล่องอาหารเสร็จ
และพร้อมทำงานแล้ว ในขณะที่คนอื่นๆ เพิ่งจะมาถึง เพิ่งชงกาแฟไปนั่งจิบแทนมื้อเช้า ซึ่งไม่ใช่เื่ดีเลย ทุกคนควรจะกินมื้อเช้าหนักๆ ไว้ก่อน
แต่ป่วยการจะบอก หรือบอกได้ก็ไม่มีใครเชื่อ เพราะตัวเองเป็พนักงานอายุน้อยสุดในแผนก ตำแหน่งก็เล็กสุด แม้จะทำงานมาสี่ปีแล้ว แต่ก็ถือว่าอายุงานน้อยกว่าใครเพื่อ
ส่วนคนอื่นทำมาแปดถึงสิบปีขึ้นกันทั้งนั้น ก็เพราะได้งานดีๆ เ้านายดีๆ เงินเดือนดีๆ จึงไม่มีใครคิดจะหนีหน้าไปไหน แถมยังมีผู้บริหารหนุ่มหล่อเหลาราวพระเอกเกาหลี ให้คอยมองได้ชื่นใจอีก
“เมื่อกี้นะ ฉันได้ขึ้นลิฟต์มาพร้อมสุดหล่อด้วยล่ะพวกแก คนอะไรไม่รู้ ยิ่งดูใกล้ๆ ก็ยิ่งหล่อ ยิ่งน่าพาไปล่ออะ”
หวานใจผู้เป็เลขาของชูชาติในวัยสามสิบสาม นั่งทำตาลอย ท่าทีเคลิ้มฝัน ทำเอาสาวคนอื่นๆ ในออฟฟิศต่างตาโตเท่าไข่ห่านด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน
“จริงเหรอแก! ตาร้อนอะ ว่าแต่ขึ้นเบอร์ไหนล่ะ พรุ่งนี้จะไปรอบ้าง”
ปภาวดีในวัยสามสิบสี่ ผู้จัดการด้านฝึกอบรม ซึ่งเป็เ้านายโดยตรงของมัทรีถามด้วยท่าทีตื่นต้น ขณะรับกาแฟจากมือมัทรีไปดื่ม เพราะั้แ่ฝึกงานกระทั่งทุกวันนี้ กาแฟทุกแก้วของสาวเปรี้ยว เธอจะเป็คงจัดการให้เสมอ บางครั้งหวานใจก็จะขอสักแก้วบ้าง บางทีก็ขอกันทั้งออฟฟิศ
แม้จะไม่ชอบใจเวลามีงานยุ่งๆ แต่มัทรีก็จะเก็บงำไว้ ไม่เอ่ยหรือแสดงความไม่พอใจใดๆ ออกมา จะถือคติว่า ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงก็ทำไป จะได้ไม่มีปัญหากับรุ่นพี่ จากจุดนี้ ตัวเองเลยกลายเป็ต้องยอมไปหมดแทบทุกอย่าง ั้แ่เื่คิวไปกินมื้อเที่ยง ก็ได้บ่ายโมงแทน เพราะต้องนั่งเฝ้าออฟฟิศก่อน
เวลามีงานพิเศษในวันหยุด ก็ต้องเป็คนถูกยัดเยียดให้มาก่อนเสมอ วันพักร้อนก็ต้องรอถามรุ่นพี่ก่อน ถึงจะลาได้ เวลามีคนเอาของมาฝาก ก็มักจะได้น้อยกว่าใคร หรือบางทีก็ไม่ได้เลย เพื่อนใหม่ในออฟฟิศเลยไม่มี ที่คบกันอยู่ก็จะเป็เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย ที่อยู่แผนกบัญชีกับแผนกประชาสัมพันธ์เท่านั้น
และสองก็ถูกกีดกันจากรุ่นพี่ด้วยวิธีเดียวกัน เลยได้มาคุยกันตอนกินข้าวเที่ยงในเวลาบ่ายโมง ใครมีเื่อะไร ก็จะเอามาระบายในกลุ่มแบบเบาๆ ระวังไม่ให้ถึงหูใคร
เพราะรู้ดีว่าจะไว้ใจใครไม่ได้ ในเมื่อทั้งสามเคยเจอมาแล้วตอนฝึกงาน จึงรู้หลบเป็ปีก รู้หลีกเป็หาง เพื่อไม่ให้ภัยมาถึงตัว จนต้องอยู่ในสังคมเล็กๆ นี้ยากขึ้นไปอีก
“หวานๆ แม่พี่หกล้มในห้องน้ำ เดี๋ยวพี่จะไปดูก่อนนะ” มัทรีรวมทั้งสาวๆ ในออฟฟิศต่างใ เมื่อชูชาติออกจากห้องมาบอกข่าวไม่ค่อยดี จากนั้นก็เดินออกจากออฟฟิศไป
“วันนี้มีตลาดนัดใช่ปะหวาน เสร็จงานแล้ว เราไปหาอะไรมาไว้กินเที่ยงกันดีมั้ย”
พิรดาในวัยสามสิบห้า ผู้ช่วยของชูชาติชะโงกหน้าออกมา จากคอกแล้วยิ้ม เพราะลูกพี่ไม่อยู่ เลยเป็วันปล่อยผีไปในความของมัทรี และรู้ดีว่าสักสิบหรือสิบเอ็ดโมง ตัวเองก็จะได้เฝ้าออฟฟิศคนเดียวแน่ๆ ส่วนทุกคนก็จะออกไปเดินเลือกซื้อข้าวของ ต่อด้วยกินมื้อเที่ยง จะกลับเข้าออฟฟิศอีกก็บ่ายโมงโน่นเลย
และมันก็เป็ไปตามที่คาดหมายไว้ไม่มีผิดเพี้ยน จะเหนือคาดหน่อยก็ตรงที่ วันนี้โทรศัพท์โต๊ะนั้นดังที โต๊ะนี้ดังทีมากกว่าทุกครั้งที่เคยเป็มา เรียกได้ว่าไม่ต้องทำการทำงานอะไร นอกจากดึงสายมารับ แล้วก็จดโน้ตไว้เท่านั้น มีคนเดียวและมือเดียว เลยดึงสายไม่ทัน ได้แต่ปล่อยให้ดังอยู่อย่างนั้น เพราะยังคุยกับอีกสายไม่จบสักที
‘ก๊อกๆ ๆ’
เพราะมัวแต่รับเื่แทนคนอื่นอย่างชุลมุนวุ่นวายอยู่ เลยไม่เห็นว่าใครเดินเข้ามาในออฟฟิศ ใช้มือเคาะประตูกระจกห้องทำงานของชูชาติ ฃ
ขณะมองมาหาแล้วยิ้มบางๆ ให้ หัวใจของมัทรีแทบจะตกไปอยู่ตรงตาตุ่ม กายแข็งทื่อจนทำอะไรไม่ถูก ปากที่คุยกับคนปลายสายเมื่อครู่ ก็พาลเปล่งเสียงไม่ค่อยออกไปด้วย
“ได้ค่ะพี่ เดี๋ยวมัทบอกพี่หวานให้ค่ะ สวัสดีค่ะ”
จากนั้นก็รีบวางสาย แล้วลุกขึ้นยกมือไหว้ผู้บริหารหนุ่ม ที่ร้อยวันพันปี ไม่เคยเหยียบเข้ามาฝ่ายบุคคลเลยด้วยซ้ำ นั่นทำให้คนเฝ้าออฟฟิศทำอะไรไม่ถูก นอกจากยืนยิ้มแหยๆ ให้
“พี่ชาติไม่อยู่เหรอครับ ผมติดต่อไม่ได้เลย โทรมาที่นี่ก็ไม่มีคนรับสาย”
น้ำเสียงของเขายังคงนุ่มนวลไม่เปลี่ยนแปลง ใบหน้านั้นก็ยิ้มน้อยๆ และนั่นช่างส่งให้เขาดูหล่อเหลา ราวกับพระเอกเกาหลี ที่สาวๆ ทั้งเมืองปลาบปลื้มไปตามๆ กัน จนเกือบลืมคำถามที่เขายังยืนรอคำตอบอยู่แล้ว
“เอ่อ! พี่ชาติไปดูคุณแม่ค่ะ บอกว่าหกล้มในห้องน้ำค่ะ”
“อ้าว! เหรอครับ แล้วเป็อะไรมากหรือเปล่าครับ”
มัทรีเห็นคนถามเลิกคิ้วขึ้น บ่งบอกว่าสนใจกับข่าวใหม่นี้อย่างเห็นได้ชัด
“ยังไม่ทราบอาการค่ะ เพราะพี่ชาติเลยไม่ได้โทรมาบอกอะไรค่ะ คุณเกียร์จะให้มัทโทรไปถามมั้ยคะ”
แม้จะไม่เคยพูดคุยกับเขาเลย นับั้แ่ได้เข้ามาทำงาน แต่ทุกคนในบริษัท ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งไหน สูงหรือต่ำเพียงใด ก็มักจะเรียกเขาว่า ‘คุณเกียร์’ ติดปากกันทั้งนั้น มัทรีเลยไม่รู้จะเรียกอะไร นอกจากตามคนอื่นไป
“ไม่เป็ไรครับ! เดี๋ยวหายยุ่งแกคงจะโทรหาผมเอง ปล่อยให้จัดการเื่ทางบ้านไปก่อนดีกว่าครับ ว่าแต่ไปไหนกันหมดครับ หรือว่าไปกินข้าว แต่นี่บ่ายโมงจะครึ่งแล้วนะครับ”
มัทรีมองตามผู้บริหารหนุ่ม หันซ้ายทีขวาทีหาพนักงานในออฟฟิศ แต่ก็ไม่มีสักคน แถมยังยกมือขึ้นดูนาฬิกาด้วย เพื่อตรวจสอบว่าตัวเองไม่ได้มาเวลาเที่ยง ซึ่งพนักงานส่วนใหญ่จะไปกินข้าว
“เอ่อ! พอดีพี่ๆ งานยุ่งค่ะ เลยไปตอนเที่ยงครึ่ง อีกหน่อยก็คงจะกลับมาค่ะ”
ถ้าจะบอกว่า รุ่นพี่ไปั้แ่สิบเอ็ดโมงครึ่งจนป่านนี้ยังไม่กลับมา ตัวเองคงเป็นางมารร้ายแน่ และเื่นี้ก็ไม่อยู่ในความคิดด้วยซ้ำ เพราะเป็คนคิดดี ทำดี แม้จะไม่มีใครเห็นก็ตาม
“อ๋อ! แล้วคุณกินหรือยังครับ”
หัวใจดวงน้อยๆ เต้นแรงขึ้นด้วยความปลาบปลื้มใจ ที่ผู้บริหารระดับสูงอย่างเขา ห่วงใยพนักงานตัวเล็กๆ ตำแหน่งเล็กๆ ด้วยคำถามนี้ แม้เขาจะถามไปอย่างนั้น หรือถามตามมารยาท แต่แค่นี้ก็ดีใจแทบแย่แล้ว
“ยังค่ะ ต้องรอให้พี่ๆ กลับมาก่อนถึงจะไปได้ค่ะ เดี๋ยวไม่มีคนรับโทรศัพท์ค่ะ...”
ยังไม่ทันได้พูดจบด้วยซ้ำ เสียงโทรศัพท์จากโต๊ะชูชาติก็ดังขึ้น มัทรีไม่กล้ารับเพราะเ้านายใหญ่ยังไม่ไปไหน และยังไม่รู้ว่ามาถึงนี่้าอะไร
“ตามสบายครับ”
มือก็คว้าโทรศัพท์มาดึงสาย ส่วนตานั้นก็มองตามร่างสูง เดินออกจากออฟฟิศไป ด้วยหัวใจเต้นระทึกไม่ยอมหยุดสักที ใจนั้นก็เหมือนจะลอยตามติดไปกับเขาด้วย จนแทบจะคุยกับคนปลายสายไม่รู้เื่ ถ้าไม่ตั้งสติให้ดี จากอาการหิวๆ กลายเป็อิ่มจนไม่ได้สนใจจะรอ ว่าสี่สาวจะกลับเข้าออฟฟิศตอนไหนด้วยซ้ำ
“พี่ซื้อข้าวคลุกกะปิมาฝากมัทด้วย จะได้ไม่ต้องไปกินแคนทีนไง อร่อยนะเ้านี้ มีขนมกับผลไม้ด้วย”
เกือบบ่ายสอง ทุกคนถึงได้กลับมา และต่างหิ้วถุงของกินมาวางให้บนโต๊ะกลาง ซึ่งเป็โต๊ะสารพัดประโยชน์ ทั้งกินข้าว ประชุม คนสมัครงานนั่งกรอกเอกสาร
“พี่มียำขนมจีนมาให้มัทด้วย”
หวานใจเองก็วางถุงไว้บนโต๊ะ แล้วมองมาหา คล้ายๆ จะเป็การขอโทษที่มาช้า มัทรีไม่ได้ว่าอะไร นอกจากยกมือไหว้ขอบคุณทุกคน จากนั้นก็หิ้วถุงสารพัดออกไปแคนทีนอยู่ดี
เพราะไม่อยากเสียสิทธิ์หนึ่งชั่วโมงในการพักไป อีกทั้งอยากจะคิดทบทวนถึงภาพของชายในฝัน ที่มายืนอยู่ในออฟฟิศ แบบไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อนด้วย
“โหแก! มาตอนพวกฉันจะอิ่มแล้วนี่นะ แม่พวกนั้นใช้ไม่ได้เลยอะ ไม่เห็นใจคนหิวเลย”
สองเพื่อนกินของหวานเรียบร้อยแล้วเมื่อไปถึง แต่ก็ไม่วายคว้าถุงสารพัด จากมือมัทรีไปเปิดสำรวจอยู่ดี เกาเหลาถูกสั่งมากินกับข้าวข้าวคลุกกะปิแล้วรีบกิน ก่อนเพื่อนจะกลับออฟฟิศ
เพราะกลัวไม่มีคนคุยด้วย ส่วนเพื่อนก็กินยำขนมจีนกับขนมรอไป พออิ่มก็ต่างแยกย้ายกัน สองเพื่อนไปทำงาน ส่วนมัทรีลงไปช้อปตลาดติดแอร์ ที่มีแค่เดือนละครั้ง ฃ
จากนั้นก็รีบกลับให้ทันเวลาพักหนึ่งชั่วโมงของตัวเอง แบบไม่ต้องรอให้ใครมาบอก เพราะเป็ไม่อยากเอาเปรียบองค์กร หรือเอาเปรียบคนอื่น ถือเป็นิสัยอันดี ที่มีติดตัวมานับั้แ่จำความได้แล้ว
+++++
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.com“ปล่อยฉันลงนะ ออกไปจากห้องฉัน!!! ออกไปให้ห่างจากตัวฉันนะ ฉันเกลียดคุณ!!! คนหลอกลวง!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดคุณ!!!”
705
