ฮูหยินของแม่ทัพจี

            ต้วนชางถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อนยืนอยู่ข้างอ่างอาบน้ำที่มีควัน   ลอยกรุ่น เขาให้เงินพิเศษกับบ่าวรับใช้เพื่อจ้างให้ต้มน้ำอาบ รายได้ของพ่อบ้าน  วังจีมากพอๆ กับเบี้ยหวัดของอนุภรรยาในจวนใหญ่

            วันนี้บุตรสาวตัวน้อยไม่อยู่ เขาได้โอกาสอาบน้ำอย่างสบายใจ

            ‘ส่งเสี่ยวซวงไปอยู่กับเหย้าหลีก็ดีเหมือนกัน ข้ามีโอกาสได้แช่น้ำอุ่นสบายใจแล้วยังจะได้ดื่มสุรากันโต้รุ่งกับเสี่ยวไป๋อีก’

            ชายหนุ่มยืนบิดตัวไปมา แตะปลายนิ้วกับผิวน้ำในอ่าง แล้วหันไปตักน้ำเย็นในถังน้ำข้างๆ เพิ่มลงไปอีกราวเกือบค่อนถัง

            สตรีที่แอบซุ่มอยู่มุมห้อง มองลอดผ่านช่องฉากแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาของนางเบิกโพลง หญิงสาวได้แต่สบถในใจ

            ‘บ้าจริง! จะอาบน้ำก็ไม่เลื่อนฉากให้มิดชิด ซ้ำยังมาบิดซ้ายบิดขวาให้ข้าเห็นเต็มตาอีก คืนนี้ข้าจะนอนหลับหรือนี่?’

            ทุกสัดส่วนของพ่อบ้านใหญ่ติดตาของเหย้าหลีไปเสียแล้ว!

            นางรอจนต้วนชางหย่อนกายลงในอ่างน้ำ แล้วค่อยขยับไปตำแหน่งพื้นตามที่เสี่ยวซวงบอก พลันพ่อบ้านใหญ่ก็เกิดอารมณ์ดีฮัมเพลงออกมาเสียงดัง เหย้าหลีรู้สึกดีใจ นางกำลังคิดอยู่เชียวว่าจะทำเช่นใดไม่ให้ส่งเสียงจนเขารู้ตัว

        จากนั้นก็เลื่อนแผ่นกระดานเล็กที่พื้น ขวดสุราสี่ขวดวางเรียงกันอยู่ หญิงสาวหยิบเอาขวดแรกขึ้นมาเปิดจุกออก หยิบเอาห่อกระดาษที่พับไว้ในสาบเสื้อออกมา ค่อยๆ เทผงสีน้ำตาลใส่

        ‘มีสุราตั้งสี่ขวด ยาแค่นี้จะพอได้อย่างไร?’

        เหย้าหลีมองด้วยความท้อใจ นางก็ตัดสินใจแบ่งยาเทใส่ทุกขวดเท่าๆ กัน เพราะเห็นว่าต้วนชางน่าจะดื่มสุราทั้งสี่ขวดจนหมดภายในคืนนี้ อย่างไรเสียพวกเขาก็ดื่มกันสองคน พอเลื่อนปิดพื้นจนเรียบร้อยแล้ว นางก็ย่องหลบออกจากห้องนอนของเขาไป

            ต้วนชางได้ยินเสียงกุกกักก็ลุกขึ้นจากอ่างขึ้นมาคว้าผ้าพันท่อนกายแล้วเดินออกมาดู เขารู้สึกว่ามีคนแอบบุกเข้ามาในห้องตนเอง แต่พอไปดูที่หน้าต่างก็เห็นว่าแง้มไม่สนิทจึงได้มั่นใจ พ่อบ้านใหญ่รีบแต่งตัวเดินออกมาหน้าเรือน

            “ข้ากำลังจะเคาะประตูพอดี เจ้ามาเร็วจริงเสี่ยวไป๋”

            “คืนนี้ทางสะดวก ข้าก็เลยรีบมาน่ะ เราจะได้ดื่มกันเยอะๆ หน่อย ครั้งแรกเลยนะนี่ที่ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเสี่ยวซวง”

            “เออนี่ เมื่อครู่ตอนที่เจ้าเดินมาถึงเรือนข้า เห็นคนแอบวิ่งสวนออกไปหรือไม่?” สีหน้าของพ่อบ้านใหญ่ดูกังวล

            “ไม่มีเลยนะ ข้าก็มองไปทั่วหน้าบ้านท่าน  ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ท่านเห็นคนแอบเข้ามาหรือ?” ไป๋ฉางชิงพลอยกังวล

            “ข้าได้ยินเสียงน่ะ และพอออกมาก็เห็นว่าหน้าต่างปิดไม่สนิท” พ่อบ้านใหญ่ชี้ไปทางหน้าต่างห้องนอน “หากไม่คิดจะเอาชีวิตข้า คงไม่มีของมีค่าใดให้หวังหรอก”

            “ถ้าท่านกังวล เดี๋ยวข้าไปดูรอบเรือนให้เอง ท่านไปเตรียมของกินออกมาเถอะ” ไป๋ฉางชิงรีบลงบันไดเตี้ยๆ หน้าระเบียงเดินไปด้านข้างและด้านหลังเรือน

            เหย้าหลีตกใจที่ผู้ช่วยพ่อบ้าน จู่ๆ ก็วิ่งมาทางที่นางซ่อนตัวอยู่ หญิงสาวรีบหลบวูบลงไปหลังพุ่มไม้ ในมือของไป๋ฉางชิงยังถือโคมเอาไว้อันหนึ่งเขาส่องดูบริเวณด้านหลังหน้าต่างห้องนอนของต้วนชาง พลันก็เห็นรอยบี้แบนของต้นหญ้าที่เกิดจากการกระโจนลงมาของเหย้าหลี

            ไป๋ฉางชิงตรวจสอบร่องรอยเรียบร้อยก็วิ่งออกมาบอกต้วนชาง “มีจริงๆ ด้วย แต่รอยเท้าเหมือนจะหนีออกไปทางรั้วด้านหลังแล้วขอรับ”

            พ่อบ้านใหญ่นิ่วหน้า เขาไม่คิดว่าจะมีคนกล้าบุกเข้ามาในวังจี แม้จะเป็นส่วนพักของคนรับใช้ก็ตาม “ช่างกล้าเสียจริง วังจีเวรยามแน่นหนา โจรกระจอกรายนี้คงคิดว่าจะได้เข้าเรือนใหญ่ล่ะสินะ เสี่ยวไป๋เจ้าไปบอกพวกเวรยามให้ตรวจตราแถวนี้ถี่ขึ้นอีกหน่อย”

            “ดูจากรอยเท้าคงหลบหนีไปแล้วล่ะขอรับ มีรอยที่แนวรั้วด้านหลังด้วย”

            “หึ! ถ้ามันย่องเข้าห้องข้าอีกคราวหน้า ข้าจะเชือดคอเสียเลย” ต้วนชางยิ้มเหี้ยมเกรียม

            “ช่างมันเถอะน่า ท่านพ่อบ้าน คืนนี้เป็นโอกาสของเรานะขอรับ รีบมาสังสรรค์กันเถอะ ท่านอุตส่าห์ไร้พันธะทั้งที”

            “อืม...ดีที่เสี่ยวซวงมีคนคอยดูแลและนางก็ชอบเหย้าหลีด้วย”

            ไป๋ฉางชิงได้หัวเราะเบาๆ “ลูกสาวเลือกท่านแม่คนงามมาให้ ท่านไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือ?”

            ต้วนชางนึกถึงใบหน้างดงามของเหย้าหลีแล้วประกายตาของเขาก็พราวระยับ รูปร่างหน้าตาของเหย้าหลีเย้ายวนใจจริงๆ แม้จะรู้สึกชอบแต่พอนึกถึงสิ่งที่ท่านชายสั่งเอาไว้ ต้วนชางก็หน้าอึมครึมลงไป

            “นางยังเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งอยู่เลยนะ ที่ข้ายอมให้เสี่ยวซวงไปอยู่กับนางก็เพราะหวังจะใช้เสี่ยวซวงสืบความลับต่างหากเล่า”

            “อ้อๆ เป็นเพราะภารกิจว่าอย่างนั้นเถอะ”

            “พอแล้ว ไม่ต้องพูดเรื่องนาง เจ้าไปหยิบเอาขวดสุรามา เดี๋ยวข้าเอาอาหารออกไปเอง” ต้วนชางเดินเข้าไปในครัว แล้วจัดถ้วยจานชามใส่ตระกร้าหิ้วออกมา อีกมือก็ถือปิ่นโตเถาใหญ่

            ไป๋ฉางชิงไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารที่ระเบียงกว้างหน้าเรือนพร้อมด้วยสุราทั้งสี่ขวด ต้วนชางวางของในมือลงบนโต๊ะ ทั้งสองช่วยกันจัดแจงหยิบเอาถ้วยชาม ตะเกียบและอาหารที่ได้มาจากโรงครัวออกมาวาง

            “อืม...อาหารมื้อนี้หอมถูกใจข้าจริงๆ”

            “เสี่ยวไป๋ เจ้ากินสินบนข้าไปแล้ว อย่าลืมทำตามสัญญาเล่า”

            “แน่นอน ข้าเป็นคนคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว ท่านก็รู้นี่?” เสี่ยวไป๋รีบรินสุราใส่จอกแบ่งกันคนละจอก

            “กินข้าวก่อนเถอะ ประเดี๋ยวจะปวดท้องเอา” ต้วนชางเลื่อนชามข้าวพร้อมกับหยิบตะเกียบให้กับไป๋ฉางชิง

            เหย้าหลีซ่อนอยู่ข้างพุ่มไม้ริมระเบียงรอฟังคนทั้งสองคุยกัน นางได้กลิ่นเป็ดพะโล้หอมหวลลอยมาตามลมถึงกับน้ำลายไหล เป็นเพราะรีบร้อนกับการมาดักสืบความกับต้วนชางก็เลยกินอาหารเย็นมาน้อย

         ‘กินกันอยู่ได้ รีบๆ เมาเถอะ ข้าจะได้กลับเสียที’

            เหย้าหลีหวังว่าพอตนเองกลับไปถึงเรือนพักก็จะไปค้นหาของกินในตู้เก็บอาหารสักหน่อย จากนั้นค่อยเข้านอนอย่างสบายใจ เสียงการพูดคุยของต้วนชางกับไป๋ฉางชิงดังอยู่เป็นระยะๆ

            ไม่นานนักคนทั้งสองก็รับประทานอาหารอิ่ม ทั้งสองช่วยกันเก็บถ้วยจานใส่ตะกร้าไปไว้ในครัว ต้วนชางหยิบเอาจานถั่วทอดกับเมล็ดแตงออกมาด้วย

            “เสี่ยวซวงบอกข้าว่าเห็นท่านซื้อสุราแพงๆ มาด้วย ข้าไปเปิดดูก็ไม่เห็น ท่านซ่อนเอาไว้ดื่มคนเดียวหรือ?”

            “เอ๋! เจ้าจอมซน รู้ทันข้าเสียด้วย”

            “ท่านซื้อสุราแสงจันทร์ใช่หรือไม่?”​สีหน้าของไป๋ฉางชิงดูมีความหวัง

            “แพงขนาดนั้น ข้าจะไปซื้อไหวได้อย่างไร? บอกแล้วว่าเอาไว้ช่วยสิ้นปีพวกเราค่อยดื่มสุราแสงจันทร์”

            “ที่เสี่ยวซวงเห็นนั่น ตกลงคือสุราอันใดหรือ?”

            ต้วนชางหัวเราะหึๆ “เจ้ากินสี่ขวดนี่ให้หมดก่อนเถอะ แล้วข้าจะไปเอาไหนั้นออกมาให้เจ้ากิน”

            “ได้! ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็มาชนจอกกัน” ผู้ช่วยพ่อบ้านรู้สึกตื่นเต้น เขาอยากจะเห็นไหสุราปริศนาเต็มแก่ “ข้าจะรีบดื่มให้เร็วเลยล่ะ ท่านเองก็ช่วยรีบด้วย”

            “ไม่ต้องรีบอย่างนั้นก็ได้ เราสองคนคืนนี้จะได้ดื่มกันทั้งคืน”

            เหย้าหลีที่แอบฟังอยู่ไม่ไกลได้ยินก็หงุดหงิด นางยืนขยุกขยิกอยู่ที่พุ่มไม้เพราะยุงบินวนเวียนอยู่รอบตัว นางคันคอจนแทบจะทนไม่ไหว เกือบเผลอยกมือขึ้นตบไปเสียคราว

            พอชายหนุ่มทั้งสองดื่มไปถึงขวดที่สอง ไป๋ฉางชิงก็เริ่มตาปรือ ต้วนชางเห็นอาการของผู้ช่วยตนก็หัวเราะออกมา

            “เสี่ยวไป๋ เพิ่งสองขวดเองนะ เจ้าดูง่วงนอนแล้ว”

            “นั่นสิ สงสัยเพราะวันก่อนข้านอนดึกไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร ข้ายังดื่มไหว มาๆ ชนจอกๆ” ไป๋ฉางชิงรินสุราให้กับต้วนชางและตนเอง “ข้าอยากเห็นสุราไหสำคัญของท่านแล้ว พ่อบ้านต้วน”

            ต้วนชางหัวเราะพอใจ “ได้ๆ” เขายกจอกขึ้นดื่ม “เดี๋ยวข้ารินให้เจ้าเอง เสี่ยวไป๋ ดูเหมือนเจ้าจะยกขวดสุราแทบไม่ไหวแล้ว”

            พอหมดขวดที่สาม ไป๋ฉางชิงก็ทรงตัวแทบไม่ไหว เขาค่อยๆ เหยียดแขนไปบนโต๊ะ จากนั้นก็หลับลงไป

            “เสี่ยวไป๋ จบกัน ยังเหลืออีกขวดนะ” ขณะที่พูดออกไปเช่นนั้น ต้วนชางก็รู้สึกว่าตนเองเริ่มง่วงขึ้นมา

***************

ไรเตอร์แนะนำ....อีบุ๊กเซ็ท​ "ฮูหยินของแม่ทัพจี"​ จำนวน 2 เล่มจบ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjI2MjM2OSI7fQ