คฑา ผู้ชายที่ไม่เคยก้มหัวทำตามคำสั่งของใคร แม้กระทั่งพ่อแท้ ๆ ก็ยังไม่เคยชี้นิ้วสั่งให้เขาทำตามได้
“ฉันจะยกหน้าที่การงานทั้งหมดให้แกเป็คนดูแล ฉันแก่มากแล้วอยากใช้ชีวิตที่สงบสุข เพราะงั้นฉันจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศอย่างถาวร”
“แล้วยังไงครับ”
“เื่ธุรกิจฉันไม่ห่วงเพราะแกเป็คนฉลาด ฉันเชื่อว่าแกสามารถดูแลธุรกิจทั้งหมดได้”
“แล้วยังไงต่อครับ”
“แล้วก็อีกเื่ แกจะต้องดูแลหลานสาวของคุณรวีด้วย หลังจากที่หนูปัดเรียนจบฉันจะให้มาช่วยงานแก หนูปัดเป็คนเก่งถ้าแกได้เลขาที่เก่ง ธุรกิจเราก็จะเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ”
“หึ! ดูแลหลานสาวเมียใหม่งั้นเหรอ” เขาพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนที่ผู้เป็พ่อจะหลบสายตาลูกชายไป
“เป็สองสิ่งที่ฉันขอแก แค่นี้ทำให้ผู้ที่เป็พ่อแกได้มั้ย”
“พ่อมาหาผมเพราะเื่แค่นี้เหรอ?”
“ใช่ รับปากฉันว่าแกจะทำ” คฑาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่ให้คำตอบใด ๆ ทั้งสิ้นแถมยังกล้าเดินหนีผู้เป็พ่อไปอีกต่างหาก
“ไอ้ลูกคนนี้!”
วันต่อมา
@คฤหาสน์
เ้าของความสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเิเ ก้าวขาลงจากรถคันหรูก่อนจะเดินเข้ามายังคฤหาสน์ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เขาไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่ยังมีบอดีการ์ดมาด้วยอีกสองคน
“พวกมึงรออยู่ข้างนอก”
“รับทราบครับเฮีย”
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปยังบ้านหลังใหญ่ทันที พอเข้าไปก็เห็นพ่อและคุณรวี ผู้เป็ภรรยาใหม่ของพ่อเขากำลังยืนร่ำลากับหญิงสาวร่างเล็ก ซึ่งคาดการณ์ว่าน่าจะเป็หลานสาวที่พ่อเขาพูดถึงเมื่อวานนี้
“นึกว่าแกจะไม่เห็นฉันเป็พ่อซะอีก” ผู้เป็พ่อกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นหน้าลูกชายโผล่มา
“ผมต้องมาอยู่แล้วครับ เผื่อวันนี้เป็วันสุดท้ายของพ่อและคุณรวี”
“ไอ้ลูกเวร! พูดบ้าอะไรของแก แกกำลังสาปแช่งให้พ่อตายงั้นเหรอ หะ!”
“หึ” เขากระตุกยิ้มเมื่อเห็นผู้เป็พ่อเืขึ้นหน้าด้วยความโมโห
“ใจเย็นก่อนค่ะ อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ” รวีเข้าไปห้ามก่อนจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มให้กับคฑาอย่างใจเย็น
“ช่างเถอะ วันนี้คงเป็วันสุดท้ายจริง ๆ ก็ได้ที่ฉันจะได้เจอกันกับแก เอาล่ะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว นี่ปฐมา หลานสาวของคุณรวี ที่ฉันจะให้แกมาช่วยดูแล”
คฑาปรายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของคุณรวี เธอเองก็มองมาที่เขาเช่นกัน แต่สบตาได้ไม่ทันไรก็ต้องรีบหลบเพราะเขามองเธอด้วยสายตาเ็าแฝงไปด้วยความไม่พอใจ
“หนูปัด สวัสดีพี่สิลูก แล้วก็เรียกคุณคฑาว่าเฮียนะ” เธอมองหน้าเขาอีกครั้งก่อนจะพยายามยิ้มออกมา
“สะ...สวัสดีค่ะเฮีย” เมื่อพูดออกไปแล้วเธอก็รีบก้มหน้าก้มตาลงด้วยความกลัวปนประหม่า
“ไม่ต้องมาเรียก ฉันไม่เคยมีญาติหน้าตาอย่างเธอ”
“คฑา พูดดี ๆ กับน้องมันจะตายรึไง ฉันจะฝากหนูปัดไว้กับแกได้จริง ๆ ใช่มั้ยหะ!”
“คุณคะ พอเถอะค่ะ เราต้องรีบไปแล้วเดี๋ยวจะตกเครื่อง” รวีแตะแขนห้ามผู้เป็สามีอีกครั้ง
“เฮ้อ...หนูปัด อาขอโทษนะ”
“ไม่เป็ไรค่ะคุณอา ปัดว่าคุณอากับคุณอาออกเดินทางได้แล้วนะคะ เดี๋ยวจะไม่ทันขึ้นเครื่อง”
“ปฐมางั้นก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะลูก เื่เงินอาจัดการให้เรียบร้อยแล้ว อยู่ที่นี่ก็ช่วยดูแลบ้านและคุณคฑาเขาล่ะ แล้วก็เชื่อฟังคุณคฑาเขารู้มั้ยเพราะต่อจากนี้ไปเขาคือผู้ปกครองของหนูแล้ว ทำตัวดี ๆ ล่ะ หลังจากเรียนจบเขาจะได้รับเข้าทำงาน หนูจะได้เป็เลขาอย่างที่ใฝ่ฝันเอาไว้”
“ค่ะคุณอา”
“เหอะ! ผู้ปกครองงั้นเหรอ” เขาบ่นพึมพำ ทว่าผู้เป็พ่อหันไปเขม็งตาใส่เ้าตัวทันที
“งั้นอาไปก่อนนะ ไว้ถึงแล้วอาจะโทรหา”
“ค่ะ คุณอาเดินทางปลอดภัยนะคะ”
ผู้ใหญ่ทั้งสองพยักหน้าตอบและมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู หลังจากนั้นก็เดินขึ้นรถไปเหลือเพียงเธอและเขาที่ยืนอยู่ด้วยกัน เมื่อผ่านพ้นสายตาของทุกคนแล้ว เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่จนลืมไปว่ามีเขาอยู่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“เฮ้อ...”
“เป็อะไร”
“โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ” เธอสะดุ้งใและรีบก้มหน้าลงทันที
“ไปให้พ้น” เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขาก่อนจะนิ่งไปทันที
“คะ...?”
“เก็บข้าวของออกไปอยู่ที่อื่น” เธอชะงักไปชั่วครู่ พร้อมกับชายตาไปมองการ์ดสองคนที่กำลังเดินเข้ามา
“จะให้ปัดไปอยู่ที่ไหนคะ บ้านคุณอาที่เคยอยู่ก็ใช่ว่าจะใกล้”
“นั่นมันเป็เื่ของเธอที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“เธอน่าจะรู้ตัวดีว่าฉันไม่ได้อยากดูแลเธอ โตขนาดนี้แล้วไม่ใช่เด็กจะมาฝากฝังอะไรนักหนา น่ารำคาญ เพราะงั้นรีบเก็บของออกไปจากบ้านฉันซะ”
“วะ...วันนี้เหรอคะ?”
“ตอนนี้” ร่างสูงตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงห้วน
“แต่ว่าตอนนี้มันก็เย็นมากแล้ว อีกอย่างปัดก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนด้วย ขอเป็วันพรุ่งนี้ได้มั้ยคะ”
“ตอนนี้!”
“…”
33K
