ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  จางเหมย นางพูดจาฉอเลาะ ในทันทีเมื่อเห็นพลังการต่อสู้ของอี้เฉิน "พี่ใหญ่ ข้าไม่คิดว่าท่านจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ข้าว่าภายในป่าไร้สิ้นสุด แห่งนี้ไม่ต่างอะไรจากสนามเด็กเล่นของท่านแม้แต่น้อย"

อี้เฉินได้ยินเขาเพียงขำแห้งๆ ออกมา ก่อนยกฝ่ามือไปขยี้ผมของนางอย่างเบามือ "ฝีปากเจ้าก็ใช่ย่อย จางเหมย แถมดูท่าจะกะล่อน กว่าข้าในสมัยเด็กเสียอีก ...หวังว่าการที่ข้าพาเจ้ามาล่าสัตว์อสูรในครั้งนี้ เจ้าจะได้ประสบการณ์กลับไปใช้บ้างนะ"

จางเหมย เมื่อนางได้ยินถึงกับไม่พอใจ ทำปากพองลมในทันที "ท่านพี่ว่าใคร กะล่อนกัน ข้าก็แค่ปากหวานเท่านั้น"

"เอาละ เอาละข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว" แม้แต่ เปาเปาเองที่ได้ยินพวกเขาสองคน พูดคุยกันก็ทำให้เขาถึงกับส่ายหัว ในยามแรกเหมือนว่า จางเหมย นางจะไม่ชอบอี้เฉินมากนัก แต่ในยามนี้ นางกลับตามติดอี้เฉินไม่ห่างกาย ยกยออี้เฉินราวกับเป็นพระเจ้าในใจของนาง

  อี้เฉินที่เห็นว่า รอบบริเวณไร้สัตว์อสูรเข้ามาโจมตีพวกเขาอีกต่อไป เขารีบเอ่ยสั่งการในทันที ในยามนี้พวกเขาทั้งสามคนเสียเวลาไปกับพื้นที่แห่งนี้ ไปหลายชั่วยาม เวลาคงเหลืออีกไม่มากก็จะครบกำหนด ของงานล่าสัตว์อสูรประจำปี หากกลับล่าช้าพวกเขาจะถูกตัดสิทธิ์ในทันที

อี้เฉินจึงเริ่มจัดแจงแบ่งหน้าที่"เปาเปา เจ้ารีบไปสำรวจรอบๆ ดู บางทีมันอาจจะมีสมุนไพร บางอย่างหลงเหลืออยู่ ...ส่วนจางเหมย เจ้าเก็บซากศพสัตว์อสูรพวกนี้กลับไป มันคงจะมีประโยชน์กับหมู่บ้านของเราอยู่ไม่น้อย"

พวกเขาสองคนต่างพากันพยักหน้ารับ "ข้า เข้าใจแล้ว" พวกเขาต่างแยกย้ายไปทำตามหน้าที่ของตนที่ได้รับมอบหมาย ส่วนตัวของอี้เฉินเขาต้องฟื้นฟูปราณพลังเขาจึงไม่ได้ขยับเคลื่อนกายแต่อย่างใด คิดฟื้นคืนปราณพลังที่สูญเสียไปให้กลับคืนมา

  แต่เมื่ออี้เฉินเตรียมจะนั่งลงกับพื้นเบื้องล่าง เขาก็เหลือบไปเห็น เลือดเหล่านั้นของซากสัตว์อสูร ที่ตายตกจาก กาฝากวิญญาณ มันไหลนองทั่วหลุมยุบที่เขาสร้างขึ้นมาเมื่อในยามก่อน อี้เฉินจึงเกิดความเสียดายหากเก็บเลือดเหล่านี้กลับไปได้ คงจะมีประโยชน์กับคนในหมู่บ้านของเขาไม่น้อย ดวงตาของเขาฉายแวว โลภขึ้นมาในทันที ก่อนคิดกลั่นหลอมเลือดพวกนี้แล้วนำกลับหมู่บ้านไป

จางเหมย เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อนางเห็นอี้เฉินไม่คิดฟื้นฟูปราณพลัง "พี่อี้เฉินท่านพักฟื้นสักระยะเถอะ พวกซากสัตว์อสูร พวกนี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเก็บกวาดก็พอ"

แต่ทันใดที่นางเอ่ยหมดประโยค ตัวนางก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้าง เมื่อเห็น พี่อี้เฉินของนาง หยิบกระถางทองแดงใบใหญ่ ออกมามันช่างดูเก่าแก่ ลึกลับเสียเหลือเกิน

อี้เฉินที่ หยิบกระถางทองแดงใบใหญ่ออกมาจากแหวนมิติได้ เขาไม่รอช้าขับเคลื่อน  กระถางทองแดงเก่าแก่โบราณในทันที ในเสี้ยววินาที กระถางทองแดง มันก็ส่องแสงขึ้นมาพร่างพราว หากอยู่ยังที่แห่งนี้นานกว่านี้ เป็นไปได้ที่สัตว์อสูรตนอื่นๆ จากมายังพื้นที่แห่งนี้เพื่อต่อสู้แย่งชิง ซากศพพวกนี้ครั้งใหญ่เแน่ เขาจึงไม่คิดอยู่ที่แห่งนี้นานเกินไป อี้เฉินยกมือผสานอินกลางอากาศ ก่อนเคลื่อนย้ายกระถางลงไปภายในบ่อเลือดในทันที

...ทันทีที่ กระถางทองแดงเก่าแก่โบราณ ลงไปภายในบ่อเลือด น้ำในบ่อเลือดก็หลอมละลายในทันที เลือดภายในบ่อค่อยๆ เดือดพล่าน เกิดเม็ดฟอง ปุ๊ดๆ ....เพียงเวลาไม่นานเลือดภายในบ่อก็แห้งเหือดลงไปอย่างรวดเร็ว เหลือไว้เพียงใน กระถางทองแดงเก่าแก่โบราณเท่านั้น เลือดเหล่านั้นดูท่าจะบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก แต่มันก็ไม่หยุดที่จะกลั่นหลอมต่อไปเรื่อยๆ

  ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร อี้เฉินยิ่งหน้ามืดทะมึนมากขึ้นไปเท่านั้น เนื่องจากเลือดที่ถูกกลั่นหลอมออกไป เยอะเป็นอย่างมาก แต่ในเวลานี้ มันเหลือเพียงไม่กี่ร้อยหยด เลือดเหล่านั้นข้นหนืดเป็นอย่างมาก แต่มันไม่มีท่าทีว่าจะหยุดหลอมเหลวแม้แต่น้อย เลือดภายในกระถางทองแดง ค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ ช้าๆ

....แม้แต่ จางเหมย กับเปาเปา ที่กลับมาสมทบกับอี้เฉินในยามนี้พวกเขาถึงกับส่ายหัว สงสัยการกลั่นหลอมของอี้เฉินจะผิดพลาดเสียแล้วกระมัง แต่ทันใดพวกเขาทั้งสองก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้าง เมื่อเลือดภายในกระถางทองแดงเก่าแก่โบราณ ที่เหลือไม่ถึง 10หยด อยู่ๆ มันก็สั่นไหวส่องแสงสีแดงขึ้นมาพร่างพราว แม้แต่ตาของพวกเขายังพร่าเลือนเมื่อมองมัน

อี้เฉินถึงกับตกใจเขานึกว่า ตัวเขาจะกลั่นหลอมเลือดพวกนี้ จนสลายไปหมดแล้วแท้ๆ ไม่คิดมันจะยกระดับเลือดที่เขากลั่นหลอม ขึ้นมาอยู่ในระดับสูงได้

อี้เฉินมองดูด้วยความปีติ ไม่คิดกระถางทองแดงเก่าแก่โบราณ ใบนี้จะกลั่นหลอมยกระดับของเหลวพวกนี้มาอยู่ระดับสูงได้ เขานำเอาขวดหยกทั้ง3ใบออกมา ก่อนตักหยดเลือดลงไปภายในขวดหยกทั้ง3ใบ ในสัดส่วนเท่าๆ กัน แล้วโยนมันให้ เปาเปา จางเหมย โดยไม่มีท่าทีลังเล

"พี่อี้เฉินมันจะดีหรือที่ท่านให้ ข้ากับพี่เปาเปา เท่าๆ กันเช่นนี้ มีเพียงตัวท่านที่ลำบากนะ"

อี้เฉินยกยิ้ม "พวกเจ้าสองคนอย่าได้ใส่ใจ ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน หากพวกเจ้าแข็งแกร่ง หมู่บ้านก็จะปลอดภัย ตัวข้าเองก็จะได้เบาใจด้วยเช่นกัน ..พวกเจ้าไม่ต้องคิดมาก"

จางเหมย นางคำนับไปที่อี้เฉินอย่างจริงจัง "ขอบคุณพี่ใหญ่มาก ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อหมู่บ้านของเราจะไม่ทำให้ท่านพี่ผิดหวัง"

เปาเปา เข้ามาตบไหล่อี้เฉิน "ขอบคุณเจ้ามากอี้เฉินการเก็บเกี่ยวครั้งนี้หมู่บ้านเราคงอยู่สบายไปได้เกือบปีเป็นแน่"

"เอาละ เอาละ พวกเราออกเดินทางกลับชายแดนป่าไร้สิ้นสุดกันเถอะ อีกไม่ช้าป่าแห่งนี้คงได้เกิดศึกนองเลือดของเหล่าสัตว์อสูรเป็นแน่"

ก่อนกลุ่มของพวกเขาทั้งสามคน จะไม่รั้งรออยู่ภายในพื้นที่แห่งนี้อีกต่อไป คิดกลับไปก่อนที่งานล่าสัตว์อสูรประจำปีจะยุติลง

....ภายในงานล่าสัตว์อสูรประจำปีในยามนี้ ใกล้จะหมดเวลาเต็มที ในยามนี้มีเพียงหมู่บ้านลมหวนเท่านั้นที่ยังไม่กลับมา มันจึงทำให้เหล่าชาวบ้านหมู่บ้านลมหวนไม่สบายใจ กลัวว่าอี้เฉินกลับคนอื่นๆ จะตกอยู่ในอันตราย แต่ก็ไม่กล้าออกไปค้นหาพวกเขาในยามนี้ เนื่องจากป่าไร้สิ้นสุดในยามนี้อันตรายเป็นอย่างมาก แม้แต่ผู้เยี่ยมยุทธ์ ยังตายตกภายในป่าไร้สิ้นสุดได้ถ้าไม่ระวัง

หมู่บ้านอื่นๆ เองก็เริ่มนำสัตว์อสูรที่พวกเขาล่ามาได้ นำมันออกมาโชว์สู่สายตาผู้คน หลายๆ คนเองก็ต่างพากันมองสัตว์อสูรที่ล่ามาได้อย่างใจจดใจจ่อ แม้แต่เหล่าพ่อค้า  ผู้อาวุโสตระกูลใหญ่ๆ ยังหมายตาคิดเข้าไปซื้อซากศพพวกนี้หลังจาก จบงานล่าสัตว์ประจำปี

  เหล่าผู้อาวุโส ที่เคยคาดเดาพลังของเด็กหนุ่มผมขาวนั้นอันตราย แต่เมื่อพวกเขาเห็นเวลาใกล้จะหมดลงไปทุกที พวกเขาก็ต้องส่ายหัวกลับมาคิดใหม่อีกครั้ง จริงๆ เด็กหนุ่มผมขาวอาจจะไม่ได้มีพลังที่ทัดเทียม กับพวกผู้อาวุโสชราตระกูลใหญ่ๆ สำนักใหญ่ๆ ก็เป็นได้ ไม่เช่นนั้นการไปล่าสัตว์อสูรสักตัวคงไม่ใช้เวลามากขนาดนี้

แต่ในทันใดที่อี้เฉินบินทะยานกลับมา ฝูงชนก็ถึงกับตกตะลึง แม้แต่ความรวดเร็วของอี้เฉิน จอมยุทธ บางคนยังไม่เห็นเสียด้วยซ้ำ คนที่เคยกล่าวดูถูกดูแคลนอี้เฉินในยามก่อน เมื่อพวกเขาเห็นความรวดเร็วของอี้เฉิน ก็ต่างพากันหน้าเขียวคล้ำในทันใด บางคนถึงกับตัวหดเล็กลงในทันที เมื่อเห็นสายตาของเด็กหนุ่มผมขาวกวาดตา มองมา ไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาวจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ ไม่คิดหมู่บ้านลมหวนจะมีคนเช่นนี้อยู่

อยู่ๆ เสียงตะโกนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากบนกำแพง "จางเหมย เจ้าออกไปล่าสัตว์อสูร เหตุใดไม่ถามไถ่พ่อกับแม่ของเจ้าก่อนเล่า พวกข้าสองคนเป็นห่วงเจ้าแทบตาย"

จางเหมย ที่เห็นพ่อแม่ของนางเป็นห่วง นางรีบวิ่งไปสวมกอดพวกเขาในทันที "ท่านพ่อท่านแม่ท่านไม่ต้องเป็นห่วงตัวข้า ข้าไปพร้อมกับพี่ใหญ่ทั้งสอง ภายในป่าไร้สิ้นสุด สนุกเป็นอย่างมาก พบเจอสัตว์อสูรสิงโตทองคำ พูดได้ด้วยแถมมันยังคิดจะจับพวกข้ากินเป็นอาหารด้วย"

หลายๆ คนได้ยินถึงกับส่ายหัวไม่เชื่อในคำพูดของเด็กหญิงที่เอ่ยพูดมาแม้แต่น้อย พวกเขาไม่เชื่อว่าสัตว์อสูรจะพูดคุยได้