ผมแค่อยากมี MP เต็มหลอดในต่างโลก

บทนำ
ว่าด้วยดวงดาวและความมืด
 

ในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุดของจักรวาล...
มีดวงดาวนับล้านดวงส่องแสง... และมอดดับไป...

แต่ละดวง... คือเจตจำนง... คือความทรงจำ... คือความหมายของการมีอยู่

แต่ในจักรวาลนี้... มี "กฎ" อยู่ข้อหนึ่งที่มิอาจหลีกเลี่ยง

"ความว่างเปล่า"
 

ความมืดที่คอยกัดกินแสงสว่างอยู่เสมอ

มันไม่ได้ทำลาย... แต่มันแค่ "ลบเลือน"... ค่อยๆ ทำให้ดวงดาวที่เคยเจิดจ้า... หม่นแสงลง...
จนกลายเป็๞เพียงก้อนหินที่เย็นเยียบและล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย

ทว่า... แม้ในความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บที่สุด...
ก็ยังมี "แรงดึงดูด" ที่มองไม่เห็น... คอยเหนี่ยวรั้งเหล่าดวงดาวไว้ไม่ให้กระจัดกระจายไป...

และบางครั้ง... ท่ามกลางราตรีที่ไร้ที่สิ้นสุด...

ก็ปรากฏแสงที่สว่างที่สุด...
ไม่ใช่แสงของดวงดาวที่ลุกโชนเพียงลำพัง...

แต่คือแสงของ "กลุ่มดาว"...

ที่ส่องประกายอยู่เคียงข้างกัน

บางที... การค้นพบแสงสว่างใน "จักรวาล" ของตนเอง...
อาจเริ่มต้นจากการยอมรับ... ในความมืดอันเป็๞นิรันดร์นั้นก็เป็๞ได้