ตอนที่ 6
“เ้ารอง เ้าแบกอะไรมาหึ แล้วพี่น้องของเ้าเล่า”ปู่ใหญ่ ที่ยืนอยู่กับปู่หานของเขาเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างเล็กๆแบกของที่ใหญ่เกินตัวเดินเซกลับมา ก่อนที่เขาและเฒ่าหานจะเดินไปช่วยกันยกลงจากหัวเล็กๆนั่น
“ปลา เยอะขนาดนี้เชียว เ้าไปเอามาจากไหนกัน”เฒ่าหานมองปลาตัวใหญ่ในกระบุง ที่ยังเป็ๆอยู่ พร้อมเอ่ยถามหลานชายอย่างสงสัย
“พี่ใหญ่จับได้ขอรับ ท่านปู่ท่านปู่ใหญ่”หยางหลงตอบปู่ของเขาทั้งสองคน ที่ช่วยกันเก็บปลาไปขังยังโอ่งดินเล็กๆข้างห้องครัวเล็กนั่น
“แต่ปลาไม่มีใครเขากินกันหรอกนะหยางหลงมันไม่อร่อยสักนิด”ปู่ใหญ่ยกมือลูบศีรษะเล็กๆอย่างสงสาร ปลาพวกนี้ ชาวบ้านไม่นิยมจับมากินเพราะมันเหม็นคาว มีแต่พวกที่ไม่มีอะไรจะกินเท่านั้นถึงกินพวกมัน
“ปู่ใหญ่ เอาข้าวกับแป้ง มาให้ครอบครัวเ้าแล้วมีไข่ด้วยนะ”ปู่ใหญ่บอกหลานชาย ตัวน้อยของเขา
“ขอบคุณขอรับปู่ใหญ่”หยางหลงยิ้มให้ปู่ใหญ่ของเขาที่อีกฝ่ายเมตตาครอบครัวเขามาโดยตลอด
“เดี๋ยวข้าต้องเอาตะกร้าไปให้พวกพี่ใหญ่ก่อนนะขอรับท่านปู่เดี๋ยวพวกข้าก็จะกลับมาแล้ว”หยางหลงยิ้มให้ปู่ทั้งสอง ก่อนจะคว้าตระกร้าและออกไปไปยังทิศทางเดิม
“เฮ้อ น่าเวทนาจริงๆ เหวินเทียน แกดูสิ่งที่เมียแกทำสิแยกบ้านไม่ให้อะไรมาสักอย่าง ช่างใจดำจริงๆ”ปู่ใหญ่ส่ายหัวไปมา บ่นให้ผู้เป็ลูกชายของน้องชายตน
“ท่านลุง ข้าเสียใจจริงๆที่เกิดเื่แบบนี้ขึ้น ข้าไม่คิดมาก่อน ว่านางหลี่จะใจดำได้ขนาดนี้ ข้ารู้ว่าครอบครัวลูกใหญ่ลำบากแต่ก็ดีกว่าทนอยู่ให้นางหลี่ทรมาน สู้แยกออกมาเสียอาจจะดีขึ้น”เฒ่าหานหน้าหมองคล้ำเอ่ยกับลุงของตนอย่างเสียใจ
“แล้วนี้เ้าใหญ่ กับครอบครัวเขาจะอยู่ยังไงข้าวยังไม่มีกรอกหม้อเลย เฮ่อ”ปู่ใหญ่ได้แต่ถอดถอนใจ
“รอบนี้หานตงเดินทางไปคุ้มกันสินค้ากับเถ้าแก่ในเมืองได้เงินราวห้าสิบตำลึง โชคดีที่เงินยังไม่ถึงมือนางหลี่ คงพอให้พวกเขาใช้ไปได้ระยะหนึ่งข้าก็นำมาให้เขาอีกยี่สิบตำลึง เป็เงินที่ข้าเก็บไว้เอง ข้าก็คงช่วยลูกได้เท่านี้แล้ว”เฒ่าหานเอ่ยบอกลุงของเขาใบหน้าหมองคล้ำ
“น้องเล็ก เ้าจะรีบเดินไปไหน”หยางหลงรีบเดินตามน้องสาวที่กำลังเดินไม่รอใครขาเล็กๆนั้นก้าวฉับ ๆ ดูน่าตลกนัก
“พี่รอง ข้าหิวจะแย่แล้ว จะเที่ยงแล้ว”ร่างเล็กน้อยนั้นะโกลับมาไม่แม้แต่จะหันหลังไปมองผู้เป็พี่ ด้วยเคืองที่อีกฝ่าย พูดถึงหญ้าไร้ประโยชน์ที่เธอเก็บกลับมา
ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วยเพราะตอนนี้ ต่างพากันหิวเช่นกัน ั้แ่เช้า ได้กินโจ๊กใสๆแค่คนละถ้วย แถมเป็โจ๊กที่แม่ต้องยืมครัวของบ้านหลิวทำให้พวกเขาอีกต่างหาก ต้องแอบกินกันภายในห้องไม่ให้บ้านใหญ่รู้ก่อนจะรีบออกมาทำงานกันแต่เช้า แต่เที่ยงนี้ ยังไม่รู้เลยว่าจะมีอะไรตกถึงท้องรึเปล่าแค่แผ่นแป้งหยาบๆก็ถือว่าดีที่สุดสำหรับครอบครัวพวกเขายามนี้แล้ว
“โอ๊ะ น้องเล็กเ้าหยุดทำไม”หยางหลงถามน้องสาวที่อยู่ๆก็หยุดเดิน ท้าวเล็กก้าวออกไปยังข้างทาง ที่มีต้นไม้ใบเรียวยาว ขึ้นเบียดกันขึ้นเป็กอเต็มไปหมด
“พี่ใหญ่ ข้าอยากได้ต้นนี้เ้าค่ะพี่ใหญ่ท่านถอนขึ้นมาเลยเ้าค่า เอารากติดมาด้วยข้าจะเอาไปปลูกที่บ้าน”จิวจิวตาเป็ประกาย เมื่อจู่ ๆเธอก็เจอต้นตะไคร้ อย่างไม่คาดฝัน ขึ้นแซมอยู่กับต้นหญ้าต้นออถ้ามองผ่านๆไม่มีทางหาเจอ เธอคอยกำกับพี่ชายทุกขั้นตอน
“ได้ เ้านี่เห็นอะไรก็จะเก็บไปปลูกอย่างเดียวเลยอีกหน่อยบ้านเราจะไม่รกเป็ป่ารึ”เสี่ยวหลินส่ายหน้าให้น้องสาว มองพี่ชายใหญ่ที่ตามใจน้องสาวทุกอย่างอย่างกลุ้มใจ
“มันกินได้ จิวจิวจะเอาไปปลูก”จิวจิวหันมองหน้าพี่รองกับพี่สามที่ยืนมองเธออย่าไม่เข้าใจ
“เ้าจะกินทุกอย่างไม่ได้นะน้องพี่”หยางหลงบอกน้องสาวอย่างหวังดีแม้ว่าครอบครัวเขาจะไม่มีอาหารจนต้องอดมื้อกินมื้อ แต่เขาก็ไม่อยากให้น้องสาว กินอะไรมั่วซั่ว
“ถ้ามันอร่อย พี่รองจะกินกับข้าหรือไม่เล่า”จิวจิวกอดอกเม้นปากมองบนใส่พี่ชาย
“ฮ่า ๆ ได้ๆถ้าเ้าทำอร่อย พี่หยางหลงคนนี้จะช่วยเ้ากินเอง”หยางหลงหัวเราะลั่นกับท่าทีน่าขำของน้องสาว จนพี่ใหญ่ขุดตะไคร้จนหมดแล้วถึงได้พากันเดินต่อ
“อ้าวเด็กๆแบกอะไรกันมา รึ”ปู่ใหญ่และท่านปู่ของพวกเขาเอ่ยถาม เมื่อเห็นเด็กเดินตามกันออกมา โดยมี ผักสีเขียวเต็มกระบุง
“ท่านปู่ใหญ่/ท่านปู่”ทั้งหมดเอ่ยทักทายผู้เฒ่าทั้งสองอย่างพร้อมเพียงก่อนจะเดินนำกระบุงไปตรงหน้าผู้เฒ่าทั้งสอง
“น้องเล็กสิขอรับ เก็บหญ้าพวกนี้มา บอกว่ามันกินได้จะเอามาปลูกด้วยขอรับ”หยางหลงเอ่ยตอบปู่ทั้งสองคนของเขา
“หึ ไหนเอามาให้ปู่ดูสิเ้าเก็บอะไรมา”ร่างเล็กะโไปยังแคร่ที่สองผู้เฒ่านั่งอยู่พร้อมกับหยิบผักขึ้นมาที่ระอย่าง
“นี่ตะไคร้ นี่หอมป่า กระเทียมป่า ฉินช่ายและก็คงซินซ่าย(ผักบุ้ง) เ้าค่ะท่านปู่”ร่างเล็กสารธยายเกี่ยวกับผักที่ตนเก็บมา
“ตะไคร้รึ เอามาทำอะไรหลานรัก”เฒ่าหานถามร่างน้อยๆนั่นอย่างสงสัยส่วนผักอื่นๆเขาไม่สงสัยนัก ปกติก็เคยเห็นมาบ้าง ใช้ประกอบอาหารบ้าง แต่ไม่ค่อยมีใครนิยมนัก
“ท่านปู่ข้าอยากกินปลาเผ่าเ้าค่ะ”จิวจิวเงยหน้ามองปู่ใหญ่ดวงตาใสแป๋วทำเอาผู้เป็ปู่รู้สึกเวทนานัก
“แม่เ้ากับป้าๆเ้ากำลังทำกับข้าว เดี๋ยวก็เสร็จแล้วทนอีกนิด”เฒ่าหานบอกหลาน ให้อดทน
“แต่ข้าอยากกินปลาเผาจริงๆนะเ้าค่ะ ท่านปู่ก่อไฟตรงนี้ให้ข้าหน่อย”จิวจิวจับแขนผู้เฒ่าหานเงยหน้าทำเสียงออดอ้อน ทำให้อีกฝ่ายยิ้มอย่างอ่อนใจ
“ได้ๆปู่จะก่อไฟให้เ้า”เฒ่าหานยอมตามใจในที่สุด
“ปู่ใหญ่ จิวเออร์ยากได้ไม้ขนาดนิ้วชี้ยาวเท่าแขนของจิวเออร์เท่านี้เ้าค่ะ ท่านปู่ใหญ่ทำให้จิวเออร์หน่อย”เด็กน้อยยืดแขนออกให้ผู้เป็ปู่เห็นท่าทางนั้นช่างน่ารักน่าชังนัก และปู่ใหญ่ก็พยักหน้ารับหันไปคว้ามีดผ่าไม้ไผ่ เหลาให้หลานสาวทันที
“พี่รอง ปลาข้าล่ะเ้าคะ”เด็กน้อยหันไปถามพี่ชายที่ยืนมองน้องสาวอย่างงง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่าย้าทำอะไรกันแน่
“อยู่ในโอ่งที่ครัว แต่น้องเล็กปลานั่นมันไม่อร่อยหรอกนะ เ้าจะกินจริงๆหรือ”หยางหลงเตือนน้องสาว
“งั้นส่วนของพี่รองก็ตัดออกไป”จิวจิวยิ้มมองบนใส่พี่ชาย
“ห๋า ไม่ได้ พี่บอกแล้ว อะไรที่น้องทำพี่จะเป็คนชิมให้เ้าเอง”ว่าแล้วหยางหลง ก็ลากมือพี่ใหญ่ของเขาเข้าไปที่ครัว โดยมีสองสาวน้อย ตามเข้าไปด้วย
“พี่ใหญ่ ท่านผ่าท้องปลาเ้าค่ะ นั่นแหละเอาใส้ปลาพวกนั้นออกมาให้หมด พี่รองท่านล้างให้สะอาดนะเ้าคะ ทำสักหกตัวก็พอ เ้าค่ะพี่สามท่านล้างตะไคร้ แล้วทุบเ้าค่ะ เอาฉินซ่ายมาล้างด้วย พี่รองท่านเอาผักที่พี่สามล้างแล้วม้วนรวมกันยัดไปในท้องปลานะเ้าค่ะ ข้าจะไปขอเกลือท่านแม่”เสียงเล็กๆคอยกำกับให้พวกพี่ๆทำตามที่เธอบอกราวตัวเองเป็แม่ครัวใหญ่ เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากป้าๆอาๆที่มาช่วยงานเมื่อได้เห็นท่าทีจริงจังของเด็กน้อย
“ท่านแม่ข้าขอเกลือเ้าค่ะ”ร่างเล็ก วิ่งตรงมายังกลุ่มผู้หญิง ที่กำลังช่วยกันทำครัวอยู่ มือเล็กๆยื่นมาตรงหน้ามารดา
“จิวเออร์ เกลือเหลือไม่เยอะแล้วลูกมีแค่นี้พอไหม”เกลือห่อเล็กประมาณ 2 เหลี่ยงถูกยื่นให้เธอ เด็กน้อยพยักหน้าก่อนหันหลังกลับไปทันที
“พี่รองใส่เกลือเ้าค่ะ ใส่ให้หมดเลยแล้วก็คลุกให้เข้ากันเข้าค่ะ พี่สามไม้จากปู่ใหญ่เ้าล่ะเ้าคะ”เมื่อน้องสาวบอกพี่สาวก็เดินออกไปทันที สักพักไม้หกอันก็ถูกยื่นส่งมาให้
“พี่ใหญ่ท่านเสียบเ้าค่ะ เสียบจากปากไปท้ายเลยเ้าค่ะ”ท้ายสุดปลาหกตัวก็ถูกเสียบไม้แล้วทั้งหมด พร้อมที่จะย่างเรียบร้อยกองไฟที่เฒ่าหานทำให้ มีหินสูงวางล้อมไว้สองด้านยาว ไว้สำหรับวางไม้เสียบปลาทั้งสองข้างพอดี เมื่อพร้อมแล้ว ปลาก็ถูกยกขึ้นเตาทันที โดยมีเด็กหญิงและหยางหลงคอยควบคุมไฟตลอดเวลา
“หอมจังเลยน้องเล็ก”หยางหลงซูดดมกลิ่นหอมเข้าปอด ทันทีที่ปลาเริ่มสุกกลิ่นหอมก็โชยไปโดยรอบทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายไปหลายอึก
“ แน่นอนเ้าคะ ไม่ใช่หอมอย่างเดียวมันอร่อยด้วย”เด็กน้อยยืดอกอย่างภูมิใจ
“ได้ๆ ถ้าอร่อยจริง พี่รองจะไปจับมาให้เ้าทุกวันเลยดีหรือไม่”หยางหลงขำท่าทางภูมิใจของอีกฝ่ายทั้งยังรีบกล่าวเอาใจ แต่ได้ค้อนน้อยๆจากน้องสาวกลับมาแทน
“พวกเ้าทำอะไรกัน หอมจริง”หานตงเพิ่งพาพวกที่ไปตัดไม้ไผ่กลับมาทันทีที่ได้กลิ่นหอมนั้นทำเอาหลายคนเดินเข้ามาเมียงมอง
“น้องเล็ก อยากกินปลาเผาขอรับท่านพ่อ”หยางหลงตอบผู้เป็บิดา
“แล้วพวกเ้าไปเอาปลาตัวใหญ่ขนาดนี้มาจากไหนกัน”เป็เสี่ยวอู่ลูกชายของปู่ใหญ่เป็ผู้ถาม
“พวกข้าจับได้ที่ลำธารขอรับ ท่านลุง”หยางหลงตอบทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกใจ ปลามันจับง่ายขนาดนี้เชียวรึๆ แถมได้เยอะตั้งหกตัว
“ยังมีเหลือขังอยู่ข้างไหนอีกนะเ้าคะท่านพ่อ”จิวเออร์หันไปตอบผู้เป็บิดา
“พวกเ้าเก่งจริง จับปลาได้เยอะแถมยังตัวใหญ่ด้วย”เสี่ยวอู่โยกหัวหลานสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู อีกฝ่ายยิ้มกริ่มเมื่อได้รับคำชมร่างเล็กยืดขึ้นอย่างลำพอง เรียกเสียงหัวเราะจากพวกลุงๆได้อีกครั้ง
พักกลางวันกินมื้อเที่ยงปลาของจิวเออร์ ขายดีที่สุด ปลาหกตัว แยกไปสำรับละสามตัว เริ่มแรกยังไม่มีใครกล้ากินกลัวว่าจะเหม็นคาว เป็หยางหลงที่ทนกลิ่นหอมยั่วๆนั้นไม่ไหว ฉีกเนื้อปลาขาวละเอียดนั้นเข้าปากกันจะหลับตาพริ้มซึมซับความหวานของเนื้อปลาที่ทั้งสดและหอมกรุ่นได้ด้วยกลิ่นของตะไคร้และใบฉินซ่าย ไม่คาวสักนิด ดวงตาเด็กหนุ่มเป็ประกายหลังจากนั้นทุกคนก็กินไปพยักหน้าไปอย่างเอร็ดอร่อย เช่นกันกับทางสำรับฝ่ายหญิง
“ปลาของจิวเออร์อร่อยจริงๆ ไม่คาวสักนิดแถมยังหอมอีกด้วย”เป็อู่ซวงซวงที่มีศักดิ์เป็ป้า เอ่ยขึ้นอย่างชอบใจ หลังนางกินไปหลายคำ
“ใช่ เ้าค่ะท่านแม่ จิวเออร์เก่งมากเลย”เหมยลี่บุตรสาวของซวงซวงพยักนหน้าเห็นด้วยนางยังหยุดกินมันไม่ได้สักนิด
“ขอบคุณเ้าค่ะ ข้าดีใจที่ทุกคนชอบมัน”จิวจิวยืดอกอย่างภาคภูมิใจท่าทีราวกับผู้ใหญ่นั้นเรียกรอยยิ้มเอ็นดูได้จากทุกคน
จบมื้อกลางวัน ทำงานต่อกันอีกสักพัก รั้วบ้านก็สำเร็จลงแล้วทุกคนต่างเก็บเครื่องไม้เครื่องมือ เตรียมกลับบ้าน ปลาที่เหลืออยู่เก้าตัว ถูกแบ่งไปสามครอบครัว ครอบครัวละสองตัว และยังให้ตะไคร้กับต้นฉินซ่ายไปอีก เริ่มแรกไม่มีใครเอาเพราะเกรงใจแต่ถูกขยั้นคะยอไปมาก จึงยอมรับปลากลับไป
จิวจิวยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ อย่างน้อยั้แ่ข้ามภพมาเธอก็ได้ทำตัวมีประโยชน์บ้างแล้ว เอ๊ะ ลืม ผักเธอล่ะยังไม่ได้ปลูกเลย ร่างเล็กหันหลังกลับะโลั่นบ้านทันที
“พี่รอง! ไปปลูกผัก”
“......”หยางหลง
1K
