Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่ 43 ปรับสภาพ

        สามปีผ่านไป

        แอนดรูว์ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาในแคปซูลสายตามองผ่านกระจกใสเห็นเพดานไม่คุ้นตา ตัวเขาค่อย ๆ ปล่อยให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของร่างกายรับรู้สภาพแวดล้อมโดยที่ยังไม่ขยับเขยื้อนร่างกาย เพราะรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายไปอย่างมหาศาลในทุกด้านราวกับว่ามันไม่ใช่ร่างกายของเขา

        -ติ๊ง! ตรวจพบสัญญาณว่าโฮสตื่นขึ้นมาจากสภาวะหลับใหล หลังจากสามปีคลาดเคลื่อนจากการคาดเดาเบื้องต้นไป 2 ปี 10 เดือน 9 วัน

        -แจ้งเตือนโปรดอย่าขยับร่างกายมากเกินไป ผลจากร่างกายโฮสยกระดับรูปแบบชีวิต ส่งผลให้พละกำลังเพิ่มขึ้นมหาศาลอาจสร้างความเสียหายต่อห้องรักษา ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายโฮสไปยังพื้นที่โล่งกว้างเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกาย

        อื๊ดดดดดดดด

        เสียงแคปซูลเริ่มถูกบางสิ่งเคลื่อนย้ายในเวลาเดียวกันเสียงเตือนของระบบอัตโนมัติได้แจ้งเตือนอีกครั้ง

        -ระหว่างโฮสอยู่ในสภาวะหลับใหลมีหลายเหตุการณ์เกิดขึ้นภายในจักรวาลข้อมูลการวิจัยส่วนใหญ่มีความคืบหน้าและประสบผลสำเร็จ

        -เนื่องจากข้อมูลมีจำนวนมหาศาลระบบได้ทำการคัดกรองและเรียบเรียง ทางระบบจึงสรุปรายงานเป็นหัวข้อย่อยและรายละเอียดแบบย่อโฮสต้องการข้อมูลไหนโปรดเลือกหัวข้อ ทางระบบจะส่งข้อมูลในหัวข้อนั้นทั้งหมดให้โฮสเพื่อความปลอดภัย

        ครู่เดียวหลังการแจ้งเตือนข้อมูลจำนวนหนึ่งถูกส่งเข้าสู่สมองแอนดรูว์โดยตรงมันเป็นสรุปหัวข้อที่ถูกจัดเรียงตามความสำคัญ มีมากกว่าหนึ่งหมื่นหัวข้อเขาต้องใช้เวลาตรวจสอบอยู่พักใหญ่จนเหมือนไม่ได้สนใจว่าแคปซูลได้ถูกเคลื่อนย้ายมาในพื้นที่โล่งกว้างแล้ว อีกทั้งระบบอัตโนมัติก็ไม่ได้รบกวนเขา

        หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

        แอนดรูว์คัดเลือกหัวข้อที่เขาต้องการข้อมูลมาทั้งหมดสิบหัวข้อเนื่องจากข้อมูลที่เหลือทางระบบได้จัดการไปตามแบบแผนที่เขาวางเอาไว้ครบถ้วนจึงไม่จำเป็นต้องรับข้อมูลในส่วนนั้นทั้งหมด

        -แจ้งเตือนขณะนี้แคปซูลได้ถูกนำมาไว้ในพื้นที่โล่งกว้าง...

        “ข้อมูลที่ฉันต้องการ....”

        แกร๊ก!

        แอนดรูว์เปิดปากพูดไม่ทันไรเสียงของเขาที่รู้สึกว่าเป็นเสียงปกติ กลับส่งผลให้ตัวแคปซูลเกิดรอยร้าวและปริแตกเขาจึงหยุดพูดและขยับมือไปเปิดตัวแคปซูลเพื่อออกไป

        ในจังหวะที่แอนดรูว์เริ่มขยับร่างกายตัวแคปซูลได้ถูกทำลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมเสียง บึ้ม! สั้น ๆ

        แม้ว่าจะเกิดการระเบิดจนร่างแอนดรูว์ร่วงตกกระแทกพื้นร่างกายเขาก็ไม่ได้รับความเสียหายหรือรู้สึกเจ็บปวด ซ้ำบนพื้นดินที่เหมือนจะไม่ใช่ดินธรรมดายังเกิดรอยยุบลงไปแม้ร่างเขาหล่นใส่ในความสูงแค่ไม่กี่คืบ

        สายตาแอนดรูว์มองไปด้านบนเห็นเป็นสีฟ้าอมเขียวไร้มวลเมฆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบเป็นพื้นที่รกร้างไร้สิ่งมีชีวิตกับดินสีเหลืองส้มดูแข็งกระด้างเขายังเห็นว่าเสาสร้างม่านพลังป้องกันถูกติดตั้งหลายเสาอยู่ไกล ๆ กับจักรกลชีวภาพหลายตัวอยู่ห่างจากเขาไปหนึ่งกิโลเมตรเดินลาดตระเวนพื้นที่และสร้างสภาพแวดล้อม

        ‘มีหัวข้อรายงานดาวรกร้างถูกสร้างเป็นพื้นที่คุมขังสำเร็จ แสดงว่าเราอยู่บนดาวรกร้างในดาราจักรดาร์คพาวเลอร์’แอนดรูว์คิดในใจ ขณะเดียวกันสายตาเขาเห็นลูกเหล็กทรงกลมขนาดเท่าลูกบอลกำลังบินตรงมาทางเขาแล้วหยุดลงก่อนถึงตัวเขาหนึ่งร้อยเมตร

        “เนื่องจากโฮสยังไม่สามารถปรับสภาพร่างกายให้อยู่ในการควบคุมระบบขอเตือนให้โฮสปรับสภาพร่างกายเป็นอันดับแรก เพื่อไม่ก่อให้เกิดการเสียหายต่อทรัพย์สิน”ลูกบอลส่งเสียงของระบบออกมา ก่อนจะฉายภาพมาด้านหน้าแอนดรูว์

        “ผลการสแกนร่างโฮสในปัจจุบันโฮสสามารถดูรายละเอียดและทำความเข้าใจเกี่ยวกับสภาพร่างกายตัวเองผ่านภาพฉาย”

        แอนดรูว์มองไปด้านหน้าเห็นร่างกายเขาสองร่างในภาพฉายพร้อมรายละเอียด ทางซ้ายเป็นร่างกายในอดีตและทางขวาเป็นร่างกายในปัจจุบันมองแค่ขนาดร่างกายทั้งสองร่างเขาแทบไม่มีความแตกต่าง แต่รายละเอียดอย่างสีดวงตาเส้นผม หน้าตา มวลกล้ามเนื้อ มวลกระดูก เลือดและดีเอนเอ เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน อาจเรียกได้ว่าแอนดรูว์เปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยยังมีเค้าโครงเดิมหลงเหลืออยู่

        “สีตาแดงเหมือนทับทิมนัยน์ตาดูรี ๆ แปลก ๆ ชอบกล คิ้วยังเป็นเหมือนเดิม เส้นผมดูมันเงาและยาวขึ้นรายละเอียดบอกว่ามันแข็งแรงเหมือนเส้นใยโลหะ ดูรวม ๆหน้าตาก็ดีขึ้นกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย” แอนดรูว์พึมพำแล้วเปลี่ยนไปสนใจการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย

        จังหวะแอนดรูว์เริ่มขยับแขนขาสายตาเขามองไปยังมือซ้าย เขาไม่ได้มองเห็นแค่ฝ่ามือแกร่งที่มีผิวพรรณดูดียังมองทะลุเห็นกล้ามเนื้อ เส้นเอ็นและเส้นเลือด พอตั้งใจมองอีกครั้งก็เห็นเลือดกับนาโนแมชชีนในหลอดเลือดไหลเวียนไปตามกระแส

        ‘เลือดเราเหมือนมีพลังงานแปลกๆ อยู่ข้างใน นาโนแมชชีนเองเหมือนจะพัฒนาขึ้นและมีจำนวนลดลง’ แอนดรูว์ตั้งใจมองตามเส้นเลือดไปจนถึงต้นแขนแล้วก้มลงมองต้นขาไล่ลงไปจนถึงปลายเท้า

        แอนดรูว์ได้พบความน่าประหลาดอีกว่าเขาสามารถมองทะลุไปถึงกระดูกและลึกเข้าไปด้านใน กระดูกเขากลายเป็นสีทองแดง โครงสร้างดูละเอียดซับซ้อนไม่เหมือนกระดูกทั่วไปมันดูแข็งแรงและยืดหยุ่นเป็นพิเศษตัวไขกระดูกเองยังมีกลิ่นอายของชีวิตที่แข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อ

        แต่ว่าสิ่งหนึ่งที่แอนดรูว์ไม่รู้คือตอนเขามองสำรวจตัวเอง ดวงตาเขาเปล่งแสงสีแดงจาง ๆ ออกมานี่อยู่ในการจับตามองลูกเหล็กที่ระบบอัตโนมัติเป็นผู้ควบคุม

        ‘จำไม่ผิดก่อนเกิดอาการผิดปกติในร่างกาย สภาพร่างกายก็ดูแข็งแกร่งขึ้นตอนถูกกระตุ้นแต่ไม่เท่ากับตอนนี้ มันเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิมสิบเท่าหรือมากกว่านั้น’แอนดรูว์วิเคราะห์เงียบ ๆ เขาลองขยับร่างกายไปมาดูสองสามครั้งผลปรากฏว่าทุกครั้งที่ขยับ อากาศรอบตัวเขาสั่นไหวเกิดเป็นแรงลมพัดไปในทิศทางตรงกันข้าม

        “แรงดึงดูดบนดาวรกร้างดวงนี้มากกว่าโลกกี่เท่า?” แอนดรูว์ถามขึ้นมา เสียงของเขาสะท้อนอยู่ในอากาศผลักลูกบอลถอยไปหลายเมตร

        “แรงดึงดูดบนดาวรกร้างมากกว่าโลกสิบเท่า”ระบบอัตโนมัติใช้ลูกเหล็กตอบกลับ

        แอนดรูว์ไม่มีท่าทีแปลกใจเขาพยักหน้ารับรู้และลองปรับการหายใจให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้จุดนี้ทำให้เขารู้ว่าตรงจุดที่เขาอยู่มันมีออกซิเจนบางเบาเหมือนแทบไม่มี

        ‘นี่คือรูปแบบชีวิตที่พัฒนาขึ้น?’แอนดรูว์เกิดความสงสัยในตัวเอง เขาเริ่มเกิดคำถามมากมายแต่คำถามเหล่านั้นเขาสามารถตอบตัวเองได้ เพราะมีประสบการณ์มาจากการจับเดมิก็อตและเผ่าพันธุ์ในจักรวาลมาศึกษา

        ‘ไม่ใช้อากาศหายใจคงเปลี่ยนไปใช้พลังงานบางอย่างหล่อเลี้ยงร่างกายแบบพวกที่อยู่อวกาศความทนทานและความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นช่วยให้ดำรงชีวิตในสภาพแวดล้อมโหดร้ายในอวกาศถ้าเกิดบนร่างมีเกล็ดผุดขึ้นมาและมีปีกงอกคงคิดว่าเรากลายเป็นเผ่าพันธุ์มังกรไปแล้ว แต่ถึงไม่มีก็ใช่ว่าจะไม่ใช่ดูเหมือนตัวเราจะใช้ประโยชน์ด้านความโดดเด่นของยีนเผ่าพันธุ์มังกรมากขึ้น’

        “ฉันเริ่มเข้าใจร่างกายตัวเองแล้วแกถอยออกไปหน่อยเดี๋ยวจะได้รับความเสียหาย” แอนดรูว์บอกกับระบบอัตโนมัติ ลูกเหล็กจึงหยุดฉายภาพและพุ่งห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร

        “มาลองดูกันว่าจะใช้เวลากี่วันถึงจะคุ้นชินกับร่างกาย”แอนดรูว์ตั้งท่า แล้วปล่อยหมัดตรงไปด้านหน้าเต็มแรง

        ตู้ม! เสียงระเบิดของอากาศดังขึ้นเกิดคลื่นกระแทกไปข้างหน้ามากกว่าหนึ่งร้อยเมตรพื้นดินด้านหน้าเขากลายเป็นเส้นเกลียวยาว มีฝุ่นลอยฟุ้งอยู่ห่างไปร้อยเมตร

        ตึ้ม! แอนดรูว์กระทืบเท้าขวาลงพื้น เท้าเขาถึงกับจมลงไปในพื้นดินยังดีเขายั้งเท้าไว้ทันไม่งั้นคงเสียสมดุลและล้มลงไปด้านข้าง

        “สุดยอดร่างกายแข็งแกร่งเป็นเรื่องดี แต่ดูท่าต้องเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่หมดไม่งั้นพังหมดคลังแน่ ข้อเสียที่มาพร้อมความแข็งแกร่งมันเยอะจริง ๆ”แอนดรูว์บ่นกับตัวเองพร้อมกับควบคุมเสียงให้อยู่ในระดับปกติ

        ไม่นานแอนดรูว์ได้เริ่มวิ่งไปด้านหน้าเพียงสามวินาทีเขาเคลื่อนตัวไปได้หนึ่งร้อยเมตร พอเปลี่ยนมากระโดดเขากระโดดสูงจากพื้นมากว่าสิบเมตร เรื่องนี้อาจดูเกินจริงแต่ความจริงเขายังไม่ได้ใช้ความสามารถเต็มร้อย

        ว้าว! แอนดรูว์อุทาน เขามีความรู้สึกหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ มันเป็นความรู้สึกแบบเดียวกับตอนเขาสวมใส่อบิสสูทคิดได้แบบนั้นแอนดรูว์ลองใช้ความรู้สึกตอนควบคุมอบิสสูทมาใช้กับร่างกายไปพร้อม ๆกับทดสอบความสามารถในด้านต่าง ๆ

        ไม่ว่าจะวิ่งอยู่กับที่เป็นวงกลมหมุนตัว ตีลังกา กระโดดกลางอากาศ เขาไม่รู้สึกว่ามีอาการวิงเวียน

        พอทดสอบความเครียดของมวลกล้ามเนื้อด้วยท่วงท่าออกกำลังที่มากกว่าเดิมหลายเท่า อย่างวิดพื้นหนึ่งพันครั้งลุกนั่งหนึ่งพันครั้ง ดัดร่างกายในท่วงท่าต่าง ๆ เขายังไม่มีความรู้สึกเหนื่อยล้าหรือเจ็บปวด

        ต่อมาแอนดรูว์ทดลองเกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนพร้อมหยุดหายใจเขาไม่มีความรู้สึกว่าจะขาดอากาศกลับกันการเกร็งกล้ามเนื้อเหมือนเป็นการกระตุ้นคลื่นพลังในร่างกายให้ปะทุออกมา

        แอนดรูว์จึงตัดสินใจทดสอบขีดจำกัดว่าตอนไม่ได้หายใจ เขาสามารถทนอยู่ได้กี่นาที

        ห้านาทีผ่านไป

        สิบนาที...

        ครึ่งชั่วโมง...

        หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

        “ไม่รู้สึกว่าขาดอากาศหัวใจยังเต้นปกติ ไม่มีความผิดพลาดในการทำงานของอวัยวะภายในคงต้องหยุดหายใจและใช้พลังงานดูขีดจำกัด” แอนดรูว์ลองทดสอบร่างกายอีกครั้ง

        หนึ่งวันผ่านไป

        ผลสรุปของแอนดรูว์ออกมาว่าไม่มีอาการเหนื่อยล้าเขาไม่รู้ว่าสภาพร่างกายเขามันพัฒนาไปเกินความคาดหมายขนาดนี้ได้ยังไงยังดีที่ว่าเขาเริ่มควบคุมความแข็งแกร่งให้อยู่ในสภาพปกติได้ น่าเสียดายที่ยังไม่เต็มร้อยเพราะมันไม่ความเสถียร บางครั้งเขาเผลอตัวใช้แรงมากเกินไปจนเกิดคลื่นกระแทกดังก้องรอบตัวเขาในพื้นที่โล่งกว้างตอนนี้จึงมีหลุมบ่อเต็มไปหมด

        สามวันผ่านไป

        ในที่สุดแอนดรูว์ก็ปรับตัวให้เขาใช้แรงได้เหมือนมนุษย์ปกติด้านอารมณ์เขาเองสงบนิ่งขึ้นยิ่งกว่าเดิมเพราะต้องใช้สมาธิควบคุมตลอดเวลาจนกว่าจะเกิดความคุ้นชินตามธรรมชาติ

        "เข้ามารายงานข้อมูล.."แอนดรูว์ส่งเสียงเรียก เสียงของเขาไม่เกิดคลื่นอีกต่อไป แต่มันดังกังวานไปไกลพอให้ในระยะหนึ่งร้อยเมตรได้ยินชัดเจนราวกับว่าเขาพูดอยู่ตรงหน้า

        ไม่กี่วินาทีลูกเหล็กได้ลอยมาอยู่เบื้องหน้าแอนดรูว์ มันใช้แสงสแกนร่างกายเขาเพื่อตรวจสอบร่างกายอยู่หนึ่ง

        “ยืนยัน โฮสกลับสู่สภาวะปกติ”

        “ส่งข้อมูลของสงครามตลอดสามปีมาทั้งหมดแบบละเอียดข้อมูลของพวกที่กำลังตามหาตัวฉันในนาม แอนดรูว์ สมิธ มิลเลอร์สเปซข้อมูลเกี่ยวกับใจกลางมหาจักรวาล ข้อมูลภาษาโบราณ ข้อมูลรุกขเทวดา ข้อมูลเดมิก็อตข้อมูลเกี่ยวกับสหพันธ์กาแล็กซีในระยะเวลาสามปี ข้อมูลการค้นพบอสูรดวงดาวสายพันธุ์ใหม่ข้อมูลเกี่ยวกับอารยธรรมโบราณข้อมูลการขยายตัวและพัฒนาขอบเขตพื้นที่ของกองกำลังเรา” แอนดรูว์พูดจบในรวดเดียว

        ระบบอัตโนมัติจึงส่งข้อมูลทั้งหมดตามความต้องการของแอนดรูว์เข้าสู่สมองเขาโดยตรง